support your local poets

Death might be your halloween costume

2010-11-01T02:01:00.002+02:00

ALGEBRA SUICIDE - please respect our decadence

2010-10-21T15:51:00.001+03:00

'Of the many vocalist/instrumentalist duos to emerge in and around the new wave, this Chicago team was quite unique, a fascinating marriage of Don Hedeker's music and Lydia Tomkiw's poetry. Over the course of its career, Algebra Suicide flirted with pop forms and occasionally shared stylistic ground with both Laurie Anderson and the Velvet Underground but never wavered from its own individual path.

The eponymous debut, a four-song 7-inch, offers a sketchy but atmospheric mix of guitar and rhythm box behind Tomkiw's coolly intoned short texts, which include the haunting and memorable "True Romance at the World's Fair," among the group's most enduring pieces. An Explanation for That Flock of Crows adds bass, better sound and new vocal inflections (Tomkiw nearly sings "Tonight") to the recitation of four more numbers made accessible — even catchy — by tangible, occasionally narrative ideas and strong internal tempos. Algebra Suicide isn't rock'n'roll, but even those with an aversion to poetry should try the pair's concise records.

SOURCE: http://holywarbles.blogspot.com/

Γυναίκα, έρχεσαι πάντα…

2010-10-18T14:01:00.002+03:00

Όλα τα δικά σου τα ξέρω.
Πώς κοιτάς όταν λες ψέματα.
Πώς κόβεις το κρέας με το μαχαίρι.
Πώς ακριβώς μυρίζει η επιδερμίδα σου.
Ακουμπώ το κεφάλι στην κοιλιά σου
και τα έντερά σου γουργουρίζουν.
Την Γυναίκα την αγαπάς στο σύνολό της,
ή καθόλου.

*

Έρχεσαι πάντα
μαζί με το μουνί σου.

*

Ο σημερινός ερωτισμός
της φαίνεται κοινότυπος.
Εξίσου μπανάλ είναι ο Παρθενών.

*

Μουνί, εσύ, σκοτεινό,
Μουνί κλειστό, Μουνί σιωπηλό,
Μουνί που δεν μου χαμογελάς πια,
Μουνί στεγνό και Μουνί θυμωμένο,
κάνω υπομονή, δείχνω επιμονή,
περιμένοντας να ραγίσεις άλλη μια φορά
και να ξαναγίνεις το Μουνί που ξέρω
— το Μουνί της Συμφιλίωσης
με τον εαυτό μου.

Αγέλαστος Πέτρα

2010-10-01T18:38:00.001+03:00

«Αγέλαστος Πέτρα»… Η Ελευσίνα είναι μια μικρή βιομηχανική πόλη 20 χλμ.
Δυτικά της Αθήνας. Με την πόλη αυτή δέθηκε από τα προϊστορικά ακόμη χρόνια ο αγαπημένος μύθος των Αρχαίων, όπου κάθισε αγέλαστη, η Θεά Δήμητρα, συντετριμμένη από την εξαφάνιση της κόρης της, Περσεφώνης.

Εδώ πρωτοκαλλιεργήθηκαν τα Θεία δώρα, τα Δημητριακά, εδώ αναπτύχθηκαν οι μεγαλύτερες βιομηχανίες της Ελλάδος με καταστροφικές συνέπειες για την περιοχή και το Ιερό. Κινηματογραφούμε γι’ αυτή την πόλη επί μια δεκαετία από τη μεριά του προσκυνητή, ανακαλύπτοντας κτερίσματα από το αρχαίο πρόσωπο εντοιχισμένα στην σύγχρονη ζωή. Η Ελευσίνα είναι δυτικά, σημείο και όριο για να δει κανείς τον κόσμο γύρω του όσο και τον εαυτό του.

Η Περιουσία Της Μνήμης «Η μόνη μας περιουσία είναι η μνήμη. Η Ελευσίνα είναι ένα αυτούσιο κομμάτι της Ελλάδος. Ισως πιο κακοποιημένο. Είναι η Ελλάδα στην οποία γυρίσαμε την πλάτη μας. Γι’ αυτό ένοιωσα ότι, ως άνθρωπος και ως πολίτης αυτής της χώρας, οφείλω ένα πολύ μεγάλο συγνώμη» Φίλιππος Κουτσαφτης.

Ο Φίλιππος Κουτσάφτης

Γεννήθηκε το 1950 στη Ζαγορά του Πηλίου. Σπούδασε κινηματογράφο, στην Αθήνα, στη Σχολή Σταυράκου. Νωρίτερα είχε τελειώσει μια σχολή μηχανολογίας. Με τον κινηματογράφο ασχολείται από το 1977, αρχικά ως βοηθός οπερατέρ κι από το 1983 ως διευθυντής φωτογραφίας, το οποίο είναι και το επάγγελμα που δηλώνει.

Έχει κάνει 14 ταινίες μεγάλου μήκους (ανάμεσα σ' αυτές «Τα παιδιά του Κρόνου» του Γ. Κορδά, και η πρώτη ταινία του Δ. Αβδελιώτη «Το δέντρο που πληγώναμε») και αρκετές ταινίες για την τηλεόραση, κυρίως ντοκιμαντέρ, σαν διευθυντής φωτογραφίας.

Η πρώτη του απόπειρα σαν σκηνοθέτης ήταν το 1987 με το ντοκιμαντέρ «Σεμνών Θεών» που αφορούσε μια σωστική ανασκαφή στον Κολωνό. Τα τελευταία χρόνια εργάζεται σαν σχεδιαστής φωτισμών σε θεατρικές παραστάσεις.

Θεόφιλος Χατζημιχαήλ

2010-09-16T16:38:00.001+03:00

Η ακριβής χρονολογία γέννησης του Θεόφιλου δεν είναι γνωστή. Ωστόσο θεωρείται πως γεννήθηκε κατά το διάστημα 1867–1870 στην Βαρειά της Λέσβου. Ο πατέρας του, Γαβριήλ Κεφαλάς, ήταν τσαγκάρης ενώ η μητέρα του, Πηνελόπη Χατζημιχαήλ ήταν κόρη αγιογράφου. Σε νεαρή ηλικία επέδειξε μέτριες σχολικές επιδόσεις αλλά και ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ζωγραφική, πάνω στην οποία απέκτησε βασικές γνώσεις δίπλα στον παππού του.

