Wednesday, February 4, 2009
Tuesday, February 3, 2009
follow
i was following a car with a smile on the trunk
and it brought me to a place where all faces were drunk
and i keep on drinking from this broth
i keep on dancing on insanity songs
keep on following this untouchable car
still enlarging my shame day by day
forever remain in that cloister
i am now following a child with a flower in the heart
she had stolen that from the garden of delights
found myself deep in these bottoms
six times and still no sense
since resting days close by
befriended with sadness and fate
can bear up the night
but cannot put up with the light
i am now being followed by a lone man
a single shadow behind a thousand cries
i want to kill him in a dream
and bury him when i am alive
use/alter/inspire without permission, no copyright here
anyone is allowed to put music in these
and it brought me to a place where all faces were drunk
and i keep on drinking from this broth
i keep on dancing on insanity songs
keep on following this untouchable car
still enlarging my shame day by day
forever remain in that cloister
i am now following a child with a flower in the heart
she had stolen that from the garden of delights
found myself deep in these bottoms
six times and still no sense
since resting days close by
befriended with sadness and fate
can bear up the night
but cannot put up with the light
i am now being followed by a lone man
a single shadow behind a thousand cries
i want to kill him in a dream
and bury him when i am alive
use/alter/inspire without permission, no copyright here
anyone is allowed to put music in these
Monday, February 2, 2009
ich bebe (πρόλογος) από το βιβλίο του Θανάση Τριαρίδη: Ich Bebe ή όταν οι αμαξάδες μαστιγώνουν τα άλογα
(δυο λέξεις για όλους και για κανέναν)
Απ' τους μεγάλους φιλοσόφους
(όσους καταλαβαίνω κάπως, τέλος πάντων)
κανένανε δεν πολυπιστεύω –
το ξέρω πως ακούγεται υπερφίαλο,
όμως μου φέρνουν αναγούλα οι βαριές ιδέες.
Κι απ' όλους τους, εκείνος που λιγότερο με πείθει
είναι ο Νίτσε: μαγκώνομαι πολύ όταν ακούω να μιλούνε
για υπερανθρώπους και νέους κόσμους π' ανατέλλουν –
περιμένω να ακούσω σειρήνες περιπολικών
και παραγγέλματα έγερσης.
Μα όσο δεν χωνεύω τις ιδέες,
τόσο με ταράζουνε οι λέξεις.
Κι απ' ολονών τα κείμενα,
πάλι τα κείμενα εκείνου του Νίτσε
είναι που με ταράζουν περισσότερο
(περισσότερο κι από τους στίχους του Μπρούνο,
περισσότερο κι από τις φράσεις του σκοτεινού Εφέσιου).
Ίσως γιατί με τις λέξεις του
παλεύει να χουγιάξει το τέλος του –
κι είναι τόσο μανιασμένη η μάχη του, τόσο άγρια
και τόσο χαμένη.
Και βέβαια απ' τα γραπτά του
κάποια τα ξεχωρίζω –
αυτό δεν κάνουμε πάντοτε με τα κείμενα;
Ας πούμε, το τρίτο μέρος του Ζαρατούστρα ή το Ecce Homo·
ας πούμε, τις τελευταίες του επιστολές
που τις υπέγραφε άλλοτε με κείνο το Διόνυσος
κι άλλοτε με το Εσταυρωμένος –
ήσαν ζεστή ακόμη η αγκαλιά του
με το μαστιγωμένο άλογο.
Μα πιο πολύ απ' όλα με ταράζει
ένα λογοπαίγνιο του χίλια οχτακόσια ενενήντα δύο,
τότε που τάχα είχε σβήσει η τρομερή μανία του
κι είχε γυρίσει στη στοργική αγκάλη της οικογένειας.
Το γράφει η μητέρα στον Φραντς Όβερμπεκ:
όταν τον χάιδευε και τον ρωτούσε αν την αγαπά,
αυτός επίμονα της απαντούσε Ich bebe αντί για Ich liebe –
τρέμω αντί για αγαπώ.
Κι όσο το σκέφτομαι ετούτο το λογοπαίγνιο,
τόσο περισσότερο νομίζω
πως ίσως δεν είναι και τόσο λογοπαίγνιο.
Πως ίσως να τρέμουμε παραφυλώντας μέσα στη νύχτα.
