σκέψεις που κάνει κανείς όταν νομίζει πως μεγάλωσε

όταν βγήκε το playstation 3 πήγα στο πατρικό μου και βρήκα το παλιό μου καλό Atari.

Δεν ήταν νοσταλγία ,ή αντίδραση. Ήταν μια τίμια κίνηση απέναντι στο χρόνο που περνά και τα αλέθει όλα. Δεν έπαιζε πια. Αλλά δεν είχε σημασία.

Θυμήθηκα εποχές που το gameboy ήταν το gadget της εποχής, θυμάμαι να παίζουμε χαρτάκια με μηχανές στις εκδρομές, εποχές στο λεωφορείο με στραβωμένο εισπράκτορα να σε βρίζει που δεν έχεις ψιλά, walkman με ραδιόφωνο, κασέτες με αφιερώσεις, κασέτες κλεμμένες από τη φιλοσοφική, κασέτες και κασέτες, κασετόφωνα που γράφανε σε διπλή ταχύτητα, εφτάιντσα, πόσα λεφτά ξοδέψαμε ρε πούστη μου σ’ αυτά, τα παλιά τα κάμελ θεέ μου, την σερβιτόρα από το Αζάπικο, το κωλομάγαζο που πηγαίναμε όταν κάναμε κοπάνες, θεούλη μου, τι βυζάρες, τις γκέτες ενός φίλου που της είχε πάρει ο αδερφός του από το εξωτερικό και τις φόρεσε ολόκληρο το ντεπώ, μπουφάν φλάι ανάποδο, τα zitannes, τις Τρύπες, καμένες φωτογραφίες από πενταήμερη, την μόνιμη αποτυχημένη προσπάθεια να αφήσω μαλλί κάτω από το αυτί ,το πρώτο μου τσιγάρο με τον Τ. , prince ήταν, γάμησέ τα ο λαιμός, τις αποβολές και τις καταλήψεις, τα καλοκαίρια που είχαμε ακόμη καθαρές τις συνειδήσεις, ποδήλατα με 18 ταχύτητες, μόνο ένας είχε με 24 αλλά ήταν πλουσιοπαιδο και μαλάκας και δεν το έδινε σε κανέναν το ποδήλατο , τον καμπαμαρού και τις υπόλοιπες βλακείες που βλέπαμε, τον θάνατο του Κομπέιν, το πρώτο άνοιγμα μπύρας με αναπτήρα, με κουτάλι, με πιρούνι, με δόντι και με ό,τι σου έρχεται στο μυαλό, την πρώτη μακαρονάδα που έφτιαξα μόνος μου και ήταν κάτι ανάμεσα σε πλαστελίνη και μπετόν ,τον σταθμό Ουτοπία, έναν Αγέλαδο και την Αθηνά από το αναγνωστήριο.

Κωστής Αργυριάδης

πως χάνει κανείς το νόημα του ''είναι''

0.1


Η ανάγκη εξημερώνει τη συνείδηση. Ο παρακείμενος και ο υπερσυντέλικος είναι οι μόνοι χρόνοι που χρησιμοποιώ πια για να ζήσω. Ζω για να θυμάμαι. Θυμάμαι ένα ήσυχο αγόρι που ήθελε να γίνει τέρας. Τώρα κουράρω στον καθρέφτη ένα τέρας που θέλει να γίνει ξανά αγόρι. Η άνθρωπος, έστω.

Κάπως έτσι.

Θέλω να πω πως παλιά, καθόμασταν στο παγκάκι και περιμέναμε το κορίτσι, κάναμε δύο τσιγάρα περιμένοντας και αυτό ήταν. Δύο τσιγάρα δικαιολογία είχαμε. Αν ήμασταν πιο μάγκες θα κάναμε επανάσταση. Αλλά δεν ήμασταν. Ήμασταν μια τούφα νιάτα. Μπερδεμένη. Αποδεικνύεται επιστημονικά πως αποκλείεται μια τούφα να μην μπερδευτεί. Αν σκεφτεί κανείς τα λάθη που έκανε, αναγκαστικά θα σκεφτεί πως κάποιος έφταιγε γι’ αυτά. Το σύστημα, οι γονείς, το σχολείο, η πρέζα. Όποια πρέζα. Όποια λάθη. Όποιο σύστημα.

Πήγα στη συναυλία, στη γκόμενα και στο μπαρ και δεν έφυγα ποτέ. Τον καθένα κάπως τον στριμώχνει το σύστημα. Εμένα έτσι με κέρδισε.