Η ζωή του ήταν πολύ δύσκολη εξαιτίας του κόσμου που τον χλεύαζε, επειδή κυκλοφορούσε φορώντας την παραδοσιακή φουστανέλα. Σε ηλικία περίπου δεκαοκτώ ετών εγκατέλειψε το οικογενειακό του περιβάλλον και εργάστηκε ως θυροφύλακας («καβάσης») στο Ελληνικό Προξενείο της Σμύρνης. Εκεί έμεινε για μερικά χρόνια, πριν εγκατασταθεί στην πόλη του Βόλου, περίπου το 1897, αναζητώντας ευκαιριακές δουλειές και ζωγραφίζοντας σε σπίτια και μαγαζιά της περιοχής ενώ σήμερα σώζονται τοιχογραφίες που πραγματοποίησε εκεί. Τα περισσότερα χρόνια της ζωής του τα πέρασε στο Πήλιο. Προστάτης του εκείνη την περίοδο, στάθηκε ο κτηματίας Γιάννης Κοντός, για λογαριασμό του οποίου, ο Θεόφιλος πραγματοποίησε αρκετά έργα. Η οικία Κοντού αποτελεί σήμερα Μουσείο Θεόφιλου. Εκτός από την ζωγραφική του δραστηριότητα, ο Θεόφιλος συμμετείχε στην διοργάνωση λαϊκών θεατρικών παραστάσεων στις εθνικές γιορτές και την περίοδο της Αποκριάς, όπου κρατούσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, άλλοτε ντυμένος σαν Μεγαλέξανδρος, με τους μαθητές σε παράταξη μακεδονικής φάλαγγας, και άλλοτε σαν ήρωας της Ελληνικής Επανάστασης, με εξοπλισμό και κουστούμια που έφτιαχνε ο ίδιος.

Το 1927 επέστρεψε στην Μυτιλήνη. Εικάζεται πως αφορμή για την αναχώρηση του από τον Βόλο, ήταν ένα επεισόδιο σε ένα καφενείο, όταν κάποιος — για να διασκεδάσει τους παρευρισκόμενους — έριξε τον Θεόφιλο από μία σκάλα όπου ήταν ανεβασμένος και ζωγράφιζε.

Στην Μυτιλήνη, παρά τις κοροϊδίες και τα πειράγματα του κόσμου, συνεχίζει να ζωγραφίζει, πραγματοποιώντας αρκετές τοιχογραφίες σε χωριά, έναντι ευτελούς αμοιβής, συνήθως για ένα πιάτο φαγητό και λίγο κρασί. Πολλά από τα έργα του αυτής της περιόδου έχουν χαθεί, είτε από φυσική φθορά είτε εξαιτίας καταστροφής τους από κατόχους τους. Στην Μυτιλήνη, τον συνάντησε ο καταξιωμένος τεχνοκριτικός και εκδότης Στρατής Ελευθεριάδης (Tériade), ο οποίος διέμενε στο Παρίσι. Στον Ελευθεριάδη οφείλεται σε μεγάλο βαθμό η αναγνώριση της αξίας του έργου του Θεόφιλου αλλά και η διεθνής προβολή του, που ωστόσο σημειώθηκε μετά το θάνατό του. Με έξοδα του Ελευθεριάδη ανεγέρθηκε επίσης το 1964 το Μουσείο Θεοφίλου στην Βαρειά.

Ο Θεόφιλος πέθανε τον Μάρτιο του 1934, παραμονές του Ευαγγελισμού, πιθανότατα από τροφική δηλητηρίαση. Ένα χρόνο αργότερα, έργα του εκτέθηκαν στο Μουσείο του Λούβρου ως δείγματα της δουλειάς ενός γνησίου λαϊκού (ναΐφ) ζωγράφου της Ελλάδας.

Source wikipedia: http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%98%CE%B5%CF%8C%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CF%82_%CE%A7%CE%B1%CF%84%CE%B6%CE%B7%CE%BC%CE%B9%CF%87%CE%B1%CE%AE%CE%BB

long exposure photography

2010-06-10T20:24:00.002+03:00

f:8
exposure time:1526.6 sec

(i)deal

2010-06-07T16:27:00.002+03:00

"τα ξένα παιδιά είναι σαν τις κλανιές", λέει ο μοζ στο ideal, "οι ξένες σε ενοχλούν, αλλά τις δικές σου τις λατρεύεις", μιλώντας για το παιδί που περιμένει η γυναίκα του -λίγο πριν σε μια απολαυστική συζήτηση είχε δηλώσει ότι τα μισεί.
ας πούμε ότι τολμούσε κάποιος με μεγάλα αρχίδια να κάνει σίριαλ στη χώρα των ορθόδοξων αγιατολάχ το σενάριο που έχει σαν πρωταγωνιστή έναν υπέρβαρο ντίλερ ναρκωτικών [τον μοζ], που δεν βγαίνει ποτέ απ' το σπίτι του και όλη μέρα πουλάει χασίς και στρίβει μπάφους. ας πούμε επίσης ότι του έβαζε για κολλητό έναν μπάτσο, πρώην ρέιβερ, που του ''σπρώχνει'' όλο το χόρτο που κατάσχει το τμήμα του για να το πουλήσει, ενώ κρυφά του πηδάει την γκόμενα [κάθε πέμπτη]. ας πούμε επίσης ότι μέσα σ' αυτό το σπίτι μπαινοβγαίνουν ένας κακοποιός με αναστολή κι η γκόμενά του [μια ισπανή πόρνη που την εξαπάτησε όταν έχασε τη μνήμη της λέγοντάς της ότι ήταν ζευγάρι], μία μπέιμπι σίτερ στόκος που δεν μπορεί να ξεχωρίσει τα φύλα των μωρών που κουβαλάει μαζί της, [ενώ πηδάει τον πιτσιρικά που τη βάζουν να φυλάξει, μένει μαζί του έγκυος και τον κάνει πατέρα], ένας εγκληματίας [με μάσκα ποντικιού κολλημένη μονίμως στο πρόσωπό του] που κόβει τις παλάμες όσων σκοτώνει, ένας γκέι που κάποτε ήταν φανατικός στρέιτ αλλά τώρα αλλάζει κάθε μέρα γκόμενο, ένας ευαγγελιστής-τεχνικός που έρχεται να αλλλάξει τα υδραυλικά και γίνεται θανάσιμος εχθρός του μοζ [ο mark e smith παίζει το ρόλο του χριστού!], και μια νεκρόφιλη γειτόνισσα που είναι ερωτευμένη με το μοζ [και κυκλοφορεί με μάσκα σφήκας].
ας πούμε ότι όλα αυτά κατάφερναν να γίνουν ελληνικό σίριαλ και έβγαινε στον αέρα, υπήρχε περίπτωση να άφηναν να προβληθεί δεύτερο επεισόδιο ή θα μάζευε αντιδράσεις και μηνύσεις, ακόμα κι αν παιζόταν τα ξημερώματα; δεν υπάρχει περίπτωση να δεις σε ελληνικό σίριαλ τύπους να στρίβουν και να καπνίζουν μπάφους, ανθρώπους που ζουν με επίδομα ανεργίας και συμπαθητικούς ντίλερ [για να μην αναφέρω τα πιο ακραία], ούτε μία στο εκατομμύριο.
το ideal [i deal] ετοιμάζεται για τον έκτο κύκλο από το bbc και είναι γυρισμένο όλο μέσα σε ένα διαμέρισμα, που σημαίνει ότι τι να τις κάνεις τις ακριβές παραγωγές αν έχεις τέτοιο σενάριο και -κυρίως- έμπνευση; σκατά στα μούτρα μας, τόσα πεταμένα λεφτά για αηδίες, βλέπεις τέτοιες δουλειές και σκέφτεσαι μην σώσουν να ξανακάνουν ελληνικό σίριαλ.
συν τοις άλλοις το ideal έχει και απίθανη μουσική, από τις καλύτερες που έχουν ακουστεί ποτέ σε αγγλικό σίριαλ:

