Why human evolution pretty much stopped about 10,000 years ago

Darwin published his landmark research on the origin of species 200 years ago. Some people still find it hard to follow common logic. Of course, as one notable man once said 'common sense is not always common'. Below you will find a view that goes even further than just assuming that we naturally evolve:

The British geneticist Steve Jones has recently given a lecture at University College London entitled “Is human evolution over?” His answer to his own question is in the affirmative. I agree with Jones that human evolution has pretty much stopped, but for entirely different reasons.

His argument is that human evolution, at least in the western societies, has stopped or slowed down because very few older men in such societies reproduce. Sperm of older men carry many more mutations than those of younger men. Mutations provide the source of genetic variations on which natural selection works. Hence, no older fathers, no genetic mutations, no evolution.

Jones may be right; however, I think he is underestimating how long ago human evolution stopped. I think it stopped roughly 10,000 years ago, with the advent of agriculture.

Evolution takes many generations, and so the speed of evolution of a species is relative to how long it takes for individuals of the species to mature sexually and start reproducing (holding constant, for the moment, the other important determinant of the speed of evolution, the strength of selection pressure). Evolution happens faster for fast-maturing species and slower for slow-maturing species. Fruit flies are one of the fastest-maturing species in nature, and humans are one of the slowest. It takes only seven days for fruit flies to mature sexually under ideal conditions, whereas it takes 15 to 20 years for humans. It means that there can be more than 50 generations of fruit flies in one year, before a human baby can even begin to walk. There are more than a thousand generations of fruit flies in one human generation (20 years), for which human need more than 20,000 years. Evolution for fruit flies can happen pretty fast, which is precisely the reason why they are the favorite species for geneticists to study. Human evolution happens much, much more slowly. No human scientists can see it in action the way they can observe fruit fly evolution unfold in the lab.

Natural selection under most circumstances requires a stable, unchanging environment for many, many generations (once again, unless the selection pressure is enormously strong). For example, if the climate is very cold for centuries and millennia, then gradually individuals who have better resistance to cold will be favored by natural selection, and their neighbors who have less resistance to cold (who are more adapted to a hot climate) will die out before they can leave many children. This will happen generation after generation, until one day all humans have great resistance to cold. A new trait – resistance to cold – has now evolved and become part of universal human nature. But this trait could not have evolved if the climate was cold for one century (only five human generations, albeit 5,200 fruit fly generations) and then hot for another century, only to be cold again in the third century. Natural selection would not know who (with which traits) to select.

Since the advent of agriculture about 10,000 years ago and the birth of human civilization which soon followed, humans have not had a stable environment against which natural selection can operate. For example, a mere two centuries (10 generations) ago, the United States and the rest of the Western world were largely agrarian; most people were farmers. In the agrarian society, men achieved higher status by being the best farmers; those who possessed certain traits that made them good farmers had higher status and thus greater reproductive success than others who didn’t possess such traits.

Then, only a century later, the United States and Europe were predominantly industrial societies; most men made their living working for factories. Traits that make men good factory workers (or, better yet, factory owners) may or may not be the same as the traits that make them good farmers. Certain traits – such as intelligence, diligence, and sociability – probably remained important, but others – such as a feel for nature, the soil, and animals, and the ability to work outdoors or forecast weather – ceased to be important, and other traits – such as punctuality, the ability to follow instructions, a feel for machinery or mechanical aptitudes, and the ability to work indoors – suddenly became important.

Now, only one century later, we are in a post-industrial society, where most people work neither as farmers nor factory workers but in the service industry. Computers and other electronic devices become important, and an entirely new set of traits is necessary to be successful. Bill Gates and Sir Richard Branson (and other successful men of today) may not have made particularly successful farmers or factory workers. All of these dramatic changes happened within 10 generations, and there is no telling what the next century will bring and what traits will be necessary to be successful in the 21st century. We live in an unstable, ever-changing environment, and have done so for about 10,000 years.

For hundreds of thousands of years before that, our ancestors lived as hunter-gatherers on the African savanna and elsewhere, in a stable, unchanging environment to which natural selection could respond. That is why all humans today have traits that would have made them good hunter-gatherers in Africa – men’s greater spatiovisual skills, which allowed them to follow animals on a hunting trip for days and for miles without a map or a global positioning device and return home safely; and women’s greater object location memory, which allowed them to remember where fruit trees and bushes were and return there every season to harvest, once again without maps or permanent landmarks.

For the last 10,000 years or so, however, our environment has been changing too rapidly for evolution to catch up. Evolution cannot work against moving targets. That’s why humans have not evolved in any predictable direction since about 10,000 years ago.

I hasten to add that certain features of our environment have remained the same – we have always had to get along with other humans, and we have always had to find and keep our mates – so certain traits, like sociability or physical attractiveness, have always been favored by natural and sexual selection. But other features of our environment have changed too rapidly relative to our generation time, in a relatively random fashion – who could have predicted computers and the internet a century ago? – so we have not been able to adapt and evolve against the constantly moving target of the environment.

By Satoshi Kanazawa

I hate my generation...

Σήμερα έμαθα ότι ένα μεγάλο και σπουδαίο "πολιτιστικό" γεγονός θα λάβει χώρα στις οθόνες μας το βράδυ!Ναι, ναι καλά καταλάβατε!Μιλάω για την εκλογή του τραγουδιού που θα εκπροσωπήσει την χώρα σας στον υπέρτατο μουσικό διαγωνισμό που ακούει στο όνομα eurovision!Δεν μπορείτε να νιώσετε τι άγχος με έπιασε για το τι θα γίνει!Θα είναι άραγε το τραγούδι το κατάλληλο για να πάρουμε την πρώτη θέση;;;...Τι να πω ρε μ*λάκες αυτής της χώρας που ασχολείστε με την οποιαδήποτε τελευταία μπούρδα!Να πάτε να γ*μηθείτε και σεις και ο κάθε Sakis!Εγώ πάντως στην δικιά μου eurovision κατέληξα σε ποιο τραγούδι θα στείλω για να με εκπροσωπήσει!
Αφιερωμένο...

Caigo

Vida rural

El Kiosco

fire=smoke=firemen

park+boring evening=fire up a bin

Souvenirs of Colonialism

.

Flash (is) Back meets Cinemust / Reinaldo Arenas: cursed till the very end in Before Night Falls

How could I not merge these two columns when I deal with the underrated phenomenon of Reinaldo Arenas? The art of cinema pays tribute to poetry with Julian Schnabel's adaptation of BEFORE NIGHT FALLS, the autobiographic book by the most cursed of all Cuban poets. The film is visually stunning and the casting brings the plot to the very edge, delivering a very respectful effort that depicts the living hell of this man's life. Javier Bardem made his international breakthrough here, with this role. After watching the film, Al Pacino called Bardem to congratulate him for the true spirit that he showed when portraying Arenas. I bring you here the most complete article about Arenas that I have found online. It is written by Jaime Manrique for the Village Voice. All yours...


Ten years after Reinaldo Arenas's grim ending—he killed himself in 1990 in his Hell's Kitchen apartment, where he lived in poverty, ravaged by AIDS, without health insurance—the exiled Cuban writer is in vogue. Last summer saw the belated publication of The Color of Summer (the final novel in Arenas's pentagonía about Cuban history), and Julian Schnabel has directed a powerful film based on his autobiography, Before Night Falls. Who could have predicted it? His memorial service was attended by fewer than a dozen people. Walking out of the church, Tom Colchie, our mutual agent, said to me, "When he was alive, I couldn't give his books away."

If ever there were a writer less destined to become one, it would be Reinaldo Arenas. The son of illiterate peasants, he had little formal education, and carved with a knife his first poems on tree trunks in the Cuban countryside. It was good training for what was to come. Arenas's life was about the act of writing—writing as salvation and, most important, writing as revenge. As a fugitive from the law, he wrote high up in the canopy of trees in Havana's parks, where he hid from the Cuban police. He continued to write in El Morro prison, a fortress built by the Spaniards during colonial times that early in the revolution became a dungeon where homosexuals, political dissidents, and other undesirables were locked up. By his own account, Arenas rewrote three times his voluminous novel Farewell to the Sea, a work that kept being confiscated and disappearing from his and his friends' homes. His epic poem, El Central, is dedicated to "my dear friend R., who made me a present of 87 sheets of blank paper." He penned the monumental The Color of Summer and his expansive autobiography while dying of AIDS. By comparison, the heroic Russian poet Anna Akhmatova, who had to memorize her poems so they would not be found by Stalin's goons, had it easy.