Ποια μυστικά μας ένωσαν ,πόσες φορές εμπιστεύτηκα τυφλά κάποιον μαλάκα που με έσυρε σόλο στο χάος και στην αυτοκαταστροφή, τι έγινε και δεν καταλήξαμε να ληστεύουμε βενζινάδικα, η ιστορία θα το πει, η ιστορία θα το πιει καλύτερα μαζί με τα άλλα που δε λέγονται, φίλοι με χιλιάδες ιδέες να τους τρώει ο βιολογικός και η πρέζα, πως σκοτώνομαι καθώς τα βλέπω όλα αυτά να γίνονται, και η ερώτηση: ‘’καλά ακόμη ζει εκείνη;;’’ κι εγώ καθαρός και ξάστερος να σκέφτομαι ποιος μπάσταρδος τους σκότωσε όλους αυτούς, ποιο κράτος σέρνει τα λοξά μυαλά, τους άλλους, αυτούς που σηκώνουν κεφάλι, αυτούς που δεν νιώθουν αναγκαία όλα αυτά που τους λένε να κάνουν, στην πρέζα και στον αυτοεξορισμό από την κοινωνία , μετά θυμάμαι πως παίζουν μαζί μας, μαζί ΜΑΣ, και κανείς δεν θα επιβιώσει, θα μεγαλώσει και θα ξεχάσει, δεν δικαιολογώ κανένα, ακόμη περισσότερο αυτούς που δεν έχουν αίσθηση της πραγματικότητας, ακόμη περισσότερο αυτούς που έχουν αίσθηση και δεν δίνουν σημασία, ακόμη περισσότερο δεν δικαιολογώ κανέναν που ξέρει τι γίνεται και σκάει, σιωπά, η αδιαφορεί, μπροστά σε αυτή τη μετάγγιση: έχουμε χρήμα αντί για αίμα και πτώματα αντί για υπόπτους. Και ποιο κίνημα θα μου ξανακαλύψει τον ουρανό που είναι μπλε και το χώμα που δεν είναι κόκκινο από το αίμα και όλα αυτά τα τέτοια, εκείνα που δεν είναι αυτά, ούτε θυμάμαι ποια είναι τα όμορφα που λέγαμε ρε.

Είχαμε χάσει ήδη, όταν αρχίσαμε να ανοίγουμε τις καρδιές μας. Αφού η πραγματικότητά μας ήταν στο MTV, μετά στο BBC, μετά γενικά, μετά αφομοίωση, μετά τα πάντα ήταν πραγματικότητα.

Τα πάντα εκτός από εμάς.

Τώρα απλά πρέπει να προσπαθούμε να είμαστε ενεργοί.

Τώρα μείναμε μόνοι σαν πνευματοδοχεία στο ράφι. Και πολλά λέω. Μιλάμε για τα παλιά σαν σκατόγεροι.
Ούτε φωτογραφίες δεν έχουμε από τότε, κάτι προσχέδια μιας μίνι επανάστασης, λέγαμε να αλλάξουμε τον κόσμο, να αλλάξουμε τα πάντα, μετά μόνο αδιέξοδα κι εύκολες δουλειές, να και το κουτσούβελο, που να τρέχεις τώρα, είναι και το δάνειο για το καινούργιο αμάξι και το σπίτι μου είναι και μικρό και θα πάω σε άλλο μεγαλύτερο, και ποιος σου φταίει τελικά ρε μπαγάσα, σου είπε κανείς να σοβαρευτείς και να χάσεις το νόημα, το σύστημα σου είπε να συμβιβαστείς και το έκανες, είναι ωραίο, είναι γλυκό, αλλά δεν είναι εσύ, το σύστημα δεν είναι εσύ, δεν είσαι γενικά, αλλά το ξέχασες, αλλά θυμάσαι εκείνο το πράγμα, έμοιαζε σαν επανάσταση, αλλά ήταν απλά μια φευγαλέα ιδέα χωρίς αποτέλεσμα. Νεανικές απερισκεψίες.

Κωστής Αργυριάδης

Stets Hier.

Το Συντριβάνι Μου.

Όταν ήμουν μικρός είχα ένα συντριβάνι όλο δικό μου.