Mistaken beliefs about Louis-Ferdinand Céline

2010-06-04T18:15:00.002+03:00

Thursday, March 25, 2010

A response to Dr. Tom Sunic's "Louis Ferdinand Céline — An Anarcho-Nationalist"

By Michael Hoffman
www.RevisionistHistory.org

"I wrote nothing against the Jews… all I said was that 'the Jews are pushing us into war,' that's all. They had a fight with Hitler and it was none of our business, we shouldn't have mixed into it. The Jews have had a war of lamentation for two thousand years and now Hitler has given them more lamentations..."
-- "A Talk with Louis-Ferdinand Céline," Evergreen Review (vol. 19; 1961).

Dr. Sunic: "He was an anticommunist..".

Fact: Céline wrote, "The only thing Jews really fear is Communism without Jews."

Dr. Sunic: "He was...an anti-Christian."

Fact: In middle and old age, yes. At the start of his career no. For example in Mea Culpa he praises the Early Church Fathers.

Dr. Sunic: "...the replicas of his nihilist character.."

Fact: Nihilism is defined as the rejection of all moral principles and the belief that life is meaningless. Céline had very high moral principles, that is why he never compromised with or surrendered to Judaism and Zionism, even in his last years. Céline was passionate about the white race, earnestly desiring its survival. He was a medical doctor to the poorest of the poor. He fought for the honor of Ignaz Philipp Semmelweis, the rebel physician who was expelled from medicine for insisting on proper hygiene for pregnant women. Céline cared deeply and profoundly for his world, his people and for the truth. He was not a "nihilist."

Dr. Sunic: "Upon his return to France in 1951, the remaining years of Céline's life were marred by legal harassment, literary ostracism, and poverty. Along with hundreds of thousands Frenchmen he was subjected to public rebuke that still continues to shape the intellectual scene in France."

Fact: France in the 1950s and 60s was a paradise compared with France in the 21st century. Céline in that time, while still a kind of moral leper, under some threat of physical reprisal from Communists (hence the fence and the guard dogs in Meudon), was interviewed on radio and national television. The interviewers are respectful, even awed. Allen Ginsberg, William S. Burroughs and other famous avant-garde writers beat a path to his door. As for poverty in his last years, if he was poor it was not penury, but rather genteel poverty in a dilapidated mansion. I doubt, however, that he was indeed poor. He was extremely frugal. He seems to have had a steady income from his books. He was still published by Gallimard (a major French publishing house). Arno Breker, the sculptor, testified that Céline went into a Bohemian phase late in his life and dressed shabbily, but not due to poverty.

Céline had no use for the organized "nationalist" movement or the collaborators who fled France with him, as his trilogy North, Castle to Castle and Rigadoon make clear. In Paris he had treated wounded members of the French Resistance privately. Still he was on their list to be assassinated. He thought the Germans had gone soft on French café society, failing to institute a revolution. He refused to broadcast for the Nazis.

He poked fun at the Aryan movement for its negativity - the emphasis on being against Judaic people - and he felt revulsion at the Aryan movement's pride and self worship (rabbinic characteristics!). Martin Luther, Friedrich Nietzsche and L-F Céline all share one trait in common: whether in the Germans or the French, they could not abide the infiltration of racial megalomania - rabbinic-type vanity - all of which pervade the white nationalist movement today. Céline was constantly knocking not only Judaic leaders and philosophers but the pride of the French. For example, he wrote that he and other French civilians fled Paris as the German army approached, but no matter how fast they ran they could not catch up with the French army, who were running even faster!

The white nationalists can't account for Céline's humorous assault on patriotism and national pride, so they attribute it to a modern ideology, "anarchism" or "nihilism." Céline was not at all a modern person however, and least of all an ideologue of any kind. Céline's derision for the French army matches William Langland's derision for the English Catholic hierarchy in the 14th century. L.F. Céline had a medieval mind. His revulsion was for modernity and everything connected with it.

Even my friend Humphrey Ireland ("Wilmot Robertson") fell into this misapprehension when he sub-titled this writer's article about Céline in Instauration magazine, "For Céline nothing was sacred." It is not true.

Céline was a satirist and if not an Aryan Communist (though an argument can be made that he was), then a leveler who despised plutocrats and class distinctions and privileges. His worldview was that of the crafty and shrewd Breton (i.e. Celtic) peasant. His greatest insight, at least for me, was his penetration and deconstruction of the Renaissance, which, everywhere else in our society, is portrayed as the apogee of western man. For Céline the Renaissance represented the coming of "scientism and the social robot." Céline and Frances Yates were the thinkers who first truly opened my eyes to this era, to the worm in the Renaissance apple and yet, nothing is more counter-intuitive for the white nationalist movement.

Céline was a medieval man in many respects: the ribald and scatological nature of his writing, the earthiness, the Piers-the-Ploughman disdain for the Church and the clergy and human respect -- but not for the centuries old culture that Christianity had cultivated, which is only hinted at in Mea Culpa.

One facet of Christian wisdom that can be found in his philosophy is the fact that Céline despised the deification of man. This is why he could never fit into the Aryan/white nationalist movement. Like the Bolsheviks, the Aryans had made man into everything. Though he railed against the race-blind doctrine of Christianity, and in the biting satire that is his trademark, he referred to St. Peter as "a chanting Al Capone," he is rooted in a thousand years of Catholic peasant culture. Death was always before him. He said that we "give birth astride a grave." This made him immensely indifferent to what the New Testament calls "human respect." Most of us aspire to being indifferent to what people think, but we don't often realize that certain saints throughout history have deliberately sought to be hated and misunderstood, partly out of contempt for humanity and partly to tame their pride. This is the essence of Christian virtue. Céline believed that the Church since the Renaissance had domesticated man and made him fear the opinions of other men when it came to speaking racial or religious truths: "...the white man...let the church corrupt him…you're not allowed to say anything like that… the Pope is watching, be careful… say nothing! heaven forbid… No! It is a sin… you'll be crucified… keep it still… be quiet… be a nice dog… don't bark… don't bite… here is your pap… shut up!"

But Céline did speak up, in the prelude to World War II and even during that war, and he was hated fiercely for it. The government of France officially declared him a "national disgrace."