If ever there were a writer less destined to become one, it would be Reinaldo Arenas. The son of illiterate peasants, he had little formal education, and carved with a knife his first poems on tree trunks in the Cuban countryside.

Weeks before Reinaldo died, when I went to visit him at his apartment, he gave me a copy of his book of poems, Voluntad de Vivir Manifestándose, and a manuscript copy of Before Night Falls. When I saw Reinaldo again I was able to tell him how utterly extraordinary I thought they were. "I'm glad you think so," he said, in a tone that suggested he realized the magnitude of his achievement. After he died, I tried to communicate my excitement about the greatness of these late accomplishments, but my friends, Latin Americans and North Americans alike, dismissed my enthusiasm. When Before Night Falls appeared in Latin America and Spain—despite glowing endorsements by Guillermo Cabrera Infante and Mario Vargas Llosa—it went mostly unread.

Fortunately, the appearance in English of the autobiography was treated as a major event, and Reinaldo was discovered by many gay readers who, at the height of the AIDS epidemic, found that the man's struggles, and his end, resonated with their recent experiences. He became a darling of academia, where several of his books are required reading and the object of much abstruse deconstruction.

It's beginning to look like Reinaldo will become the Sylvia Plath of Latin American letters. He shared with Plath a talent for self-dramatization and a fury that could scorch anyone who got too close. If Plath's nemeses were her parents and her husband, Reinaldo's were Communism and Fidel Castro. Perhaps his politics, as well as his homosexuality, were responsible for the scorn heaped on him by the Latin American leftist intelligentsia. But to mistake him for a reactionary is a grotesque travesty of who the man was. Reinaldo, for example, confronted the Cuban community in Miami with their racism, homophobia, and materialism. He was equally critical of the worship of money in the United States, and of the gay movement which aspired to embrace the middle-class values that Reinaldo despised.

He had a streak of John the Baptist, raging at the injustices of the world. His dualistic vision allowed him to see both sides of the coin and not flinch when it came to writing about what he saw. The Mexican novelist Carlos Fuentes called Singing From the Well "one of the most beautiful novels ever written about childhood, adolescence, and life in Cuba," but in Before Night Falls Reinaldo writes that upon meeting Fuentes he felt he was in the presence of a man who talked like a computer, full of programmed answers. Was this return of bile for generosity an appalling ingratitude? Or was it yet another example of Reinaldo telling the truth, as he saw it, regardless?

Most of his novels, though filled with moments of exceptional brilliance and genius (at his best there's no writer alive who can touch him), are marred by rococo excesses. I find the novels' amorphous, repetitious structures often enervating. The most conventional and accessible novel he wrote, The Doorman, was also the least compelling; this defanged satire of New York and New Yorkers showed Reinaldo's imperfect understanding of North American society.



Among his books, the beautifully contained novellas Old Rosa and Arturo, the Brightest Star are chiseled jewels perfect on their own terms. His masterpieces, Before Night Falls and Singing From the Well (his first and most cohesive novel), are unassailable works that should survive. Singing is a novel of awesome lyrical purity, containing echoes of García Lorca (the women in the household are like the daughters of Bernarda Alba turned medusas) and of Juan Rulfo's ghostly Pedro Páramo. Its maturity is even more astonishing if one knows that Reinaldo wrote it when he was only 21. The novel's limpid lyricism, infused with the spirit of Hardy's and Lawrence's pantheistic views of nature, is almost sacramental in its respect for the overpowering forces of the natural world.

He was a considerable poet, too. Poetry, as in Borges's case, was his greatest love, and arguably his highest gift. His epic poem, El Central, records and re-creates the atrocities committed against the Cuban people through the ages—and does it more succinctly and more gracefully than the novels do. At least a dozen of his poems will one day take their place among the most beautiful written in Spanish. Many writers have laid a claim to immortality with fewer—and less original—works.

Reinaldo's most valuable legacy as a man is his bravery in denouncing the crimes committed in the name of social justice. His point was that the brutalities committed by the left sting even more than those committed by the right. We expect the worst from the Pinochets of this world, but we expect nothing less than utopia from an ideology that promises us the dawn of the New Man. This betrayal of the Cuban revolution fueled the rage that galvanized the life and the work of Reinaldo Arenas, and it is ultimately responsible for making him one of the most searing satirical writers of the 20th century, a worthy successor to Aristophanes and Swift.



New York, December 7, 1990

Dear friends:

Due to my delicate state of health and to the terrible emotional depression it causes me not to be able to continue writing an struggling for the freedom of Cuba, I am ending my life. During the past few years even though I felt very ill, I have been able to finish my literary work, to which I have devoted almost thirty years. You are the heirs of all my terrors, but also of my hope that Cuba will soon be free. I am satisfied to have contributed, though in a very small way, to the triumph of this freedom. I end my life voluntarily because I cannot continue working. Persons near me are in no way responsible for my decision. There is only one person I hold accountable: Fidel Castro. The sufferings of exile, the pain of being banished from my country, the loneliness, and the diseases contracted in exile would probably never have happened if I had been able to enjoy freedom in my country.

I want to encourage the Cuban people out of the country as well as on the island to continue fighting for freedom. I do not want to convey to you a message of defeat but of continued struggle and of hope.

Cuba will be free. I already am

(signed) Reinaldo Arenas

Dying Soul

My angel, my all, my very self.

Just a few word and those here.

Why this deep sorrow when necessity speaks?
Can our love endure except through sacrifices,
through not demanding everything from one another?
Can you change the fact that you are not wholly mine, I am not wholly yours ?
We shall surely see each other soon.
I cannot share with you the thoughts I have had during these last few days touching my own life.
If our hearts were always close together, I would have none of these.
My heart is full of so many things to say to you.
Oh,there are moments when I feel that speech amounts to nothing at all.
Cheer up, remain my true, my only treasure, my all as I am yours.
Wherever I am, there you are also.
Much as you love me, I love you more .
But do not ever conceal yourself from me .
Oh God,so near! So far! Is not our love truly a heavenly structure, and also as firm as the vault of heaven?

Every single second, my thoughts go out to you, my Immortal Beloved,
now and then joyfully, then sadly, waiting to learn whether or not fate will hear us.
I can live only wholly with you or not at all .
Yes, I am resolved to wander so long away from you
until I can fly to your arms and say that I am really at home with you,
and can send my soul enwrapped in you into the land of spirits.

You will be the more contained since you know my fidelity to you.
No one else can ever possess my heart....never....never....
Oh God, why must one be parted from one whom one so loves?
And yet my life is now a wretched life.
Your love makes me at once the happiest of women.

Be calm, only by a calm consideration of our existence can we achieve our purpose to live together.
Be calm...love me - today - yesterday - what tearful longings for you - you - YOU - my life - my all - farewell.
Oh continue to love me - never misjudge the most faithful heart of your beloved.
ever thine
ever mine
ever ours...