Μιλούσαμε κάθε μέρα. Μου έλεγε ιστορίες από τα ταξίδια του σε ολόκληρο τον κόσμο κι εγώ άκουγα με μάτια ορθάνοιχτα. Τo συντριβάνι μου έλυνε όλες τις απορίες που είχα τότε.
Μια μέρα μου είπε πως είχε μέσα του έναν ολόκληρο καταρράκτη. Έναν δυνατό καταρράκτη που δεν φοβόταν τίποτα μα δεν του άρεσαν τα όρια και οι τοίχοι κι έτσι έφυγε για να νιώθει ελεύθερος.
Όταν το ρωτούσα γιατί έπρεπε να διαβάζω εκείνο μου έλεγε πως οι λέξεις έχουν τη δική τους ζωή και τα δικά τους μυστικά και μπορούν να πετούν ψηλά με τα σύννεφα, τα πουλιά και τους χαρταετούς. Κι εγώ γεμάτος περιέργεια, συνέχιζα να διαβάζω όλο και περισσότερο.
Οι μέρες και τα χρόνια περνούσαν, μεγάλωνα, άλλαζα τάξεις,φίλους,συνήθειες.Ξέχασα γρήγορα το συντριβάνι μου.
Πέρασα στο πανεπιστήμιο.Εκεί μελετούσα τις λέξεις και τα μυστικά τους μα δε θυμήθηκα ποιός μου έμαθε να τις αγαπώ.
Ερωτεύτηκα μια κοπέλα με πράσινα μάτια που αγαπούσε κι αυτή τις λέξεις, τις μεγάλες βόλτες και τα ακτινίδια.Σε μια τέτοια μεγάλη βόλτα μας με κοίταξε και είπε πως θέλει να μου δείξει κάτι.Έδεσε τα μάτια μου με το μαντήλι της και με οδήγησε κάπου χωρίς να μου λέει τίποτα.

Όταν μου άνοιξε τα μάτια , είδα μπροστά μου το συντριβάνι μου.Παρατημένο όπως όλες οι αναμνήσεις των καιρών αυτών, γεμάτο φύλλα, στεκόταν εκεί φορτωμένο με όλους τους αιώνες επάνω του.Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα και το μυαλό μου με εικόνες απο παλιά.Και τότε άκουσα πίσω μου τη φωνή της να ψιθυρίζει :

<<Την καλύτερη ιστορία μας δεν την είπαμε ακόμα.>>

Ο Φι και ο Ψι.

New Borns

Say No To Fame pt.2

Say No To Fame pt.1

εισαγωγή/φινάλε

ταξίδεψα πολύ,στο κενό, στην ανυπαρξία, στα όνειρα, στους εφιάλτες, βαρέθηκα.

έφτιαξα κόσμους, ουρανούς, ψυχές και αντιθέσεις


τίποτα δεν μου άρεσε.


ήπια μπύρες,πολλές μπύρες, άπειρες μπύρες.

έβαλα φωτια το Σύμπαν κι έφυγα.


Α.Β.

Marcel Duchamp - Anemic Cinema

Isidore Isou Traité de bave et d'éternite ("J'interroge et j'invective", poéme de François Dufrene)

Gil J. Wolman - "La mémoire" - from Mégapneumes

Isidore Isou (1925-2007)

Hurlements en faveur de Sade - Guy Debord - 1952

Beatnik

Beatniks were part of a sociocultural movement in the 1950s that subscribed to an anti-materialistic lifestyle.

History

Author Jack Kerouac introduced the phrase "Beat Generation" in 1948, generalizing from his social circle to characterize the underground, anti-conformist youth gathering in New York at that time. The name came up in conversation with the novelist John Clellon Holmes (who published an early novel about the Beat Generation, titled Go, in 1952, along with a manifesto of sorts in The New York Times Magazine: "This is the beat generation"). The adjective "beat" was introduced to the group by Herbert Huncke, though Kerouac expanded the meaning of the term. "Beat" was from underworld slang - the world of hustlers, drug addicts and petty thieves, where Ginsberg and Kerouac sought inspiration. Beat was slang for "beaten down" or downtrodden, but to Kerouac, it had a spiritual connotation. Other adjectives discussed by Holmes and Kerouac were "found" and "furtive."

Kerouac's claim that he had identified (and embodied) a new trend analogous to the influential Lost Generation might have seemed grandiose at the time, but in retrospect he may have been correct.[1][2]

In "Aftermath: The Philosophy of the Beat Generation" Kerouac criticized what he believed to be the distortion of his ideas:

The Beat Generation, that was a vision that we had, John Clellon Holmes and I, and Allen Ginsberg in an even wilder way, in the late Forties, of a generation of crazy, illuminated hipsters suddenly rising and roaming America, serious, bumming and hitchhiking everywhere, ragged, beatific, beautiful in an ugly graceful new way--a vision gleaned from the way we had heard the word "beat" spoken on street corners on Times Square and in the Village, in other cities in the downtown city night of postwar America--beat, meaning down and out but full of intense conviction. We'd even heard old 1910 Daddy Hipsters of the streets speak the word that way, with a melancholy sneer. It never meant juvenile delinquents, it meant characters of a special spirituality who didn't gang up but were solitary Bartlebies staring out the dead wall window of our civilization...[3]