As someone who does not believe the stories of mass deaths by gassing in Auschwitz, I know what it means to be ostracized and stigmatized, as every revisionist who has gone public does, to some extent or other. Whereas we lament it and wish we could be liked by our fellow man, Céline reveled in it. These words of his, since we know that he lived them, are perhaps among the boldest expressions of a heroic human spirit that I have ever encountered:

"I do and will continue to do, everything in order to be and remain, if not the richest then at least the most unpopular man in France...The total contempt of all of humanity is extremely pleasant to me..."

Personally, this is what I believe it means to be a Christian. True Christianity is always a counter-culture and will always attract hatred. Most of us can't take it, though. We're not saint material. We're not heroes. We fear being hated and we structure our lives so as not to have to deal with hatred from others. No real progress or enlightenment is achieved by people who fear being hated, however. For all his rough language and eroticism, Céline possessed an other-worldly asceticism. He did not have any use for the vanity of the modern world. He saw that much of what we care about is ephemera and much of what we avoid is of great value. These are Christian insights, but he grew sick of the corruption in the Church, as people today are sick of a Vatican brotherhood that secretly facilitates the molestation of children.

The ancient Catholic peasant wisdom emphasizes that we are all going to die; that we are all inauthentic -- ham actors puffed up with ridiculous pride and the willed forgetfulness we impose on ourselves concerning our destiny --in the grave. Doctors, nurses and soldiers see that destiny every day. Céline had been a soldier (wounded in World War I), a medical student, and then a physician and a pacifist. He declared that the only honest humans, mankind stripped bare of pretense and conceit, were the sick ("when it comes to human beings, I'm only interested in the sick...the ones who can stand up are nothing but mounds of vice and spite"), and the imprisoned (he had been a prisoner in Denmark).

Céline did not want a white national "ism" or "movement." He wanted a community which he termed Aryan Communism and which had existed in the Middle Ages in Europe. The modern "white nationalist movement" is too degenerate and too doctrinal. It has lost sight of the biological imperative of the large family; of the fact that the most fundamental power politics consists of large families networking and bonding together in work and prayer. Parades, speeches and meetings without the former constitute a fragile illusion; an apparition conjured by intelligence agencies.

For Céline there was something higher than race worship; race worship being a form of rabbinic materialism. Yet, there is nothing higher than race among the paradoxically childless, sterile Aryan "movement" today, and because of that sterility Europe will be steamrolled by the fecundity of the Levant, the Indian sub-continent, Latin American and sub-Saharan Africa.

One cannot talk of Céline's writing without speaking of his music, as I found when I first heard Céline recited in French from memory by Robert Faurisson. Though I did not understand the words, I heard the melody. Does anyone discern the music of Céline behind the caricatures of him now in vogue: the avant-garde writer and the anarchic racist satirist?

It is a tune from medieval Celtic soil, from the age when peasants had a song for every activity and task; when European men and women were far more human, humble and communal; they had not fallen prey to the contemporary Aryan movement's rabbinic conceit that they are gods, a conceit which represents the Judaization of the Aryans, who are forever accusing Christians of being Judaized.

There would be no place for Céline in any political movement today and not because he was a nihilist. In a degenerate society drowned in all that is digital, mechanical, artificial and arrogant, the Célines among us can only be exhibits in a rarefied zoo.