bstandig

έξοδος

wind

Ένα συνηθισμένο Παιδί

Ήταν ένα συνηθισμένο παιδί.
Ή μάλλον γεννήθηκε όπως όλα τα συνηθισμένα παιδιά.
Είχε δυο μάτια, δυο χέρια και όλα τα συνηθισμένα απαραίτητα ανθρώπινα στοιχεία και ένα συνηθισμένο όνομα, (προς χάρην αοριστίας ας το φωνάζουμε Παιδί).
Είχε μια συνηθισμένη ανατροφή, μια συνηθισμένη οικογένεια και μεγάλωνε όχι με πολλά δράματα, όχι με πολύ ευτυχία, όχι με πολλά γενικώς, με μέτριες και σταθερές καταστάσεις γύρω του. Ελεγχόμενες και κανονικές που στο μέλλον θα του χάριζαν όμορφες αναμνήσεις και μια ευχάριστη νοσταλγία, συνηθισμένη.
Στο σχολείο η συμπεριφορά του ήταν συνηθισμένη για ένα παιδί της ηλικίας του, δεν ήταν πολύ καλός μαθητής, ούτε κακός αλλά ένας συνηθισμένος μέτριος μαθητής (το μέτριος που λένε οι δάσκαλοι) και είχε κι ένα συγκεκριμένο πρόβλημα, του άρεσαν οι εξαιρέσεις. Τόσους κανόνες μάθαινε στο σχολείο μα αυτό θυμόταν μόνο τις εξαιρέσεις χωρίς να θυμάται καν σε ποιόν κανόνα αναφέρονται, «συνηθίζεται.. όλα τα παιδιά έχουν κάποιο πρόβλημα στο σχολείο» λέγανε οι δάσκαλοι στην μητέρα που ανησυχούσε για την πρόοδό του (πάντα ανησυχούν οι μανάδες).
Καθώς περνούσαν τα χρόνια και το Παιδί μεγάλωνε γενικότερα ακολουθούσε εξαιρέσεις στην ζωή του και έτσι πάντα έφτανε σε αδιέξοδα, (ως γνωστόν σε έναν κόσμο που λειτουργεί με κανόνες είναι δύσκολο να επιβιώσεις με εξαιρέσεις). Κάποια καλοκαιρινή μέρα, κι ενώ κατάπινε τα κουκούτσια από το καρπούζι και έφτυνε την κόκκινη ζουμερή σάρκα, η μητέρα του (ω! μα της συνήθειας) που είχε κάνει πολλούς προλόγους επί του θέματος, του είπε ότι δεν είναι πια Παιδί κι ότι πρέπει να κανονίσει να βρει απασχόληση (επί πληρωμή). Κάπου σε αυτό το σημείο το Παιδί σάστισε και ένα «μα» σκάλωσε στα χείλη του. Δεν ήταν φυσικά ότι ήταν τεμπέλικο Παιδί, κάθε άλλο, απλά είχε πάντα ένα «μα» στα χείλη, όχι για να μεταπείσει, όχι επίτηδες αλλά εκ γενετής. Η μητέρα δάγκωνε την σάρκα από το καρπούζι και έφτυνε τα κουκούτσια κάπου μεταξύ «μα» και ηλιοβασιλέματος πάνω στα συνηθισμένα πλακάκια της βεράντας. Έτσι, το Παιδί της ιστορίας μας, άρχισε μια αναζήτηση απασχόλησης ώσπου κατέληξε να γίνει μισθοφόρος (το «κατέληξε» που χρησιμοποιούμε για τον θάνατο) ήταν άλλωστε συνηθισμένο για Παιδιά της ηλικίας του. Η μητέρα του ανησύχησε φυσικά αλλά όπως είπαμε, πάντα ανησυχούν οι μανάδες.Κι έτσι βρέθηκε στην άλλη άκρη του πλανήτη, με βαριές μπότες στα συνηθισμένα πόδια του και ένα δεύτερο κεφάλι μεταλλικό να περιορίζει το δικό του και να κλείνει καλά τις σκέψεις του μαζί με τις εξαιρέσεις για να αφήνει χώρο στους κανόνες να το πλησιάζουν.
Η μοίρα του συνηθισμένη φυσικά, θα επιβιώσει ή θα «καταλήξει».
Κάποτε μου έστειλε ένα γράμμα, δεν κατάλαβα πολλά, οι λέξεις του ήταν δυσανάγνωστες και ο φάκελος έσταζε αίμα με γεύση καρπούζι.

Magic

...

Reading the discounts

Cinemust: Reservoir Dogs at their pick

Remember this scene? Well many people are still trying to forget it, but thanks to these plots turnarounds Tarantino booked himself a place in the recent history of Cinema. He had seen already the worse from the big cinema studios when his Natural Born Killers and True Romance scripts were given to Oliver Stone and Tony Scott. Now though he had it his way. His special effect team told him clearly: "we'll make it look more believable than being real. If you want to show it, it's up to you." and so they did. Tarantino chose to turn the camera away just for a few seconds till his actor finished the job and came back into action. Now you tell me if you have seen anything similar on film...

Punctuation is powerful

Via Sabino

Cold

The snow

El Zoco

stories of the city (part one)

the worst and the best by Charles Bukowski
the worst and the best in the hospitals and jails it's the worst in the madhouses it's the worst in penthouses it's the worst in skit row flophouses it's the worst at poetry readings at rock concerts at benefits for the disabled it's the worst at funerals at weddings it's the worst at parades at skating rinks at sexual orgies it's the worst at midnight at 3 a.m. at 5:45 p.m. it's the worst falling through the sky firing squads that's the best thinking of India looking at popcorn stands watching the bull get the matador that's the best boxed lightbulbs an old dog scratching peanuts in a celluloid bag that's the best spraying roaches a clean pair of stockings natural guts defeating natural talent that's the best in front of firing squads throwing crusts to seagulls slicing tomatoes that's the best rugs with cigarette burns cracks in sidewalks waitresses still sane that's the best my hands dead my heart dead silence adagio of rocks the world ablaze that's the best for me.

Charles Bukowski

El Zoco

Marruecos

Boda en Marruecos

Snow patrols in London

fatal/famine/fury/fire

Dis.orders Part II

V

VI

Γκάβλα, γκάβλα, γκάβλα (Θανάσης Τριαρίδης,τα μελένια λεμόνια)

Βιβλίο τριακοστό

1

Στην αρχή ήτανε το χάος * και μέσα στο χάος ο Θεός. * Μήτε κοιμότανε, μήτε ξυπνούσε, * βοσκούσε το διάφανο σκοτάδι κι έτρεφε την ανυπαρξία του. * Κάποτε ήρθε η Νύχτα, τον κύκλωσε ερεθισμένη, * τον βούτηξε μέσα στη μαυρίλα της, άρχισε να τον γλείφει με τις χίλιες γλώσσες της. * Μια πρωτόφαντη γλύκα φούντωσε τότε τον Θεό, * η γκάβλα τον αλάλιασε, * γίνηκε κάψα, * γίνηκε δίψα και πόθος, * τρέλα και πεθυμιά θανάτου. * Από τούτη την γκάβλα ξεκίνησαν όλα.

Άρχισε, λοιπόν, να σβαρνιέται πίσω-μπρος, * να χτυπιέται με λύσσα, να στροβιλίζεται γύρω από τον εαυτό του, * να ζουλιέται αφρισμένος με τα πέπλα της νύχτας. * Κάποτε τινάχτηκαν τα χύσια του κι έλαμψε ο κόσμος. * Έτσι εγένετο φως. * Κι έτσι γέμισε το στόμα του με την πίκρα του θανάτου.

Τότε θέλησε να πιει νερό για να πλύνει την πικρίλα, * τότε θέλησε θάλασσες και ποτάμια, * τότε θέλησε στεριά για να μπορεί να ξαποσταίνει, * θέλησε ουρανό για να ελπίζει, * άστρα για να τα βλέπει και να ονειρεύεται, * δέντρα για να χαίρεται τον ήσκιο τους, * λουλούδια για να ρουφά τη μυρωδιά τους, * πρόβατα για να πίνει το γάλα τους * και φίδια * πάντοτε είναι χρήσιμα τα φίδια.

Και μια και δυο, τα έφτιαξε όλα αυτά * κι έφτυσε σάλια στον αέρα και γεννήθηκαν οι άγγελοι * για να μεταφέρουν τη σοφία του πάνω στα πράγματα.

Κι έπειτα θέλησε το δειλινό – * κι έβαλε τον ήλιο να βασιλέψει στον ορίζοντα. *Στάθηκε στην άκρη του γκρεμού και είδε: * κόκκινος ουρανός, κόκκινη γη, κόκκινη θάλασσα, * θάνατος και ανάσταση του κόσμου. * Τότε δάκρυσε ο Θεός * και μαζί με το δάκρυ του τον γέμισε η μοναξιά.

Είναι στ' αλήθεια φοβερή ετούτη η μοναξιά, * χειρότερη από την ανυπαρξία, * χειρότερη από το τίποτε, * κι οι άγγελοί μου είναι μονάχα μαντατοφόροι, * έτσι σκέφτηκε κι έφτυσε το σάλιο του στη λάσπη.

Και από τη λάσπη έφτιαξε έναν άντρα που σπέρνει. * Κι από τη λάσπη έφτιαξε και μια γυναίκα που οργώνεται. * Κι έπειτα γέμισε με αέρα τα πνευμόνια του, * για μια στιγμή συλλογίστηκε τι πήγαινε να κάνει, * ας είναι, μονολόγησε, * οι άνθρωποι θα σκουπίζουνε τα δάκρυά μου * και θα γιατρεύουν τη μοναξιά μου – * κι άμα σηκώσουνε κεφάλι, τους συντρίβω.

Κι έπειτα τους φύσηξε και τους ζωντάνεψε.