Kerouac explained what he meant by "beat" at a Brandeis Forum, "Is There A Beat Generation?", on November 8, 1958, at New York's Hunter College Playhouse. Panelists for the seminar were Kerouac, James A. Wechsler, Princeton anthropologist Ashley Montagu and author Kingsley Amis. Wechsler, Montague and Amis all wore suits, while Kerouac was clad in black jeans, ankle boots and a checkered shirt. Reading from a prepared text, Kerouac reflected on his Beat beginnings:

It is because I am Beat, that is, I believe in beatitude and that God so loved the world that He gave His only begotten son to it... Who knows, but that the universe is not one vast sea of compassion actually, the veritable holy honey, beneath all this show of personality and cruelty? [4]

Kerouac's address that night was later published as "The Origins of the Beat Generation" (Playboy, June 1959). In that article Kerouac noted how his original beatific philosophy had been ignored as Caen and others had intervened to alter Kerouac's concept with jokes and jargon:

I went one afternoon to the church of my childhood and had a vision of what I must have really meant with "Beat"... the vision of the word Beat as being to mean beatific... People began to call themselves beatniks, beats, jazzniks, bopniks, bugniks and finally I was called the "avatar" of all this.

[edit] Stereotyping

In her Minor Characters memoir (Houghton Mifflin, 1987), Joyce Johnson described how the beat stereotype was absorbed into American culture:

“Beat Generation” sold books, sold black turtleneck sweaters and bongos, berets and dark glasses, sold a way of life that seemed like dangerous fun – thus to be either condemned or imitated. Suburban couples could have beatnik parties on Saturday nights and drink too much and fondle each other’s wives.[5]

Ann Charters, in Beat Down to Your Soul: What Was the Beat Generation? (Penguin, 1991) observed how the term "beat" was appropriated to become a marketing tool:

The term caught on because it could mean anything. It could even be exploited in the affluent wake of the decade’s extraordinary technological inventions. Almost immediately, for example, advertisements by “hip” record companies in New York used the idea of the Beat Generation to sell their new long-playing vinyl records.[6]

[edit] Etymology
Poster for the 1960 film The Beatniks

The word "beatnik" was coined by Herb Caen in an article in the San Francisco Chronicle on April 2, 1958.[7] Caen coined the term by adding the Russian suffix -nik after Sputnik I to the Beat Generation. Caen's column with the word came six months after the launch of Sputnik. It may have been Caen's intent to portray the members of the Beat Generation as un-American. Objecting to Caen's twist on the term, Allen Ginsberg wrote to the New York Times to deplore "the foul word beatnik," commenting, "If beatniks and not illuminated Beat poets overrun this country, they will have been created not by Kerouac but by industries of mass communication which continue to brainwash man."

[edit] Beat culture

In the vernacular of the period, "beat" indicated the culture, the attitude and the literature, while the common usage of "beatnik" was that of a stereotype found in lightweight cartoon drawings and twisted, sometimes violent, media characters. This distinction was clarified by Boston University professor Ray Carney, a leading authority on beat culture, in "The Beat Movement in Film," his notes for a 1995 Whitney Museum exhibition and screening:

Much of Beat culture represented a negative stance rather than a positive one. It was animated more by a vague feeling of cultural and emotional displacement, dissatisfaction, and yearning, than by a specific purpose or program.

It would be a lot easier if we were only looking for movies with "beatniks" in them. San Francisco columnist Herb Caen coined the word (which by sarcastically punning on the recently launched Russian Sputnik was apparently intended to cast doubt on the beatnik's red-white-and-blue-blooded all-Americanness). And the mass media popularized the concept. Dobie Gillis, Life magazine, Charles Kuralt, and a host of other entertainers and journalists reduced Beatness to a set of superficial, silly externals that have stayed with us ever since: goatees, sunglasses, poetry readings, coffeehouses, slouches, and "cool, man, cool" jargon. The only problem is that there never were any beatniks in this sense (except, perhaps, for the media-influenced imitators who came along late in the history of the movement). Beat culture was a state of mind, not a matter of how you dressed or talked or where you lived. In fact, Beat culture was far from monolithic. It was many different, conflicting, shifting states of mind.