Copyright ©2010 www.RevisionistHistory.org

οι φιλοι των βουνων

2010-05-22T20:57:00.000+03:00

Στατικό θαύμα, απλά να κοιτάς κάτι, εκκένωση, αγάπη. Χτυπάει η πόρτα από τον αγνώριστο. Ερώτηση, παράδοση, απόδοση. Εκκένωση. Μακάρι να ήξερα να παίζω το βιολί. Μακάρι. Εκκεντρικός πόλεμος. Φτιάχνω μηχανή για να με προβληματίζει. Να με οραματίζει. Πολυετής θάνατος από μέσα, εσωτερικά της καμπαρτίνας. Τόση δα μνήμη. Τόση δα. Άδικο. εκκένωση και αντικατάσταση. Μετακομίζουμε συνέχεια και δεν το καταλαβαίνουμε. Κανένα πνευματικό δικαίωμα δεν υπάρχει. Εφόσον δεν υπάρχει πνευματική ιδιοκτησία. Έτσι νομίζω. Λίγη ωριμότητα δεν βλάπτει. Ας πουλήσουμε ό,τι θεωρούμε πουλημένο. Τα δοκίμια για τον άνθρωπο. Τα ερωτήματα της φιλοσοφίας. Τα στατικά θαύματα και τις γενεσιουργές αιτίες. Αφού δεν υπάρχουν αποτελέσματα. Όχι πια. Όχι τώρα πια δεν υπάρχουν. Δε ξέρω. Δε νομίζω. Εκμετάλλευση. Ευδιάκριτη. Εκμετάλλευση του σουρεαλισμού. Δεν υπάρχει αίσθηση. Εκκένωση. Αθώα. Ο Κάιν ακόμα ζει. Μόνο αυτός ζει. Προέκταση ραδιοφώνου και τρίξιμο τραπεζιού. Μονάχα αυτός ζει μεταξύ ζωής και θανάτου. Εκμετάλλευση σουρεαλισμού. Ψήγματα παράνοιας. Κορμί κάτω από το δέρμα. Συννεφιά δύο ιντσών. Χτυπάει η πόρτα από τον αγνώριστο. Ερωτήσεις. Φευγιό. Αφίξεις, γεμίζεις μια ζωή με αναχωρήσεις. Το φευγιό. Πες το θάνατο. Ο Αγνώριστος. Έσω έτοιμος τρόμος. Μακάρι να ήξερα καμιά προσευχή να συλλαβίζω την ώρα που χάνομαι για πάντα. Ίσως κι όχι. Για πάντα. Υπερσυντέλικος, αγάπη. Το νόμισμα που συντροφεύει ματαιόδοξα το πτώμα. Κορμί από μέσα. Σιγά μη κοχλάζει το αίμα. Κόβει βόλτες. Υστερία. Μονάχα βόλτες κόβει μέσα στο κορμί. Αυτό. Ύστερα παγώνει. Εκκένωση. Αυτό μάλλον. Έτσι φεύγει ο Φόβος. Μάλλον. Έτσι αλλάζει η συνήθεια και γίνεται ..κάτι άλλο. Πόρισμα. Συμπέρασμα. Εκκένωση. Αιτία να ασχοληθείς μετέπειτα. Κι άλλο. Λίγο παραπάνω. Λίγο λιγότερο από όσο χρειάζεται, πάντα χρειάζεται λίγο παραπάνω, αλλιώς προσπερνάς τον εαυτό σου και. Τίποτα. Τίποτα το σημαντικό. Μάλλον. Έτσι φεύγει ο εαυτός από το κορμί του. Με προσπέραση. Χωρίς φόβο. Αδειάζει τη γωνιά. Και παγώνει το αίμα. Όποιο αίμα. Αν ήταν ποτέ ζεστό. Αν και αν , θα πάρουμε το δρόμο του Βουνού. Με τις κασέτες μας. Και τα όνειρα. Να μη ξεχάσουμε τα όνειρα. Σημαντικό αυτό. Να βρούμε και το δρόμο. Κι αυτό σημαντικό. Το Βουνό. Περιμένει. Τι άλλο να κάνει ένα Βουνό; Περιμένει. Εμάς τους αγνώριστους. Να συστηθούμε. Να πούμε κάνα τραγούδι. Να παρηγορηθούμε. Να το βαφτίσουμε αυτό απόδραση. Έξοδο. Να κάνουμε δικές μας παραδόσεις. Και τσίπουρο. Και αφελή πράγματα. Γιατί όχι; Τι σημασία έχει; Λίγη ανωριμότητα δε βλάπτει. Κάποιος φεύγει, κάποιος μένει. Πίσω. Για να θυμάται. Για να μπορέσει να ξεχάσει κάποτε. Για να θυμάται και να ξεχνάει τα πάντα. Όπως κάνανε και αυτοί που έφυγαν. Πριν. Λίγο πιο πριν. Μάλλον. Σκηνές από το παρελθόν, που επαναλαμβάνονται στο μέλλον, οι φιγούρες γίνονται βιτρίνες, οι λόγοι γίνονται δικαιολογίες, δε λέω τίποτα, το παρελθόν μοιάζει σαν ασβός σε κάποιους, δε θέλω να το χαλάσω, άλλοι θυμούνται αυτόν τον ασβό σα παγώνι, δε θέλω να τους το χαλάσω, πολύ βαθιά στη κόλαση εμείς αυτοί που έχουν πατρίδα τους το μέλλον, και, κοίτα να δεις, είναι κοινός ο θάλαμος, χα, με αυτούς που έχουν σα πατρίδα το παρελθόν, πατρίδα, ωραία έννοια, απλή, κλείνεις τα μάτια σου και σε θάβουν στη πατρίδα, είναι κάπως ωραίο, ανούσιο όμως, δεν έχει όμως σημασία, δε το χαλάω, πατρίδα, είναι το μέρος σου, κάτι σα σημείο αναφοράς, μικρό είναι, στενό είναι, αλλά είναι δικό σου, και, χαίρεσαι κάτι να είναι δικό σου, ποιος ξέρει γιατί, και, σε λίγο θα πάρεις το δρόμο για το βουνό, και η πατρίδα θα είναι το βουνό, ή όχι, μήπως όχι, μήπως πατρίδα είναι εκείνο που αφήνεις πίσω φεύγοντας, στην αρχή του κόσμου δεν είχαμε πατρίδες, αλλά δεν έζησα την αρχή του κόσμου, τι γνώμη να έχω, πώς να το πω σωστά, δεν υπάρχει πατρίδα, αλλά είναι εκεί, ξημερώνει, βραδιάζει και είναι ακόμη εκεί, σαν τον αγνώριστο η ένα ποτήρι με φαρμάκι, τα βουνά είναι εκεί πάντα, δε ξέρω, δε πολυκαταλαβαίνω, ας μη χάσουμε το νόημα, εκείνου του οποίου θα βγει το συμπέρασμα γιατί συμπέρασμα δε θα βγει, και, λογικό, θα την πατήσουμε πάλι σαν πατριώτες, ίσως κι όχι, ποιος θέλει τέλος πάντων μια πατρίδα σαν τα μούτρα του, προσπαθώ να πω κάτι εδώ τώρα, δεν μπορώ να τσαλακώσω μια τσαλακωμένη εικόνα, το κορμί κάτω από το δέρμα είναι γερασμένο πάντα, από πάντα, τέλος πάντων, ίσως βγει πιο μετά, θα αρχίσει να ουρλιάζει, δεν τα μπορώ αυτά, δε ξέρω ποιος τα μπορεί τελικά, δεν είμαι φτιαγμένος από το υλικό που φτιάχνουν κουλ άτομα και κουλ συνειδήσεις, τώρα μιλάμε για τη ζωή μου και το πώς τη χαράμισα, ή, πως θα τη χαραμίσω, κρατάω σκορ, πρέπει να κρατάς σκορ σε κάτι τέτοια, αλλιώς δε ξέρεις, όχι πως έχει σημασία αλλά να, πάντα πρέπει να κάνεις κάτι ,είναι τρομερό, απλά κάποια στιγμή γίνεσαι κοινωνικά δυσλειτουργικός και τέλος, τέρμα, εκκένωση, το κορμί από μέσα σφυρίζει, τέλος πάντων είσαι 14 και μετά 41 και δεν έχω να πω κάτι εδώ, ο κόσμος περιφέρεται γύρω από το γελοίο άξονα του σα καρνάβαλος και, ύστερα, τίποτα, και τώρα τίποτα, και, τότε τίποτα.

Εκκένωση. Τέλος πάντων.

O BAΡΝΑΛΗΣ ΑΠΑΓΓΕΛΛΕΙ ΒΑΡΝΑΛΗ - Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΚΥΡ ΜΕΝΤΙΟΥ

2010-05-19T17:47:00.000+03:00

stereo nova - το ταξίδι της φάλαινας

2010-05-06T14:25:00.001+03:00

Ζεστό καλοκαίρι, κρατάς ακόμα
κίτρινο αέρα φυσάει ένα μεγάλο στόμα
απ' το ραδιόφωνο οι εκφωνητές ασκούν υπεροχή
ανασταίνουν και θάβουν χωρίς καμιά διακοπή
ασταμάτητα κανάλια τρώνε το μυαλό μας
έχουμε χάσει τόσα που δεν ξέρουμε τι είναι δικό μας
οι φτωχοί ξέρω πως είναι περισσότερο φτωχοί
κι οι πλούσιοι βαριούνται την τρελή τους ζωή
μέσα από έντυπα μας καλούν να ζήσουμε μια άλλη ζωή
μα είναι ζωή αυτή;
όταν μια οικογένεια ζει μ' ένα μισθό εκατό χιλιάδες
οι τύραννοι χαϊδεύουν κοιλιές μεγάλες
και δεν είναι μόνο αυτό, μας κυνηγούν χιλιάδες μάρκες
έξτρα φόροι, έξτρα Φ.Π.Α., έξτρα σκατά
κι ένας πόλεμος δίπλα μας που κανείς δεν τον σταματά
και κανείς δε διακινδυνεύει
η αγάπη μάς διαφεύγει
κι αντί γι' αυτό ψιθυρίζουμε διαφημίσεις
χρησιμοποιούμε το σεξ για ν' αποφύγουμε τις σχέσεις
κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά
σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά
κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες
είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες

Σαν κατεψυγμένα κρέατα πουλιούνται τα πρότυπα
ταυτιζόμαστε με ήρωες κι αλλάζουμε πρόσωπα
πολύ αργά καταλαβαίνουμε πως ήταν σα μια στύση που πέφτει
ένα εκατομμύριο στερεότυπα που δεν έχουν πια καμιά γεύση
με κάνουν ν' απορώ πώς στεκόμαστε αδιάφοροι στο ψέμα
γιατί χάνουμε χρόνο όταν μέσα μας τρέχει το αίμα
σαν οδοντόπαστες λιώνουμε μπροστά απ' την τηλεόραση
κοιτάμε εικόνες έχοντας χάσει την αρχική όραση
κοιτάζοντας τα ιδρωμένα πρόσωπα κάθε γλείφτη
καθαρίζουμε φρούτα για να διατηρούμε την αργή μας σήψη
καθαροί στρέιτ γιάπις διασχίζουν λεωφόρους
περήφανα στήνουν το μέλλον με δικούς τους όρους
σαν έξυπνοι βλάκες φέρνουν τη ντροπή της εκπαίδευσης
κι από μια περιστρεφόμενη θέση καμαρώνουν γι' αυτή τη δικαίωση
το 2000 η μόδα θα τους θέλει ντυμένους με δερμάτινα
πιο γυμνασμένους
να κυβερνούν κατώτερα όντα άτιμα
κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά
σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά
κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες
είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες

Στην πίστα του αεροδρομίου έχει νυχτώσει
ένα εκατομμύριο αστέρια φωτίζουν ό,τι μ' έχει πληγώσει
ένας φίλος μου απόψε εγκαταλείπει αυτή τη χώρα
κατά βάθος λυπάται μα δε βλέπει και την ώρα που η ζωή του θ' αλλάξει
όταν τ' αεροπλάνα πετάνε
η γη απλώνεται και οι άνθρωποι ξεχνάνε
είναι τρομέρο το θέαμα
η αίσθηση αυτή ότι πετάς
δεν έχω άλλη εκλογή
ένα κίτρινο ταξί περιμένει
φυσάει, θα χειμωνιάσει
δύο ώρες και ξημερώνει
συννεφιασμένη Κυριακή
πρώτη μέρα του χειμώνα
σκέφτομαι τους πιο σημαντικούς ανθρώπους αυτού του αιώνα
απ' το δεξί καθρεφτάκι ο κόσμος μένει πίσω
ποτέ δεν είχα τίποτα κι απόψε θέλω να σε φιλήσω
να μείνεις στα μάτια μου σαν άδειο τοπίο
να κάνουμε έρωτα στο αστεροσκοπείο
κουλουριασμένοι σα μπάλα να εκτοξευθούμε
μέχρι που ειρηνικά στο διάστημα να κοιμηθούμε
κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά
σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά
κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες
είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ...

Σοφία 120 χρόνων απο τον Γιωργο Σουρή (1853-1919)

2010-04-23T18:07:00.001+03:00

Κλέφτες φτωχοί και άρχοντες με άμαξες και άτια,
κλέφτες χωρίς μια πήχυ γη και κλέφτες με παλάτια,
ο ένας κλέβει όρνιθες και σκάφες για ψωμί
ο άλλος το έθνος σύσσωμο για πλούτη και τιμή.

Όλα σ’αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

Ο Έλληνας δυό δίκαια ασκεί πανελευθέρως,
συνέρχεσθαί τε και ουρείν εις όποιο θέλει μέρος.

Χαρά στους χασομέρηδες! χαρά στους αρλεκίνους!
σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

Γι’ αυτό το κράτος, που τιμά τα ξέστρωτα γαϊδούρια,
σικτίρ στα χρόνια τα παλιά, σικτίρ και στα καινούργια!
Και των σοφών οι λόγοι θαρρώ πως είναι ψώρα,
πιστός εις ό,τι λέγει κανένας δεν εφάνη...
αυτός ο πλάνος κόσμος και πάντοτε και τώρα,
δεν κάνει ό,τι λέγει, δεν λέγει ό,τι κάνει.

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.
Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.
Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγας.

Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια που’χει
στο ’να λουστρίνι, στ’αλλο τσαρούχι.

Πηγή: http://radar-gr.blogspot.com

Κώστας Αξελός

2010-04-01T18:12:00.001+03:00

2010-03-17T23:56:00.000+02:00

Mutate Britain

2010-02-08T00:21:00.008+02:00

Estel

2010-01-28T16:18:00.002+02:00

Small Pleasures

2010-01-20T19:38:00.000+02:00

shooting the "shooting"

2010-01-10T21:18:00.001+02:00

musicos

2010-01-10T21:12:00.004+02:00

calle Rambla

2010-01-03T22:47:00.001+02:00

Happy 2010

2010-01-02T23:42:00.002+02:00

House Gone Up In Flames

2009-12-12T18:30:00.002+02:00

It's in the grain of the wood..(the nightwachman)