Πως αγκαλιάζουμε μαστιγωμένα άλογα
έχοντας μόλις αφήσει το μαστίγιο.
Έτσι, λοιπόν, κι εγώ: Ich bebe.
Μέσα στη νύχτα.
Θανάσης Τριαρίδης
source: http://www.triaridis.gr/
Απ' τους μεγάλους φιλοσόφους
(όσους καταλαβαίνω κάπως, τέλος πάντων)
κανένανε δεν πολυπιστεύω –
το ξέρω πως ακούγεται υπερφίαλο,
όμως μου φέρνουν αναγούλα οι βαριές ιδέες.
Κι απ' όλους τους, εκείνος που λιγότερο με πείθει
είναι ο Νίτσε: μαγκώνομαι πολύ όταν ακούω να μιλούνε
για υπερανθρώπους και νέους κόσμους π' ανατέλλουν –
περιμένω να ακούσω σειρήνες περιπολικών
και παραγγέλματα έγερσης.
Μα όσο δεν χωνεύω τις ιδέες,
τόσο με ταράζουνε οι λέξεις.
Κι απ' ολονών τα κείμενα,
πάλι τα κείμενα εκείνου του Νίτσε
είναι που με ταράζουν περισσότερο
(περισσότερο κι από τους στίχους του Μπρούνο,
περισσότερο κι από τις φράσεις του σκοτεινού Εφέσιου).
Ίσως γιατί με τις λέξεις του
παλεύει να χουγιάξει το τέλος του –
κι είναι τόσο μανιασμένη η μάχη του, τόσο άγρια
και τόσο χαμένη.
Και βέβαια απ' τα γραπτά του
κάποια τα ξεχωρίζω –
αυτό δεν κάνουμε πάντοτε με τα κείμενα;
Ας πούμε, το τρίτο μέρος του Ζαρατούστρα ή το Ecce Homo·
ας πούμε, τις τελευταίες του επιστολές
που τις υπέγραφε άλλοτε με κείνο το Διόνυσος
κι άλλοτε με το Εσταυρωμένος –
ήσαν ζεστή ακόμη η αγκαλιά του
με το μαστιγωμένο άλογο.
Μα πιο πολύ απ' όλα με ταράζει
ένα λογοπαίγνιο του χίλια οχτακόσια ενενήντα δύο,
τότε που τάχα είχε σβήσει η τρομερή μανία του
κι είχε γυρίσει στη στοργική αγκάλη της οικογένειας.
Το γράφει η μητέρα στον Φραντς Όβερμπεκ:
όταν τον χάιδευε και τον ρωτούσε αν την αγαπά,
αυτός επίμονα της απαντούσε Ich bebe αντί για Ich liebe –
τρέμω αντί για αγαπώ.
Κι όσο το σκέφτομαι ετούτο το λογοπαίγνιο,
τόσο περισσότερο νομίζω
πως ίσως δεν είναι και τόσο λογοπαίγνιο.
Πως ίσως να τρέμουμε παραφυλώντας μέσα στη νύχτα.
Πως αγκαλιάζουμε μαστιγωμένα άλογα
έχοντας μόλις αφήσει το μαστίγιο.
Έτσι, λοιπόν, κι εγώ: Ich bebe.
Μέσα στη νύχτα.
Θανάσης Τριαρίδης
source: http://www.triaridis.gr/
My Confesion
1.
WE'VE LEFT SHORE SOMEHOW
BECOME THE FRIENDS
OF EARLY THEORY
CLOSE ENOUGH TO SPEAK
DESIRE AND PAIN OF ABSENCE
OF MISTAKES WE'D MAKE
GIVEN THE CHANCE.
EACH SMILE RETURNED
MAKES HARDER AVOIDING
DREAMS THAT SEE US
LYING IN EARLY EVENING
CURTAIN SHADOWS, SKIN
SAFE AGAINST SKIN.
BLOOM OF COMPASSION
RESPECT FOR MOMENTS
EYES LOCK TURNS
FOREVER INTO ONE MORE
VEIL THAT FALLS AWAY.
2.
THIS AFTER SEEING YOU
LAST NIGHT, FIRST TIME
SMELLING YOU WITH
PERMISSION: SHOULDERS TO
WONDER OPENLY AT
AS CAREFULLY KISSED
AS THOSE ARMS
WAITED IMPOSSIBLY ON.