***

source: www.triaridis.gr

Soap&Skin

Εξαιρετικό!!!Μόνο αυτή η λέξη μπορεί να περιγράψει το "Lovetune For Vacuum" της Anja Plaschg ή αν θέλετε καλύτερα Soap&Skin. Βρείτε το οπωσδήποτε!Μιλάμε για ένα από τα ΚΑΛΥΤΕΡΑ album της χρονιάς!Οπότε καλύτερα να το ακούμε παρά να μιλάμε για αυτό!

album tracklist :
01. Sleep
02. Cry Wolf
03. Thanatos
04. Extinguish Me
05. Turbine Womb
06. Cynthia
07. Fall Foliage
08. Spiracle
09. Mr. Gaunt Pt 1000
10. Marche FunÞbre
11. The Sun
12. DDMMYYYY
13. Brother Of Sleep

Ρίξτε και μια ματιά εδώ...

...

---

Flash (is) Back: Άκης Πάνου - Ο λαϊκός διανοούμενος

«Απαλλάξτε την κοινωνία από τον κύριο και τα παρωχημένα τραγούδια του...»

Ακόμη αντηχούν σαν φριχτοί πυροβολισμοί τα λόγια του συνηγόρου πολιτικής αγωγής Βασίλη Καπερνάρου στην αίθουσα του Μικτού Ορκωτού Κακουργιοδικείου Καβάλας.
Λίγους μήνες αργότερα η «ζωή του όλη» έγινε «κέρασμα στο Χάρο» αλλά τα "παρωχημένα" τραγούδια του παρέμειναν σημαίες πολιτισμού στις πίστες και τα θέατρα της χώρας...

Για μένα ο δρόμος είναι δρόμος, τι πάει να πει είναι στραβός;

Ο Αθανάσιος Δημητρίου Πάνου γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1933 στην Καλλιθέα. Ο πατέρας του Εργάζονταν στη Βασιλική φρουρά κι αργότερα στο 15ο στρατιωτικό νοσοκομείο, ως γραμματέας. Ήταν τέσσερα αδέρφια, τα τρία αγόρια. Τη μύησή του στη μουσική θα πρέπει όμως να την πιστώσουμε στη μητέρα του. Εκείνη ήταν που του τραγουδούσε τα ρεμπέτικα της εποχής και τον πήρε από το χέρι να τον γνωρίσει σε σημαντικούς ανθρώπους. Έτσι, ο μικρός Θανασάκης (Άκης) βρέθηκε το 1946, στα δεκατρία του μόλις χρόνια, να παίζει στο πάλκο - αλλά και σε διάφορες ταβέρνες βγάζοντας πιατάκι - κιθάρα και μπουζούκι πλάι στον Γιάννη Σταματίου, τον περίφημο «Σπόρο».

Στα 17 του τό 'σκασε από το σπίτι για να παντρευτεί την, εφ' όρου ζωής πιστότατη, Δήμητρα, που πάντως την χώρισε για να παντρευτεί την Άννα, μητέρα των τεσσάρων παιδιών του. Μιλούσε πάντα στους γονείς του στον πληθυντικό και αυτό απαιτούσε και από τα παιδιά του.

Καλλιθέα, Δάφνη, Πετράλωνα, Αη-Γιάννης Ρέντης ήταν μερικές απ΄τις περιοχές που εμφανίσατηκε ως μουσικός μέχρι το 1958, οπότε και αποσύρθηκε ουσιαστικά από τη νύχτα. Ήταν η ώρα του Συνθέτη.
Δισκογραφεί το πρώτο του τραγούδι, «Το παιδί που απόψε πίνει», σε στίχους του Χρήστου Κολοκοτρώνη με τη φωνή της Καίτης Γκρέυ. Τα χρόνια που ακολούθησαν δε χαρακτηρίστηκαν από κάποια ιδιαίτερη δραστηριοποίησή του, μέχρι να φτάσουμε στο 1967, έτος κυκλοφορίας του «Θα κλείσω τα μάτια» με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση και την Χαρούλα Λαμπράκη. Εκεί αισθάνθηκε και τον πέλεκυ της ανοησίας των Λογοκριτών· μόλις 15 μέρες κυκλοφόρησε ο δίσκος. Η «φτώχια» και η «μιζέρια» που προσπαθεί να αποποιηθεί ο ήρωας του τραγουδιού αντικαθίστανται από κάτι «λευκά περιστέρια» και η Βίκυ Μοσχολιού αναλαμβάνει το 1970 να ερμηνεύσει το τραγούδι με τους πολιτικά ορθούς στίχους.

Το 1974 κάνει την πρώτη καλλιτεχνική υπέρβαση. Μπαίνει στο στούντιο μαζί με τον Στέλιο Καζαντζίδη για έναν μεγάλο δίσκο και συγκρούεται μαζί του. Εκεί που προηγουμένως είχαν ευλαβικά πειθαρχήσει ο Γ. Μπιθικώτσης και ο Στράτος Διονυσίου, ο Καζαντζίδης αντέδρασε: Δε δέχτηκε τον απόλυτο έλεγχο που ήθελε ο συνθέτης στην ηχογράφηση. Έτσι προέκυψαν μόνο 6 τραγούδια και ο δίσκος συμπληρώθηκε με παλαιότερες επιτυχίες του τραγουδιστή. Ωστόσο μέσα από το αγαπημένο του ενεάσημο μέτρο, που κυριαρχεί και σ΄ αυτόν τον δίσκο, παρουσιάζει στίχους που υπερβαίνουν την μόδα της εποχής «φύγε - μη φύγεις», «Σ' αγαπώ - μ' αγαπάς» και απογειώνει τις ερμηνευτικές επιδόσεις του απόλυτου Έλληνα ερμηνευτή. για το ομότιτλο του δίσκου τραγούδι, «Η ζωή μου όλη», ο Καζαντζίδης είπε: «Είναι το καλύτερό μου κουστούμι, και αυτό που με εκφράζει περισσότερο.»

Το 1977 με σημαία ένα τραγούδι που γράφτηκε για τη συνεργασία του με τον Καζαντζίδη και ερμηνευτή τον Μανώλη Μητσιά, ηχογραφεί το «Παρώνν!» Τραγούδια-σπονδές για τα πιο άγρια όνειρα των λαϊκών ανθρώπων, που θα επισκιάσει ο θρυλικός «Τρελός», ανεπανάληπτο σουξέ και καλλιτεχνική μονογραφή του Μ. Μητσιά!

Αν όμως οι δύο αυτοί δίσκοι ήταν η καλλιτεχνική του απογείωση, το 1982 έρχεται ο εμπορικότερος του δίσκος. «Θέλω να τα πω» με ερμηνευτή τον Γιώργο Νταλάρα. «Θέλω να τα πω», «Εφτά νομά σ' ένα δωμά», τα σκωπτικά «Άνοιξε Πέτρο» και «αδιόρθω αναρχί», ξεσηκώνουν την Ελλάδα που έχει μόλις μπει σε μια νέα πολιτικοκοινωνική εποχή.

Την αμέσως επόμενη χρονιά οι Αδελφοί Φαληρέα εκτοξεύουν στο ... διάστημα τον δισκογραφικό πύραυλο «Αφιερωμένο εξαιρετικά» με τα Παιδιά από την Πάτρα. Για το "καύσιμο", δηλαδή για το τραγούδι του «Δε θέλω τη συμπόνια κανενός» ο Άκης Πάνου γκρίνιαζε πως πήρε πενταροδεκάρες...

Η επόμενη Δεκαετία τον βρίσκει να σιωπά καλλιτεχνικά και να φλερτάρει με την επικαιρότητα, μέσω επιστολών και άρθρων. Αποφάσισε να ξανανέβει στο πάλκο για δύο μόνο δεκαπενθήμερα: το 1989 στο «Επειγόντως» και το 1994 στα «9/8». Εκεί είχε στήσει το πάλκο σε δύο σειρές. Μπροστά οι μουσικοί, πίσω οι τραγουδιστές και δεν είχε αφήσει χώρο για πίστα.

Την 1η Αυγούστου 1997, πυροβολεί και σκοτώνει τον Σωτήρη Γιαλαμά, μη εγκρίνοντας την ερωτική σχέση που διατηρούσε το θύμα με την κόρη του Ελευθερία. Δικάζεται τον Μάρτιο του 1998 από το μικτό ορκωτό κακουργιοδικείο Καβάλας. «Δε μετανόησα γιατί δεν εννόησα τι έγινε» έλεγε, οχυρωμένος πίσω από τον προσωπικό του κώδικα. Κρίνεται ένοχος και καταδικάζεται σε ισόβια χωρίς ελαφρυντικά. Δεν του αναγνωρίστηκε ούτε το ελαφρυντικό του πρότερου έντιμου βίου, αλλά ούτε και αυτό της καλλιτεχνικής προσφοράς...