2009-12-12T18:28:00.001+02:00

truck-man

2009-12-10T20:47:00.002+02:00

Flash (is) Back: Τσιφόρος Νίκος, Το Μεγάλο Παιδί Της Πιάτσας

2009-11-26T13:22:00.002+02:00

Ο Νίκος Τσιφόρος ήτανε φαινόμενο για τα δρώμενα του ελληνικού κινηματογράφου της χρυσής εποχής (1950-1970). Τότε που οι εταιρείες του Φ. Φίνου και του Κ. Καραγιάννη μεσουρανούσαν με τις ταινίες τους, που σκορπίζανε το γέλιο και το δάκρυ στον διψασμένο Έλληνα. Ήτανε φαινόμενο, γιατί με το ευρηματικό του χιούμορ κατάφερνε να σκαρώνει αυθεντικά κείμενα και να σατυρίζει τα κακώς κείμενα της Αθηναϊκής κοινωνίας της εποχής. Πλήθος ταινιών, δημοσιευμάτων και βιβλίων, φέρνουνε τον αθάνατον αυτό χιουμορίστα στις πρώτες σειρές της ελληνικής λογοτεχνίας.
Tο ταλέντο του δεν μπορούσε να χωρέσει στη διάρκεια μιας ταινίας ή στις σελίδες ενός βιβλίου. Επεκτεινόταν ως εκεί που φτάνει η φαντασία και το χιούμορ. Συχνά αυτό το χιούμορ κι αυτή η φαντασία δεν είχαν όρια. Ευτυχώς δεν είχαν όρια, για να κάνουν εμάς, τους απλούς θνητούς να γελάμε με τα καμώματα όσων διακωμώδησε. Κάποιος κριτικός τον χαρακτήρησε "ευφυολόγο" κι όχι άδικα. Ήτανε πάντα ετοιμόλογος, πάντα σκόρπαγε τ' αστεία του παντού, αστεία που του έρχονταν αυθόρμητα κείνη τη στιγμή χωρίς να 'ναι προμελετημένα.
Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1911, από εύπορους Έλληνες γονείς -Ο πατέρας του είχεν επιχειρήσεις εκεί και προερχόταν από παλιά ιστορική οικογένεια της Λίμνης, με ιδιόκτητη τη μητρόπολη Αγία 'Αννα, Παναγιά- και δυο χρόνια αργότερα η οικογένεια εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα. Από τα 11 του χρόνια, άρχισε ν' ασχολείται μανιωδώς με το γράψιμο, ενώ τη πρώτη του επιθεώρηση την έγραψε το 1928 για ένα θερινό θέατρο στη Φρεαττύδα. Η πρώτη του αυτή προσπάθεια απέτυχε αλλά δεν απογοητεύτηκε. Μετά τη στοιχειώδη του εκπαίδευση, σπούδασε Νομικά και Πολιτικές Επιστήμες κι άσκησε για λίγο το επάγγελμα του δικηγόρου, εργάστηκε για δυο χρόνια στο Ελεγκτικό Συνέδριο και στη συνέχεια παραιτήθηκε για να μπαρκάρει στα καράβια. Ως το 1939 άλλαζε συνέχεια επαγγέλματα, αλλά συνέχιζε να γράφει δημοσιεύοντας κείμενά του σε διάφορα έντυπα. Ήταν όπως ισχυριζόταν, έξω από πολιτικά, μα βρέθηκε το 1937 φακελωμένος επί Μεταξά. Τα επόμενα χρόνια συνεργάστηκε με διάφορε εφημερίδες (Φιλελεύθερος, Βήμα, Ελεύθερος Κόσμος) και περιοδικά (Τραστ, Ρομάντσο, Ταχυδρόμος, Πάνθεον), ενώ έγραψε πάνω από 40 θεατρικά έργα και περισσότερα από 80 σενάρια. Κάποια απ' αυτά τα 'γραψε μόνος του κι άλλα σε συνεργασία, κυρίως με τον Πολύβιο Βασιλειάδη -με τον οποίο δημιούργησαν ένα από τα πιο σημαντικά δίδυμα θεατρικών συγγραφέων.
Ένας από τους πιο εξαίρετους δημοσιογράφους, θεατρικούς συγγραφείς, σεναριογράφους αλλά και σκηνοθέτες, με μεγάλο θεατρικό, συγγραφικό και κινηματογραφικό έργο, χαρακτηρίζεται από χιούμορ, με ανελέητο σαρκασμό κι ειρωνεία ενάντια στην αυταρχικότητα και στο δεσποτισμό. Όμως υπήρξε κι υπερασπιστής του λούμπεν προλεταριάτου κι αναδεικνύει από τα "Παιδιά Της Πιάτσας" ότι το περιθώριο της εποχής έχει πολύ μεγαλύτερο πλούτο συναισθημάτων από τους νεόπλουτους μικροαστούς τους οποίους καταστηλιτεύει.
Το πρώτο του επιτυχημένο θεατρικό το 'γραψε στα χρόνια της Κατοχής. Ήτανε το 1944, όταν ο θίασος του Δημήτρη Χορν και της Μαίρης Αρώνη αποφάσισε να ανεβάσει στο θέατρο Ακροπόλ το θεατρικό έργο του, «Η Πινακοθήκη Των Ηλιθίων» που αμέσως γνώρισε επιτυχία, όπως άλλωστε όλα σχεδόν τα θεατρικά του έργα από κει και μετά, πολλά από τα οποία αποτελούσαν συνεργασίες με τον Πολύβιο Βασιλειάδη. 4 χρόνια μετά, τη περίοδο 1948-49, έκανε και τη πρώτη του ταινία, που προβλήθηκε με τίτλο «Τελευταία Αποστολή», σε σενάριο και σκηνοθεσία δική του. 'Αλλα θεατρικά και ταινίες του ήταν: «Ο Κύριος Που Ξέρει Τις Γυναίκες», «S.O.S. Μιντανάο», «Γάντι & Σαρδέλα», «Ο Καλός Μας 'Αγγελος», «Η Κυρία Του Κυρίου», «Ο Χρυσός Κι Ο Τενεκές», «Το Κοροϊδάκι Της Δεσποινίδος», «Ο Τελευταίος Τίμιος», «Το Έξυπνο Πουλί», «Ο Κλέαρχος, Η Μαρίνα Κι Ο Κοντός», «Οι Γαμπροί Της Ευτυχίας», «Αγάπη Μου Παλιόγρια», «Η Ωραία Των Αθηνών», «Ο Θησαυρός Του Μακαρίτη», «Έλα Στο Θείο», «Αχ! Αυτή Η Γυναίκα Μου» κ.ά.
Πολλά θεατρικά του έργα μεταφέρθηκαν και στη μεγάλη οθόνη από άλλους σκηνοθέτες, ενώ ο ίδιος κατά τη διάρκεια της καρποφόρας σκηνοθετικής του σταδιοδρομίας έγραφε αυθεντικά κινηματογραφικά σενάρια ξεκινώντας από τα στούντιο της ΦΙΝΟΣ ΦΙΛΜ. Έγραψε επίσης πολλά ευθυμογραφήματα σε περιοδικά κι εφημερίδες καθώς και ραδιοφωνικά κείμενα. Γνώρισε μεγάλη επιτυχία κι ως πεζογράφος, διακρινόμενος για το ευρηματικό του χιούμορ και την ικανότητά του στην σατιρική απόδοση ιστορικών γεγονότων. Έργα του όπως «Τα Παιδιά Της Πιάτσας», «Τα Παλιόπαιδα Τα Ατίθασα», «Εμείς Κι Οι Φράγκοι», «Σταυροφορίες» κλπ. συναντούν φανατικούς αναγνώστες σε κάθε εποχή. 'Αλλα βιβλία του: «Ελληνική Μυθολογία», «Ρεμάλια Ήρωες», «Ιστορία Της Αγγλίας», «Βιβλικά Χαμόγελα», «Παραμύθια Πίσω Απ' Τα Κάγκελα», «Μίλων Φιρίκης», «Όμορφη Θεσσαλονίκη» κ. ά.
Συχνά επισκεπτόταν τη Λίμνη, όπου στο καφενέ του Γρίσπου έδινε σκακιστικές μάχες. Πέθανε στην Αθήνα κατά τη διάρκεια της χούντας το 1970 κι από τον Οκτώβρη του 1995 τα οστά του μεταφέρθηκαν στο οικογενειακό του εκκλησάκι στη Λίμνη. Θεωρείται λησμονημένος και παραμελημένος νεοέλληνας λογοτέχνης, σε σχέση με τη μεγάλη του προσφορά στα γράμματα του τόπου.

Source: http://www.peri-grafis.com/ergo.php?id=1057

Diogenes on Death

2009-11-13T16:17:00.002+02:00

Diogenes was asked, "What is the difference between life and death?

"No difference."

"Well then, why do you remain in this life?"