The films and videos that have been selected for the screening list are an attempt to move beyond the cultural clichés and slogans, to look past the Central Casting costumes, props, and jargon that the mass media equated with Beatness, in order to do justice to its spirit.[8]

The caption for this news photo of a 1959 Venice, California event read: "BEATNIK BEAUTIES: Posing before a sample of beatnik art are contestants for the title of Miss Beatnik of 1959" [9]

Since 1958, the terms Beat Generation and beat have been used to describe the anti-materialistic literary movement that began with Kerouac in 1948, stretching on into the 1960s. The Beat philosophy of anti-materialism and soul-searching influenced 1960s musicians such as Bob Dylan, the early Pink Floyd and The Beatles.

At the time that the terms were coined, there was a trend amongst young college students to adopt the stereotype, with men wearing goatees and berets, rolling their own cigarettes and playing bongos. Fashions for women included black leotards and wearing their hair long, straight and unadorned in a rebellion against the middle-class culture of beauty salons. Marijuana use was associated with the subculture, and during the 1950s, Aldous Huxley's The Doors of Perception further influenced views on drugs.

By 1960, a small 'beatnik' community in Newquay, Cornwall, England (including a young Wizz Jones) had attracted the attention and the abhorrence of their neighbours, for growing their hair to a length that was then quite abnormally long (past the shoulders), for which they were interviewed by the BBC's Alan Whicker for national television.

The beat philosophy was generally counter-cultural, anti-materialistic and stressed the importance of bettering one's inner self over and above material possessions. Some beat writers began to delve into Eastern religions such as Buddhism or Taoism. Politics tended to be liberal; with support for causes such as desegregation (although many of the figures associated with the original Beat movement, particularly William Burroughs, embraced libertarian/conservative ideas). An openness to African-American culture and arts was apparent in literature and music, notably jazz. While Caen and other writers implied a connection with communism, there was no direct connection between the beat philosophy (as expressed by the leading authors of this literary movement) and the philosophy of the communist movement, other than the antipathy that both philosophies shared towards capitalism.

[edit] Beatniks in literature and film
Jules Feiffer's ad art for the Beat musical The Nervous Set was used on the 1959 cast album (reissued in 2002).

The character Maynard G. Krebs, played on TV by Bob Denver in The Many Loves of Dobie Gillis (1959-63), solidified the beatnik stereotype, in contrast to the rebellious, beat-related images presented by popular film actors of the early and mid-1950s, notably Marlon Brando and James Dean.

The subculture surfaced on Broadway as musical comedy in The Nervous Set (1959) by Neurotica editor Jay Landesman and Theodore J. Flicker with music by Tommy Wolf and lyrics by Fran Landesman; this was the source of two jazz standards, "Spring Can Really Hang You Up the Most" and "The Ballad of the Sad Young Men" (recorded by Gil Evans, Anita O'Day, Roberta Flack, Petula Clark, Rod McKuen, Shirley Bassey and others). The show opened with the song, "Man, We're Beat".

Stanley Donen brought the theme to the film musical in Funny Face (1957) with one Audrey Hepburn production number revamped into a Gap commercial in 2006. In yet another Madison Avenue manipulation, one of Jerry Yulsman's photographs of Kerouac was altered for use in a Gap print ad by airbrushing Joyce Johnson right out of the picture.

The Beat Generation (1959) made an association of the movement with crime and violence, as did The Beatniks (1960). The notion of violence or other criminality possibly arose because hardcore outlaws and criminals were popularly portrayed as using many of the same jive terms in their speech, and this distortion could also be seen in popular TV shows with regard to hippies a few years later.

Among the humor books, Beat, Beat, Beat was a 1959 Signet paperback of cartoons by Phi Beta Kappa Princeton graduate William F. Brown, who looked down on the movement from his position in the TV department of the Batten, Barton, Durstine & Osborn advertising agency.[10] Suzuki Beane (1961), by Sandra Scoppettone with Louise Fitzhugh illustrations, was a Bleecker Street beatnik spoof of Kay Thompson's Eloise series (1956-59).

The Looney Tunes cartoon character Cool Cat is often portrayed as a beatnik, as is the banty rooster in the 1963 Foghorn Leghorn short Banty Raids. In the television cartoon Scooby-Doo, the character Shaggy is a portrayal of a beatnik. Similarly, the Beany and Cecil cartoon series also had a beatnik character, Go Man Van Gogh (aka "The Wildman"), who often lives in the jungle and paints various pictures and backgrounds to fool his enemies, first appearing in the episode, "The Wildman of Wildsville." In the animated series The Simpsons, the parents of character Ned Flanders are beatniks who have him placed in a mental institution as a child after they have trouble disciplining his bad behavior (Complains his mother: "We've tried nothin', and we're all out of ideas!"). Also, in the animated television series, Doug, Doug's older sister, Judy Funnie, is characterized as a beatnik.