Τον τραγούδησαν όλα τα μεγάλα ονόματα του λαϊκού τραγουδιού. Δισκογράφησε 200 περίπου τραγούδια, ενώ πολλά έμειναν στο συρτάρι του. Αξιοσημείωτη είναι η έντονη φήμη που αναπτύχθηκε λίγο πριν πεθάνει, πως είχε δρομολογηθεί η συνεργασία του με τον Στέλιο Καζαντζίδη, ο οποίος ήταν ο μόνος καλλιτέχνης πρώτης γραμμής που τον επισκέφθηκε στη φυλακή.

Στις 2 Φεβρουαρίου 2000 εισήχθη στο Ευγενίδειο θεραπευτήριο, όπου και κατέληξε την Παρασκευή 7 Απριλίου, στις 12 το μεσημέρι, από καρκίνο του παγκρέατος. Ήταν 67 ετών.

Copy/paste from: http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=News&file=article&sid=793

Minimal Hospital Presents: adam beyer - Second Surrounding

Minimal Hospital Presents: Alexander Kowalski - Speaker Attack

The quality of sound is not that great here, but good speakers would definitely help a bit.

Minimal Hospital Presents: Dominik Eulberg-Der Buchdrucker

If it wasn t for the background melody I wouldn t have posted this one...Enjoy!

...

Simetrías

Sensaciones blancas

Cuando la ciudad se viste de blanco

Pulling Away

Pan is dead?Great Pan is dead?

set.a.clock.by.your.heart.

Η Κάμερα είναι Γύπας.

Η κάμερα είναι ένας γύπας. Ένας γύπας που πετάει από πάνω μας.
Βλέπει τις αλυσίδες και την μηχανή αυτή που μας καταστρέφει όλους. Είμαστε όλοι παγιδευμένοι μέσα της και θα συνεχίσουμε να ήμαστε μέχρι το τέλος της σύντομης ζωής μας. Περικυκλωμένοι από καλώδια και σκουριασμένα μέταλλα ,κολυμπάμε σε νοερά λασποκατάλοιπα μιας περασμένης εποχής.

«Είμαστε τα Παιδιά του Φωτός. Δεν θα ανεχτούμε άλλο Σκοτάδι.»

Αυτό φωνάζαμε για μήνες και χρόνια με τις γροθιές μας υψωμένες σαν κεραίες στον γκρίζο ουρανό, περιμένοντας το φως να τυφλώσει τα μικρά μας μάτια κ να το κλείσουμε μέσα τους έτσι ώστε να μην αντικρύσουμε το σκοτάδι ποτέ ξανά.
Η μηχανή αργοπεθαίνει και αργοπεθαίνουμε και μείς μαζί της. Εδώ και κει ο γύπας μπαινοβγαίνει. Είναι ο μόνος ελεύθερος τελικά. Χωρίς γροθιές και χωρίς ηλίθια συνθήματα. Τελικά.
Μπαινοβγαίνει και βλέπει τα πάντα , όπως τα έβλεπε και ο θεός κάποτε.
Γριές πάνω στα ετοιμόρροπα μπαλκόνια τους, βρώμικα παιδιά να παίζουν παιχνίδια που δεν καταλαβαίνουν και το νέφος χαμηλά ως τα ρουθούνια μας. Εγώ κάθομαι σε μια μεριά του δρόμου με τον Πτγορρ. Είναι ο μόνος που θυμάμαι από παλιά.
Όλοι οι άλλοι μου φαίνονται άγνωστοι. Σαν να έχουν αλλάξει τόσο πολύ από τη βρώμα και το σκοτάδι. Τα πρόσωπά τους σαπίζουν ολοένα και πιο γρήγορα και τα κορμιά τους γερνούν μέσα σε ένα άμορφο καλούπι. Λες και γυρνούν ξανά στο πρώτο επίπεδο. Ο Κόσμος εκδικείται.
Σκέφτομαι αν είμαι κι εγώ σαν κι αυτούς που βλέπω. Αν ήμουν πάντα έτσι ή αν έγινα τώρα. Σ’ αυτή τη μηχανή δεν υπάρχουν καθρέφτες. Ξυρίζεσαι με το ίδιο σου το ένστικτο, δεν υπάρχει ομορφιά, ο ναρκισσισμός είναι και αυτός βρώμικος. Ντυμένος με σκισμένα ρούχα και την ηδυπάθεια να φουσκώνει την κοιλία του και τους ατροφικούς όρχεις του στο γερασμένο ερμαφρόδιτο σώμα.

Ο Πτγορρ δεν μιλούσε ποτέ πολύ. Μου είπε μόνο πως σήμερα, δεν θυμάται τίποτα. Βάλθηκε να μαζεύει απ’ τούς δρόμους πράγματα. Πράγματα που το καθένα από αυτά σαν να του θύμιζε και κάτι.
Σαν να ήθελε να τα βάλει όλα στη σειρά ή στη μη-σειρά και μετά να τα στοιχίσει όπως εκείνος θέλει , να φτιάξει τη δική του ιστορία μέσα από τις ιστορίες άλλων.
Εγώ κοιτούσα την πορεία του και όταν χανόταν απ’ τα μάτια μου κοιτούσα ψηλά. Τα άπειρα μπαλκόνια που έφταναν μέχρι την αρχή ή το τέλος αυτής της μηχανής. Τόσοι άνθρωποι στοιβαγμένοι στην κοιλία της γύρω από σκουριασμένα σπλάχνα. Για σύννεφα είχαμε γρανάζια και βίδες για βροχή.
Κατέληγα να νιώθω τυχερός που έμενα σε μέρος με τοίχους. Ήμουν από τους πρώτους που μπήκαν εδώ μέσα την ημέρα της Κρίσης και έφτασα να έχω πολεμήσει πολύ για να κρατήσω το μέρος δικό μου. Εδώ δεν κατουράς απλά στις γωνίες, ούτε γράφεις το όνομα σου και τελείωσε. Εδώ πρέπει να γεννήσεις φόβο. Να αφήσεις το φόβο να βγει βίαια από τα σπλάχνα σου και σαν υπάκουο σκυλί να τον διατάξεις να τρέξει πίσω απ’ τον εχθρό σου.

Κάθε τόσο τους συνειρμούς μου διακόπτει ο Πτγορρ . Έρχεται με ένα καινούριο αντικείμενο στα χέρια, το αφήνει μπροστά μου και φεύγει ξανά.


«Ρόδα.»

Του χαμογελάω και ξέρει πως θα τα προσέχω. Τα πόδια μου ατροφήσαν τόσο πολύ πλέον που και να θέλω δεν μπορώ να φύγω από δω χωρίς τη βοήθεια του.
Ανασηκώνομαι λιγάκι.

Από εδώ χάθηκαν οι Θεοί. Ξεκίνησαν μαζί με τους ανθρώπους. Προσκολλημένοι σε αυτούς και μόλις είδαν την κατάντια τους έτρεξαν να φύγουν στα υπέροχα παλάτια που τους είχαν φτιάξει τα αλλοτινά τους τέκνα.
Χάθηκαν οι Θεοί και μείναν τα Τέρατα.
Τέρατα που εισπνέουν ανάσα βρεφική και εκπνέουν Θάνατο.
Σε μένα όλοι το ίδιο μοιάζουν.

Όπως τότε που προσπαθούσαμε να ξεφύγουμε. Καθόμασταν στις πλάτες Γιγάντων και κοιτούσαμε το απέραντο πάνω και το απέραντο μπροστά μας. Θέλαμε νέα μονοπάτια και καινούριες διαδρομές, μεγαλύτερους και καθαρότερους ουρανούς και σχεδιάζαμε τη Φυγή μας βήμα προς βήμα. Και στ’ αλήθεια δεν φοβηθήκαμε τίποτα! Ούτε το χαμό, ούτε το μη γνώριμο. Τίποτα δεν έμοιαζε μη γνώριμο αφού όλα τα είχαμε ονειρευτεί πριν καιρό.
Ο Γυρισμός δεν ήταν επιλογή.

Η Ρόδα της Ζωής και ο Τροχός της Τύχης.
Το Ένα και το Αυτό.


«Κλαδί.»

Mein Freund.

Όλα γίνονται μνήμες από εκείνα τα χρόνια.