THEY'VE HELD ME NOW
AND YOUR BREATH
DOWN MY BACK
SENT AWAY NIGHT AIR
THAT HAD ME SHAKING
IN THE UNLIT ANGLICAN
DOORWAY.
3.
ARE WE RUINED FOR
FINDING OUR FACES FIT
AND WANT TO KNOW MORE
ABOUT MORNING?
IS FRIENDSHIP CANCELLED
IF WE CAN'T CALL
EACH OTHER ANYMORE
IN AMNESIA, INVITE
OURSELVES TO LAST GLANCES
UNDER SUSPICIOUS CLOCKS
TELLING US WHEN WE'VE
HAD ENOUGH?
4.
YOUR STEADY HANDS
CRADLING MY GRATEFUL
SKULL: WERE YOU TAKING
IN MY FACE TO
SAVE AN IMAGE
YOU'VE RARELY ALLOWED
YOURSELF AFTER LEAVING
THAT COLD ALCOVE?
AM I A PHOTOGRAPH
YOU GAZE AT IN
MOMENTS OF WEAKNESS?
YOU ORDERED ME
OFF MY KNEES
INTO YOUR ARMS.
WASN'T TO BEG
THAT I KNELT; ONLY
TO SEE YOU ONCE
FROM BELOW.
TRIED TO SAY SOMETHING
THAT FILLED MY MOUTH
AND LONGED TO REST
IN YOUR EAR.
DON'T DARE WRITE
IT DOWN FOR FEAR IT'LL
BECOME WORDS, JUST
WORDS.
WE'VE LEFT SHORE SOMEHOW
BECOME THE FRIENDS
OF EARLY THEORY
CLOSE ENOUGH TO SPEAK
DESIRE AND PAIN OF ABSENCE
OF MISTAKES WE'D MAKE
GIVEN THE CHANCE.
EACH SMILE RETURNED
MAKES HARDER AVOIDING
DREAMS THAT SEE US
LYING IN EARLY EVENING
CURTAIN SHADOWS, SKIN
SAFE AGAINST SKIN.
BLOOM OF COMPASSION
RESPECT FOR MOMENTS
EYES LOCK TURNS
FOREVER INTO ONE MORE
VEIL THAT FALLS AWAY.
2.
THIS AFTER SEEING YOU
LAST NIGHT, FIRST TIME
SMELLING YOU WITH
PERMISSION: SHOULDERS TO
WONDER OPENLY AT
AS CAREFULLY KISSED
AS THOSE ARMS
WAITED IMPOSSIBLY ON.
THEY'VE HELD ME NOW
AND YOUR BREATH
DOWN MY BACK
SENT AWAY NIGHT AIR
THAT HAD ME SHAKING
IN THE UNLIT ANGLICAN
DOORWAY.
3.
ARE WE RUINED FOR
FINDING OUR FACES FIT
AND WANT TO KNOW MORE
ABOUT MORNING?
IS FRIENDSHIP CANCELLED
IF WE CAN'T CALL
EACH OTHER ANYMORE
IN AMNESIA, INVITE
OURSELVES TO LAST GLANCES
UNDER SUSPICIOUS CLOCKS
TELLING US WHEN WE'VE
HAD ENOUGH?
4.
YOUR STEADY HANDS
CRADLING MY GRATEFUL
SKULL: WERE YOU TAKING
IN MY FACE TO
SAVE AN IMAGE
YOU'VE RARELY ALLOWED
YOURSELF AFTER LEAVING
THAT COLD ALCOVE?
AM I A PHOTOGRAPH
YOU GAZE AT IN
MOMENTS OF WEAKNESS?
YOU ORDERED ME
OFF MY KNEES
INTO YOUR ARMS.
WASN'T TO BEG
THAT I KNELT; ONLY
TO SEE YOU ONCE
FROM BELOW.
TRIED TO SAY SOMETHING
THAT FILLED MY MOUTH
AND LONGED TO REST
IN YOUR EAR.
DON'T DARE WRITE
IT DOWN FOR FEAR IT'LL
BECOME WORDS, JUST
WORDS.
Sunday, February 1, 2009
Subscribe to:
Posts (Atom)