Ed "Big Daddy" Roth used fiberglass to build his Beatnik Bandit in 1960. Today, this car is in the National Automotive Museum in Reno, Nevada.[11]

[edit] References

1. ^ Kerouac, Jack. The Portable Kerouac. Ed. Ann Charters. Penguin Classics, 2007.
2. ^ Holmes, John Clellon. Passionate Opinions: The Cultural Essays (Selected Essays By John Clellon Holmes, Vol 3). University of Arkansas Press, 1988. ISBN-10: 1557280495
3. ^ Kerouac, Jack. "About the Beat Generation," (1957), published as "Aftermath: The Philosophy of the Beat Generation" in Esquire, March 1958
4. ^ Aronowitz, Al. The Blacklisted Journalist
5. ^ Johnson, Joyce. Minor Characters, Houghton Mifflin, 1987.
6. ^ Charters, Ann. Beat Down to Your Soul: What Was the Beat Generation? Penguin, 1991.
7. ^ Caen, Herb. San Francisco Chronicle, April 2, 1958.
8. ^ Carney, Ray. "Program Notes," Beat Culture and the New America: 1950-1965. New York: Whitney Museum of Art and Paris: Flammarion, 1995.
9. ^ Los Angeles Times, August 27, 1959
10. ^ Brown, William F. Beat, Beat, Beat. New American Library|Signet, 1959.
11. ^ Street Rodder

[edit] Sources

* Charters, Ann (ed.). The Portable Beat Reader. Penguin Books. New York. 1992. ISBN 0-670-83885-3 (hc); ISBN 0140151028 (pbk)
* Nash, Catherine. "The Beat Generation and American Culture." (PDF file)
* Phillips, Lisa (ed). Beat Culture and the New America: 1950-1965. New York: Whitney Museum of Art and Paris: Flammarion, 1995.

source: Wikipedia (http://en.wikipedia.org/wiki/Beatnik)

Θέατρο του Παραλόγου

Το Θέατρο του Παραλόγου ή "Le Théâtre de l'Absurde" είναι φράση που χρησιμοποιείται σε αναφορά σε συγκεκριμένα έργα γραμμένα από έναν αριθμό βασικά Ευρωπαίων θεατρικών συγγραφέων στις δεκαετίες του 1940, 1950 και 1960, καθώς και στο στυλ θεάτρου που εξελίχθηκε από το έργο τους. Ο όρος επινοήθηκε από τον κριτικό Μάρτιν Έσλιν, ο οποίος χρησιμοποίησε τη φράση ως τίτλο σε ένα βιβλίο του του 1962 πάνω στο θέμα αυτό. Ο Έσλιν θεώρησε πως το έργο των συγγραφέων αυτών δίνει καλλιτεχνική άρθρωση στην φιλοσοφία του Αλμπέρ Καμύ πως η ζωή είναι εμφύτως χωρίς νόημα, όπως επεξηγείται στο έργο του Ο Μύθος του Σισύφου. Το Θέατρο του Παραλόγου θεωρείται πως κατάγεται από τον Νανοϊσμό, α-νόητη ποίηση και αβαντ-γκαρντ τέχνη των δεκαετιών του 1920 και 1930. Ωστόσο, το είδος αυτό του θεάτρου κατάφερε να γίνει δημοφιλές αφού ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος τόνισε την αβεβαιότητα και επισφαλή θέση της ανθρώπινης ζωής. Η έκφραση Θέατρο του Παραλόγου έχει γίνει στόχος κριτικής από μερικούς συγγραφείς, και έτσι συναντάμε και τους όρους 'Αντι-Θέατρο' και 'Νέο Θέατρο'.