Τότε που νιώθαμε πως μπορούμε να πετάξουμε από το άλφα ως το χι. Τότε που είχαμε ένα ολόκληρο ελικόπτερο μέσα στα μικρά μας κεφαλάκια, τότε που κρυβόμασταν κάτω από τα παπλώματα.
Εκείνος που έμενε στη Μάνα του Διαβόλου και εκείνη δεν ήταν παρά μια χοντρή τεράστια γριά που μας έδινε αγγουράκια τουρσί πριν πάμε για παιχνίδι στο μυστικό μας δάσος.
Στο δάσος που μόλις έμπαινες έχανες τη μιλιά σου και τα έλεγες όλα με τα χέρια, τα μάτια και τα πόδια. Και αν ήταν σκοτάδι μιλούσε η ανάσα σου για σένα. Και τότε δεν είχαμε πια τον έλεγχο.
Το δωμάτιο που μπορούσες να το ακούσεις να μιλάει κάποιες νύχτες αν έκανες ησυχία.
«Μείνε κοντά στη σκιά αλλιώς θα γνωρίσεις το φάντασμα»
Μπορούσαμε να ακούσουμε το τραγούδι.
Δεκατρείς άγγελοι, μόλις κλείναμε τα μάτια μας, τραγουδούσαν υπόκωφα γύρω από τα κρεβάτια μας. Και το βιολί ερχόταν μαζί με την αγγελική τους ανάσα και τη σκόνη του δωματίου. Και μείς έτσι κοιμόμασταν. Κάποιες φορές αγκαλιά και κάποιες άλλες όχι.
Και πριν ξυπνήσουμε βλέπαμε το λιβάδι μας και τον ουρανό μας, και ο αέρας μας χάιδευε και μας έλεγε ιστορίες.
Και τότε πάντα εμφανιζόταν Αυτός.
Αυτός, πάνω στο μαύρο του άλογο, μεγαλοπρεπής και γεμάτος αυστηρότητα και γεμάτος κρύο και γεμάτος πόνο και γεμάτος Φόβο και γεμάτος Θάνατο.
Και μας κυνηγούσε συνέχεια, όλο και πιο απειλητικά όλο και πιο γρήγορα και μείς μέσα στο όνειρο μας προσπαθούσαμε να ελέγξουμε όλη την ιστορία μας λες και ήταν ένα απλό αυτοσχέδιο παραμύθι.
Ο μεγαλύτερός μας φόβος ένα απλό αυτοσχέδιο παραμύθι.

Και τρέχαμε, νιώθοντας την κάρδια μας ψηλά στο κεφάλι και έτοιμη να σταματήσει, και φανταζόμασταν πως έρχεται ο Άλλος και σταματάει Αυτόν ή άλλες φόρες εμείς παίρναμε όλη τη δύναμη του κόσμου και τον κοιτούσαμε στα μάτια και με δυο λέξεις μας εκείνος τρόμαζε και έφευγε καλπάζοντας γρήγορα μα και δειλά.
Μα όσο και να προσπαθούσαμε, το όνειρο μέσα στο όνειρο σταματούσε.
Ποτέ δεν μας έπιασε. Ούτε εμείς τον πιάσαμε ποτέ.


Άλλες φορές μετρούσαμε τη δικαιοσύνη.
Τακ τακ τακ.

Αδικία.

Δύο τακ εδώ και δυο τακ εκεί, έτσι πρέπει.
Τρία τικ εδώ και τρία τικ εκεί.

Τα πράγματα είχανε ζωή κι αν τους έδινες λιγότερα απ’ότι έδινες στα αλλά, εκείνα έκλαιγαν και διαμαρτύρονταν και μετά άντε να το διορθώσεις αν ήταν πια αργά.
Μα εμείς το ξέραμε και το φροντίζαμε από νωρίς γιατί έτσι όλα τα πράγματα θα ήταν ευχαριστημένα μαζί μας και όταν θα ερχόταν ο καιρός να κάνουν την επανάστασή τους , σύμφωνα με τις γραφές- εμείς δεν θα είχαμε καμία κατηγορία επάνω μας.

Και αυτό θέλαμε μια ολόκληρη ζωή. Να είναι η πλάτη μας άδεια από κατηγορίες.

«Σπίρτο!» Ακούω τη φωνή του Πτγορρ.

Ήταν οι μέρες εκείνες οι γεμάτες ήλιο και τραγουδούσαμε.
«Ανέβα στη στέγη να φάμε το σύννεφο..»
Πόση εντύπωση μας έκανε! Και ανεβαίναμε στη στέγη για να φάμε το σύννεφο. Μα τα σύννεφα ήταν πολύ ψηλά για εμάς κι έτσι απλά κοιτούσαμε τις στέγες.
Και απέναντι. Εκείνος έκαιγε τα πάντα. Σιωπηλά και χωρίς να τον παίρνει κανείς είδηση ρουφούσε όλη τη δύναμη της φωτιάς με έναν συριγμό και μια ανατριχιαστική εισπνοή. Έκαιγε τους τοίχους λες και τους μαύριζε, λες και ήθελε να γίνει ο άρχοντας τους. Ο Άρχοντας των Τοίχων, για να έρθει μια μέρα που θα τους εξουσιάζει όλους και θα τους διατάζει να τον κλείνουν μέσα τους όποτε αισθάνεται να κινδυνεύει, όποτε θέλει να κρυφτεί και να προστατεύει τον όμορφο εαυτό του που δημιούργησε ο ίδιος από στάχτες και καπνό.
Και πάντα πριν προφτάσουμε να δούμε την τελετουργία του ως το τέλος ακούγαμε το πλήθος από κάτω να ωρύεται πως θα πέσουμε και πως θέλουμε να τα καταστρέψουμε όλα και πως ο Α. (από το Α.ρχηγός) θα μας τιμωρήσει τόσο σκληρά, λες και θα βλάπταμε κανέναν αν τρώγαμε ένα τόσο δα συννεφάκι.
Ο Α. ποτέ δεν μας τιμώρησε και μείς ποτέ δεν πέφταμε και ποτέ δεν φάγαμε συννεφάκια, μα ούτε και είδαμε τον Κύριο Πυρομανή να τελειώνει αυτό που ξεκινούσε κάθε φορά, λες και το έκανε για τα μάτια μας μόνο.

Κατεβαίναμε τις σκάλες. Στενές σκάλες με δυο στροφές. Τριανταέξι σκαλιά από την πρώτη στροφή και πάνω. Τρια μέχρι τη δεύτερη και δεκαπέντε από κει και κάτω. Σε κάθε στροφή τους βλέπαμε. Φώναζαν με παιδιάστικες φωνές τα ονόματα μας και τα έκαναν να ακούγονται σαν ασυναρτησίες και μόλις στρίβαμε έκαναν να μας ακολουθήσουν μα μετά από τρία βήματα τελείωνε η επικράτειά τους. Αυτό αρκούσε βέβαια για να μας κάνει να κατεβαίνουμε γρηγορότερα με το φόβο στα γόνατά μας. Τα πλοκάμια τους απλώνονταν μέσα σε όλη την περιοχή τους και αναζητούσαν εμάς. Για να ρουφήξουν όλη τη γνώση που είχαμε μέσα μας.
Ξέραμε την ιστορία τους και τους ηγέτες τους και τη γλώσσα τους και όλα όσα μπορεί κανείς να φανταστεί.
Μα ποτέ δεν τα κατάφεραν.


«Κεραία!»


Ψηλά πάνω στις κεραίες το κρύο σε πολιορκεί από παντού. Οι κεραίες στέκονται πάντα εκεί ακίνητες και γεμίζουν τον αέρα γύρω σου με κρυφά μηνύματα. Εκείνη την εποχή αυτή ήταν η δουλειά μου. Καθόμουν εκεί πάνω την ώρα εκείνη της ημέρας, κουκουλωμένος με ότι έβρισκα και έμοιαζε προστατευτικό με έναν ειδικό μηχανισμό στο πρόσωπο και στα χέρια μου. Δύο χοντρά γυαλιά σαν μάσκα δύτη κολλημένα γερά στα μάτια μου και συνδεδεμένα με δυο καλώδια που οδηγούσαν σε ένα κουτί στην πλάτη μου. Πάνω σ’ αυτό το κουτί άλλα δυο καλώδια οδηγούσαν αντίστοιχα στα δυο μου χέρια, που ήταν καλυμμένα με σιδερένιο δίχτυ μέσα από το οποίο δυο βελονίτσες έμπαιναν στις φλέβες μου.
Οι βελόνες αυτές και αυτό που διοχέτευαν με μικρές δόσεις ηλεκτρισμού έσβηναν κάθε ίχνος ενδοιασμού που ερχόταν μέσα μου την ώρα που έπρεπε να πιάσω όλα αυτά που κυνηγούσα. Και με έβαζαν να κυνηγώ όλα αυτά τα πράγματα που δεν λέγονται με τις λέξεις και δεν μπορούν να ανιχνευτούν παρά μόνο με αυτά τα πολύπλοκα γυαλιά.
Οι άνθρωποι τότε όλα αυτά τα έκαναν αστέρια ή χάρτινα πουλιά και τα πετούσαν στον ουρανό εκείνη την ώρα της ημέρας που ο άνεμος είναι τόσο γεμάτος που δίνει ζωή σε ότι αφήνεται στα χέρια του.
Τα μάζευα και τα παρέδιδα σε Αυτούς.
Τα αποκωδικοποιούσαν, διάβαζαν τα μυστικά που κρύβαν και δεν τα άφηναν να συνεχίσουν το ταξίδι τους ώστε να λυτρώσουν τον ιδιοκτήτη τους από το βάρος ενός μυστικού.
Έτσι ήθελαν να αναθρέψουν μια πολιτεία ένοχη και γεμάτη βάρη.
Μια μέρα ήρθε κι Εκείνος μαζί μου. Όταν πια είχα τελειώσει τη δουλειά της ημέρας, μαζί, βγάλαμε τις βελόνες από τα χέρια μου, και αφήσαμε ελεύθερα όλα εκείνα τα όμορφα ή άσχημα μυστικά να φύγουν προς το καθορισμένο τους ταξίδι.