Σύμφωνα με τον Μάρτιν Έσλιν, οι τέσσερεις καθοριστικοί θεατρικοί συγγραφείς του κινήματος είναι οι Ευγένιος Ιονέσκο, Σάμιουελ Μπέκετ, Ζαν Ζενέ και Άρθουρ Αντάμοβ, αν και καθένας από αυτούς τους συγγραφείς έχει εξ ολοκλήρου μοναδικά θέματα και τεχνικές που πηγαίνουν πέρα από τον όρο 'παράλογο'. Άλλοι συγγραφέις που συχνά σχετίζονται με την ομάδα αυτή είναι μεταξύ άλλων οι Τομ Στόπαρντ, Φρίντριχ Ντυρενμάτ, Φερνάντο Αραμπάλ, Χάρολντ Πίντερ, Έντουαρντ Άλμπι και Ζαν Ταρντιού. Στους θεατρικούς συγγραφείς που λειτούργησαν ως έμπνευση στο κίνημα περιλαμβάνονται οι Αλφρέντ Τζαρύ, Λουίτζι Πιραντέλο, Στανισλάβ Βιτκίεβιτς, Γκιγιώμ Απολλιναίρ, οι σουρεαλιστές και πολλοί άλλοι. Το κίνημα του 'Παράλογου' ή 'Νέου Θεάτρου' ήταν στις αρχές του ένα διακριτό με βάση το Παρίσι (τη rive gauche, αριστερή όχθη του Σηκουάνα) αβαντ-γκαρντ φαινόμενο συνδεδεμένο με εξαιρετικά μικρά θέατρα στο Quartier Latin, και κέρδισε με τον καιρό την διεθνή εξέχουσα θέση του.

Στην πράξη, το Θέατρο του Παραλόγου ξεφεύγει από τους ρεαλιστικούς χαρακτήρες, καταστάσεις και ό,τι είναι συνδεδεμένο με θεατρικές συμβάσεις. Ο χρόνος, ο τόπος και η ταυτότητα είναι ασαφή και ρευστά, και ακόμη και η βασική αιτιότητα συχνά καταρρέει. Ασήμαντες πλοκές, επαναληπτικός ή χωρίς νόημα διάλογος και δραματικές ασυνέπειες χρησιμοποιούνται συχνά για να δημιουργήσουν ονειρικές, ή ακόμη και εφιαλτικές διαθέσεις

πηγή: Βικιπαίδεια (http://el.wikipedia.org/wiki/)

Guy Debord - La Refutation PART 1/3 (sub ITA)

The Seashell and The Clergyman (part 1) (script A. Artaud)

Ballet Mecanique- Fernand Leger (1924)

Samuel Beckett- The Film (Part 1)

Hans Richter - Filmstudie

Hans Richter - Rhytmus 21

Louis Bunuel Salvador Dali- "Un Chien Andalou" (Aνδαλουσιανός Σκύλος) (1928)

satanic groover

i could only post this album just because it has a suiting title with this blog.

Ladies and gentlemen please welcome the relaxing tunes of deep-dive-corp!
Deep Dive Corp. was formed in 1999 in Hamburg/Germany. The driving force and featured guitarist of the band is Peter Musebrink.


We have here for you their debut album "support your local groover".

The music here is pure electronic, sometimes downtempo, sometimes chillout and others more grooving!

get it here

Flash (is) Back / 2: Bertrand Russell's Quotes

Marriage is for women the commonest mode of livelihood, and the total amount of undesired sex endured by women is probably greater in marriage than in prostitution.

So far as I can remember, there is not one word in the Gospels in praise of intelligence.

The whole problem with the world is that fools and fanatics are always so certain of themselves, but wiser people so full of doubts.

One should as a rule respect public opinion in so far as is necessary to avoid starvation and to keep out of prison, but anything that goes beyond this is voluntary submission to an unnecessary tyranny, and is likely to interfere with happiness in all kinds of ways.

The fact that an opinion has been widely held is no evidence whatever that it is not utterly absurd; indeed in view of the silliness of the majority of mankind, a widespread belief is more likely to be foolish than sensible.

Next to enjoying ourselves, the next greatest pleasure consists in preventing others from enjoying themselves, or, more generally, in the acquisition of power.

The point of philosophy is to start with something so simple as not to seem worth stating, and to end with something so paradoxical that no one will believe it.

Sonic Slaughterhouse presents: Tricky - Bombing Bastards

Im bombing bastards
Forever after us
Carrying an equation
Its like Im asian
You heard fantastic
We cross the atlantic
They say Im not normal-a
Im the kid with the formula
It must be my mind reign
Ill make your back break
And your knees bend
Your sucking me friend
What do we do?
We do the voodoo
I send the energy
To a enemy
And fucking ronald reagan
Its cause Im pagan
Is that you, boy?
I see your decoy
Enter the arena
Im full of schizophrenia
I lop em in a minute
And do the schizofrantic

Stop them poses
cause this is what a flow is

Stop them poses
cause this is what a flow is

απόσπασμα απο "ο χαμένος τα παίρνει όλα"

coffee and cigarettes (by Jim Jarmusch)

satanic drugs from the outer space

local poets invited satan to enrich this fantastic blog with music sounds and such invitations are hard to refuse...they certainly don't know into what mess are getting into!