«Σταυρός.»

Εγώ κι Εκείνος μπροστά στον τάφο της. Το πτώμα της μπροστά σε μας. Και μείς να βλέπουμε να πετούν γύρω μας όλες οι ιστορίες που μας έλεγε. Οι ιστορίες οι ήδη πεθαμένες, οι ιστορίες που πάντα μας κάναν να κλαίμε. Ιστορίες για το πώς οι άνθρωποι σκοτώνουν και μεταμορφώνονται σιγά σιγά σε τέρατα, σε σκιές χωρίς φως. Και πως αρχίζουν να φτιάχνουν μάσκες γιατί έχουν χάσει το ίδιο τους το πρόσωπο. Έχουν χάσει τα ίδια τους τα μάτια και γίνονται εκείνα ολόαδεια και ψάχνουν τα γεμίσουν όλο αυτό το κενό τους με άλλους ανθρώπους κι έτσι παρασιτούν και ρουφούν το αίμα τους αργά και με τόση βρώμικη αγάπη, μέχρι να ξεραθούν και να γίνουν και αυτοί σκιές σαν μια κόλλα λασπωμένο χαρτί. Για το πώς οι άνθρωποι βγάζουν ρίζες και δεν θέλουν ν’ αλλάξουν ποτέ χώμα και για το πώς άλλοι κόβουν τις ρίζες τους για να χτίσουν παλάτια φτιαγμένα από σκόνη και βρωμιά, έτοιμα να πέσουν με την πρώτη καθαρή βροχή.

Όλες αυτές οι ιστορίες γίνονται μαύρα πουλιά χωρίς μάτια και ράμφη, αφού δεν τα χρειάζονται εκεί που πάνε. Γίνονται πουλιά και στροβιλίζονται γύρω μας και μείς δεν έχουμε να κάνουμε τίποτα άλλο παρά να κλαίμε, όπως κλαίγαμε όταν τις ακούγαμε. Να νιώθουμε τα δάκρυά μας ζεστά ορμητικά ποτάμια κατευθείαν από την ψυχή μας και στο φρεσκοσκαμμένο χώμα. Οι λυγμοί μας ήταν βήχας που έβγαζε από μέσα μας όλα τα παράσιτα που είχαμε, όλες τις σκιές και κλαίγαμε ολοένα και πιο δυνατά ώστε να βγούμε πιο καθαροί και πιο αληθινοί και πιο κοντά. Για άλλη μια φορά πιο κοντά σε Εκείνη.
Για άλλη μια φορά που δεν ήταν η τελευταία.
Γιατί αυτά τα πουλιά της, ήρθαν και ήρθαν ξανά και ποτέ δε μας άφησαν.

Και καθαροί πλέον κρατήσαμε εκείνο το σταυρό που μας είχε δώσει.

Το φιλήσαμε και το βάλαμε στα δυο της χέρια μέσα.



«Χορδή.»

Η μουσική όταν κλείναμε τα μάτια γινόταν εικόνες.

Ταξίδια ως την άκρη του κόσμου, με Άνεμο και Βροχή, με Χιόνι και Φώς.
Η Τέχνη.
Τα ζεστά μας ρούχα το Χειμώνα που τόσο αγαπούσαμε.
Τα Μελάνια και οι Μπογιές μας που είχαν τα χρώματα που εμείς θέλαμε.
Τα Πουλιά και οι Ουρανοί τους που απλώνονταν πάνω από τα μάτια μας και γίνονταν οι δικοί μας Θεοί.
Τα Βιβλία μας που μύριζαν τόσο όμορφα.
Τα Δέντρα που μας προστάτευαν και μας φόβιζαν ταυτόχρονα.
Η γκριζοπράσινη Σκανδιναβική Θάλασσα που μοιάζει να κρύβει τόσες προσδοκίες.
Οι Βάρκες που μας πήραν μακριά.
Δωμάτια που γίνονταν Δάση.
Οι Τοίχοι ήταν ολόκληρος ο Κόσμος.
Τα Τέρατα που μιλούσαν και περπατούσαν στη Γη.
Και τα μεγάλα και σκοτεινά Βουνά που τόσο μας φόβιζαν.
Οι Άνθρωποι που περπατούσαν το Σούρουπο πάνω τους.
Τα Μυστικά κρυμμένα κάτω από τις πέτρες.
Οι Ένοχοι Βράχοι που μας ρουφούσαν μέσα τους.
Οι Καθρέφτες που ποτέ δε μας δείχναν την αλήθεια και μεις τους κάναμε κομμάτια.
Τα Ρολόγια που ποτέ δε μάθαμε να διαβάζουμε σωστά.
Η Μαγεία που άλλαζε τα πάντα με μια σκέψη.
Τα Αντίδοτα σε περίπτωση που κάτι πήγαινε στραβά.
Οι Εφιάλτες που ποτέ δεν σταμάτησαν.
Τα Παιχνίδια μας που ήταν μόνο δικά μας.
Οι Τοίχοι που μιλούσαν τις νύχτες.
Οι Αποφάσεις που ποτέ δεν κρατούσαμε.
το Ασπρόμαυρο και το Κόκκινο.
Ο Χρόνος που τον βλέπαμε σαν λουλούδι.
Η Παρακμή που τον ακολουθεί.
Η Σελήνη, ως ηττημένος πλανήτης.
Οι Ακροβάτες που ταλαντεύονται στο κενό και στην ύλη.
Οι Σχοινοβάτες που γίνονται ένα με το σκοινί τους..
Η Συμμετρία και η αρμονία που σέρνει πίσω της.
Οι Στάχτες και Ο Καπνός.
Οι Δυσ-Λειτουργίες.
Οι Μάσκες.
Οι Δεκαετίες.
Τα Χέρια.
Οι Πέτρες.
Οι Φωτεινές Ελπίδες.
Τα Φωτεινά Μάτια.
Οι Στόχοι.
Η Ελευθερία.
Η Φύση.
Τα Σύνορα.
Οι Ψίθυροι.
Η Αναμονή.
Η Πλεύση.



Και ζούσαμε ξανά ολόκληρες τις ζωές μας από την αρχή.
Και κάναμε αδιάκοπους κύκλους μέσα σ’ αυτές τις μουσικές μα ολοένα και ανακαλύπταμε κάτι καινούριο.
Κάτι λεπτό και αδύναμο σαν κλωστούλα που με την φροντίδα μας μεγάλωνε και μεγάλωνε και δυνάμωνε.

Κι έτσι κάθε φορά συμπληρωνόταν ένα βηματάκι στον κύκλο μας.
Και μείς λέγαμε ο ένας στον άλλο..
«Οι σπασμένες χορδές μπορούν και τραγουδούν.»




«Προφυλακτικό.»



Έρωτας.
Σεξ.