Satan presents DJ Bootsie here, the outstanding "the silent partner" album.
Dj Bootsie hails from Hungary, by the way I have recently indulged in quite interesting hungarian music like Katai Tamas, VHK, Thy Catafalque and some others not rememberable in this lovely morning.
If I were to tag this album I would say that it is very close to trip-hop. There are some amazing downtempo tracks, like "horseriders towards the abyss" which is my favorite one..I laso enjoy "tango ronin"

The album is fully streamable at last.fm , enjoy the tunes
or get it here

...666...

απόσπασμα από τη συμμορία της διανόησης

'' Κοιτάς τα ραντεβού που δεν πήγες, τις κακοξεφλουδισμένες πατάτες, τις φιλίες που δεν κράτησαν, τ'άπλυτα πιάτα, τα μοναχικά βράδια σε εστιατόρια, τα μποτιλιαρίσματα, τα ακυρωμένα ταξίδια με τρένο, τ' αναπάντητα τηλεφωνήματα, το βούρτσισμα των δοντιών, και συνειδητοποιείς ότι δεν ήταν απλά ραντεβού που δεν πήγες, κακοξεφλουδισμένες πατάτες, φιλίες που δεν κράτησαν, αναπάντητα τηλεφωνήματα, βουρτσίσματα δοντιών,

είναι η ζωή σου.

Πολλοί από εμάς βλέπουμε την ύπαρξή μας όχι σαν τη ζωή μας αλλά σαν ένα δοχείο, σαν λυχνάρι, που περιμένει τη δουλειά, τον άνθρωπο, το γεγονός που θα το γεμίσει. ''



Τίμπορ Φίσερ, η συμμορία της διανόησης

τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς στην Alice

on the way out. ok, on the way in

The most gruesome band names of all time?

01. CATTLE DECAPITATION
02. ACCIDENTAL GOAT SODOMY
03. ALIEN SEX FIEND
04. CHAINSAW SURGERY
05. MOTORHEAD
06. SOUTHERN DEATH CULT
07. CANNIBAL CORPSE
08. CHRISTIAN DEATH
09. REVOLTING COCKS
10. ANAL CUNT
11. DISEMBOWELMENT
12. NECROCANNIBALISTIC VOMITORIUM
13. DOGS DIE IN HOT CARS
14. THROBBING GRISTLE
15. PISSING RAZORS
16. PIG DESTROYER
17. I WAS A TEENAGE SATAN WORSHIPpER
18. ANTHRAX
19. …AND YOU WILL KNOW US BY THE TRAIL OF DEAD
20. BON JOVI

Non-posting...

Apergia sto LocalPoets me ena posting adeiou periehomenou. Ti na kanoume; Den mporoun oles oi anarthseis mas na einai axiwshmeiwtes...

Those were times...

1970's SMOKING DOPE AND FUCKING IN THE STREETS

Black Rebel Motorcycle Club

Paradiso, Amsterdam / The Netherlands

Second Coming in a M_NUS environment 2.

Second Coming in a M_NUS environment

Θανατικό

θέλω κάτι να σκοτώσω
να πιω νερό από πηγάδι
να νιώσω μιας τρελής το χάδι
να βιάσω συνειδήσεις
να σας γεμίσω όλους τύψεις
να μην αφήσω ούτε σκόνη
και όταν η ώρα θα ζυγώνει
που θα μου δώσετε κώνειο
να σας ζητήσω μια συγνώμη
χωρίς ντροπή και ένα αντίο
θα μου γελάσετε γλυκά
θα είναι όμως πια αργά
το ανέκδοτο πια της ζωής μου
δεν θα το έχω αφήσει πίσω
θα τα κρατήσω μες τον τάφο
όσα δεν είχα και όσα θα’ χω
θα τα αγκαλιάσω με τα οστά μου
θα τα ποτίσω με τα υγρά μου
θα τα ποτίσω εκεί στην γη μου
την τελευταία αυτή δική μου
κάτω από μάρμαρο υγρό,

αχ τελευταία αναπνοή μου,

να βγει λουλούδι τρομερό
να λέγεται θανατικό.

or

love,lovable,loveliness,
loneliness,

watching the stars, watching TV, watching the wall, waiting for something to happen
until you fall asleep.

Richie is M_NUS

Mayhem during a wicked Dj Set from Hawtin in Amsterdam, THE SAND

A Pile of Stones

staring at the window most of the morning

think,drink,smoke

chair

RARgirl!

Made in Greece

Statue of The "British" Museum's permanent collection, London

Roto!