Δεν ξέρω πως ήρθαν.
Μια περίοδος που όλα ερχόντουσαν και έφευγαν.
Και ενώ στην αρχή η ελπίδα ζούσε μέσα μου στη συνέχεια έμενα ν’ ακούω το νερό του μπάνιου να κυλά.
Σοκαρισμένος από της εισβολή. Αλλοτριωμένος.
Έβλεπα τα ίδια και τα ίδια να επαναλαμβάνονται γύρω μου.
Διαστροφή και μάσκες.
Μάσκες κάθε είδους.
Από τον Μίκυ Μάους μέχρι τη μάσκα του Ψέματος, που είναι από τις πιο μαύρες που υπάρχουν.
Κάθε φορά που συνέβαινε κάτι ένιωθα σαν να βάζω έναν ακόμη άγγελο στην ηλεκτρική καρέκλα. Τον σκότωνα όπως σκότωνα και τα ιδανικά μου, όπως σκότωνα και ένα μεγάλο μέρος του εαυτού μου. Το Φωτεινό μέρος. Το Δυνατό μέρος.
Έλειπε Εκείνος και εγώ τα είχα χάσει όλα και είχα βρει στη θέση τους ψεύτικα κομμάτια να με πλάσουν.
Διαλύθηκαν ξανά και ξανά και έφτασαν στα βασικά συστατικά τους. Και μ’ ένα ΜΠΑΜ εικονικό ήρθαν όλα στο φως.
Τίναξα από πάνω μου όλη τη βρωμιά των τελευταίων χρόνων και βρήκα κάτι που παρέμενε καθαρό μέσα στα σκατά.

Κι έτσι τον ξαναβρήκα και μαζί του όλα αυτά που έμοιαζα να είχα ξεχάσει.


Από μακριά βλέπω τον Πτγορρ να πλησιάζει.
Έρχεται και με βρίσκει βουρκωμένο και βουρκώνει κι εκείνος βλέποντας τα αντικείμενα που έχω βάλει με τη δική μου σειρά.
Επιμένει να μην μιλάει μα ξέρω ότι η σιωπή του είναι γεμάτη με αυτά που νιώθω και γω.

Μνήμες και ελπίδες γίνονται ένα μέσα μας.

Και μέσα σ’ όλα αυτά ο γύπας πετά πάνω από τα κεφάλια μας.
Τα έχει δει όλα.
Όλα τα πράγματα του Πτγορρ, την δική μου διάταξη.
Τους συνειρμούς μου.
Τα δάκρυά μας.
Και ξάφνου .. Τα δάκρυα γεμίζουν τα μάτια μου και νιώθω μόνο να στροβιλίζομαι. Στ’ αυτιά μου η βαθειά σιωπή του νερού για μια στιγμή. Και μόλις τ’ ανοίγω βλέπω το σημείο που καθόμουν τόση ώρα.
Νιώθω τον Πτγορρ ένα με μένα.
Και με μια κίνηση των ατροφικών μου ποδιών, απλώνω τα φτερά μου και πετάμε ψηλά από τα ετοιμόρροπα μπαλκόνια και τα γρανάζια και τις βίδες.


Είμαστε πια έξω στο φως.

human lighting

Θανάσης Τριαρίδης, ο χαμός του Οδυσσέα

Ήσαν ετοιμασμένοι οι σύντροφοι
για να ζυγώσουν των Σειρήνων το νησί –
ας είν' καλά η μάγισσα η Κίρκη κι οι ορμήνιες της:
Κερί στ' αυτιά τους να μην ακούσουν τίποτε
και να κωπηλατούν δίχως σταματημό·
χοντρό σκοινί να δέσουν στο κατάρτι τον Δυσσέα,
κι όσο κι αν τους παρακαλά να μην τον λύνουν.

Τι να τα λέμε: ήτανε μερακλής ο Οδυσσέας,
σε κείνονε δεν ταίριαζαν τα σφραγισμένα αυτιά,
τόσων ανθρώπων τα άστεα έγνωκε, να μην ακούσει
και το τραγούδι των Σειρήνων το μαγευτικό;
Κι από την άλλη, βέβαια, δεν ήθελε ν' απαρνηθεί και την Ιθάκη,
τον ιερό καπνό από τα σπίτια της πατρίδας και τα υπόλοιπα –
α, πάντα ο ίδιος: και την πίτα ολόκληρη
και τον σκύλο χορτάτο.

Γι' αυτό η μάγισσα του πρότεινε το κόλπο με το κατάρτι –
τι διάολο μέγας και τρανός θα ήταν
άμα δεν το κατάφερνε κι αυτό;

Έτσι λοιπόν: σαν γίνηκε λάδι η θάλασσα
και το τραγούδι το μαγευτικό απλώθηκε πάνωθέ της
ο μόνος που το άκουγε ήταν ο Οδυσσέας.
Και τι σαν γύρισαν τα μάτια του;
Και τι σαν ξέχασε τα πάντα από την γκάβλα; –
δεμένος ήταν στο κατάρτι σαν σαλάμι,
κι όσο μόρφαζε για να τον λύσουν
τόσο τον δέναν περισσότερο·
α, όλα κι όλα: η μάγισσα ήξερε να δίνει συμβουλές.

Κάποτε το περάσανε των Σειρήνων το νησί,
τ' αφήσανε πίσω τους –
έγινε ένα σημάδι, όλο και πιο αχνό,
μέχρι που χάθηκε ολότελα.

Τότε μονάχα τ' άφησαν τα κουπιά οι σύντροφοι
και βγάλανε από τ' αυτιά τους το κερί
και ζύγωσαν τον Οδυσσέα να τον λύσουν επιτέλους –
είχε αποκάμει τόσες ώρες στο κατάρτι
και ροχάλιζε τον ύπνο του δικαίου·
με το μαχαίρι ο Ευρύλοχος του κόβει τα σκοινιά.

Αλίμονο: δεν ήσαν κοιμισμένος ο Δυσσέας –
θέατρο έκανε για να τούς ξεγελάσει·
με δύναμη τιτανική τους σπρώχνει
και χυμάει στην πρύμνη.
Και πριν προλάβουν να του πούνε για τον νόστο
(για την Πηνελόπη, για τον σκύλο τον Άργο,
για τους πεινασμένους που ζητούνε ψωμί
και θέλουνε σύντριμμα στο κεφάλι)
εκείνος, μουγκρίζοντας όσο χίλια δαμάλια,
πήδηξε στη θάλασσα – να κολυμπήσει πίσω στο νησί.
Στη στιγμή τον κομματιάσαν τα σκυλόψαρα,
αυτά που ακολουθούσαν πάντοτε το καράβι –
κοκκίνισε η θάλασσα από το αίμα του.

Έτσι χάθηκε ο ξακουστός Δυσσέας,
εκείνος που ήταν να γυρίσει στην Ιθάκη,
μα διάλεξε ο ίδιος τον χαμό του –
προτίμησε ένα αβέβαιο τραγούδι
απ' της πατρίδας τους ιερούς καπνούς.

Μαζεύτηκαν οι σύντροφοι στην πλώρα,
μουγγοί κοιτούσανε τα κόκκινα νερά·
αλίμονο, ο βασιλιάς τους είχε χαθεί
και τώρα, τη ρότα για την Ιθάκη ποιος θα τη χάραζε;

Ώσπου, έξαφνα, αλλόκοσμα χαχανητά
σαν λόγχες έσκισαν τη θάλασσα:
γελούσανε οι τρομερές Σειρήνες,
γελούσε και η Κίρκη που 'δωσε τις λοξές ορμήνιες.
Κι έπειτα η φωνή της μάγισσας γιόμισε τον αέρα –
την ξέρανε καλά οι σύντροφοι ετούτη τη φωνή:
«Τάισε τώρα τα ψάρια, άμυαλε Οδυσσέα,
που νόμισες πως τα τεχνάσματα κι οι εξυπνάδες
μπορούνε να νικήσουν την γκάβλα».

Κι οι σύντροφοι, που τ' άκουσαν αυτά τα λόγια,
μεμιάς ξανάβαλαν στ' αυτιά τους το κερί
κι έντρομοι πιάσαν πάλι τα κουπιά
για το βουβό ταξίδι της επιστροφής.

Θανάσης Τριαρίδης
source: http://www.triaridis.gr/

division divide bell on gin tonik

Cinemust: the poet William Blake in Jim Jarmusch's DEAD MAN

Eventually!
William Blake, the great poet appears within Johny Depp's persona in this surreal western set in ugly landscapes full of brutal, disgraced and violent people. I want to draw your attention to the words of Depp in this very scene. He repeats that throughout the film.


PS 1: Another memorable appearance is that of Robert Mitchum as Mr Dick, the owner of the town called Machine in which his factory is based. This is a must see film, and must have soundtrack by Neil Young, in my opinion.

P.S 2: Jarmusch got the 3rd price with this film in Cannes that year (1995), 1st was Kusturica with Underground and 2nd Theo Angelopoulos with Ulysses's Gaze.

*Cinemust is a rush of filmic sequences striped from their original context. The idea behind it is to reveal details that otherwise would maybe pass unnoticed.

En la nieve