"Because there is no difference."

death is not final only a misunderstanding of time

2009-11-11T19:09:00.000+02:00

Η χρήση του ρήματος γαμώ

2009-11-10T18:31:00.002+02:00

Δρόμοι
ΡΟΥΣΣΟΣ ΒΡΑΝΑΣ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 31 Ιουλίου 2002

... δικαστήριο της Αυστραλίας αποφάσισε ότι η χρήση της λέξης «γαμώ» από αστυνομικό προς γυναίκα υφισταμένη του δεν ήταν προσβλητική. Οι επίμαχες φράσεις του αρχιφύλακα ήταν οι εξής: «Αστυφύλακα, έλα εδώ, ρε γαμώτο! Γιατί τα γαμημένα τα μηνύματα δεν είναι πάνω στο γραφείο μου; Δεν με νοιάζει τι θα κάνεις, ρε γαμώτο, τα θέλω τώρα!». Σύμφωνα με το σκεπτικό του δικαστηρίου, το οποίο αναλύει ο Αυστραλός δικηγόρος Τζούλιαν Μπερνσάιντ, που έχει και γλωσσικές ανησυχίες, «ο αρχιφύλακας Άντερσον συνηθίζει να χρησιμοποιεί τη λέξη "γαμώ" ή τα παράγωγά της - το ίδιο και οι υπόλοιποι στο αστυνομικό τμήμα, ακόμη και η ίδια η αστυφύλακας Κόβιν - και είναι κάτι που ανήκει στη γενικότερη "αστυνομική κουλτούρα"».
Μια ενδιαφέρουσα...

... λέξη είναι η λέξη «γαμώ», λέει ο Μπερνσάιντ. Έχει πολλές αρετές: συντομία, προσαρμοστικότητα, εκφραστικότητα και καθολική αναγνωρισιμότητα. Το κακό είναι ότι έχει ελάχιστα ευγενικά συνώνυμα. Τα περισσότερα από αυτά, με τη σεξουαλική σημασία τους, παραπέμπουν κυρίως στη ζωολογία. Έτσι, όποτε θέλουμε να αναφερθούμε στη δραστηριότητα που περιγράφει το ρήμα «γαμώ», χωρίς παράλληλα να διατρέξουμε τον κίνδυνο να βρεθούμε στις κοινωνικές παρυφές, αναγκαζόμαστε να καταφεύγουμε σε περιφράσεις: κάνουμε έρωτα, κοιμόμαστε (;) με κάποιον, συνάπτουμε σεξουαλικές σχέσεις, αλλά τίποτα από όλα αυτά δεν μοιάζει να διαθέτει την εκφραστική δύναμη που έχει το δισύλλαβο ρήμα. Ίσως σε αυτή τη δύναμη οφείλει το ότι εξορίστηκε από τα λεξικά των περασμένων αιώνων μέχρι το 1960, όταν η δίκη της Λαίδης Τσάτερλι το απελευθέρωσε από τα γκουλάγκ των καταδικασμένων λέξεων.
Για την εξορία...
Your browser may not support display of this image.

... της λέξης «γαμώ» από το λεξιλόγιό μας θα πρέπει να ανατρέξουμε στις ιδέες του Τζορτζ Όργουελ, που έχει γράψει για τη χρήση της γλώσσας ως εργαλείου ελέγχου της σκέψης. Όταν η σκέψη αμαρτάνει, η γλώσσα προσπαθεί να το κρύψει. Έτσι, ανάμεσα στον ευγενικό λόγο και την απαγορευμένη λέξη, η καθωσπρέπει κοινωνία βρήκε ένα σωρό ενδιάμεσους τρόπους για να πει αυτό που κάνουν όλοι: παίζουμε τη μαμά με τον μπαμπά, παίζουμε τον γιατρό, κάνουμε μωρό, βολεύουμε, «κανονίζουμε». Όσο πιο χιουμοριστικό είναι το συνώνυμο, τόσο πιο εύκολα γίνεται αποδεκτό (φωτ. χιουμοριστικό μπλουζάκι: «Γαμάω στο πρώτο ραντεβού»).
Ως λήμμα...

... στο λεξικό, λέει ο Μπερνσάιντ, το ρήμα «γαμώ» είναι μια πολύ καλή, ρωμαλέα, ευέλικτη και περιγραφική λέξη. Ίσως, μάλιστα, εάν οι άνθρωποι, που κάνουν σπονδές στις κοινωνικές συμβάσεις, καταλάβουν κάποτε ότι το σεξ είναι και αυτό ένα «νόμιμο» μέρος της ανθρώπινης ύπαρξης, τότε δεν αποκλείεται η λέξη «γαμώ» να γίνει αποδεκτή και στην καθωσπρέπει γλώσσα. Άλλωστε, εξέφρασε κάποτε την ψυχική ανάταση ενός ολόκληρου λαού, στη φράση «Για την Ελλάδα, ρε γαμώ το!».

Jesus -is sick of us-

2009-11-10T18:29:00.000+02:00

Plaza Mayor (Madrid)

2009-11-08T22:37:00.000+02:00

Fashion Victims

2009-11-03T19:51:00.000+02:00

Personas

2009-11-02T17:11:00.000+02:00

Personas

2009-11-02T16:56:00.001+02:00

Personas

2009-11-02T16:55:00.000+02:00

.

2009-10-23T19:44:00.001+03:00

2009-10-23T19:44:00.000+03:00

.

2009-10-23T19:41:00.001+03:00

2009-10-23T19:41:00.000+03:00

The Veils(live Kavala 26/09)

2009-09-28T00:11:00.003+03:00

2009-09-23T19:16:00.001+03:00

.

2009-09-14T20:04:00.000+03:00

.

2009-09-12T22:56:00.002+03:00

.

2009-09-12T20:04:00.000+03:00

Retina

2009-09-06T02:28:00.008+03:00

I photographed my grandfathers camera.I find it beautiful..cause its not plastic and the design is simple.

Out by the Open

2009-09-06T01:49:00.002+03:00

inside

2009-09-06T01:21:00.004+03:00

Blue monster

2009-09-06T00:42:00.003+03:00

Restless , inpatient , greedy blues monster

The Slovackek Sisters and the Rabit (It's not mine)

2009-08-28T00:28:00.001+03:00

Midnight in a(n) (im)perfect world

2009-08-26T01:14:00.000+03:00

Garbages: 1st they react, then attack

2009-08-20T23:16:00.004+03:00

It's a Lesvian Sunset

2009-08-19T23:49:00.002+03:00

Estel

2009-08-16T20:43:00.000+03:00

.

2009-08-15T20:58:00.001+03:00

Reflejos

2009-08-15T20:00:00.002+03:00

María

2009-08-15T19:31:00.001+03:00

.

2009-08-15T19:10:00.001+03:00

By train

2009-08-15T18:58:00.000+03:00

the cow and the child

2009-08-13T20:15:00.001+03:00

Μαίανδροι

2009-08-11T22:53:00.000+03:00

Όσο προχωράει ευθεία συνηθίζει σε ευθείες,
στρίβει λοιπόν, όπου δεν βλέπει δρόμους, στα σκοτεινά,
προχωρά με τεντωμένα άκρα και τα μάτια διάπλατα ανοιχτά στο σκοτάδι.

Δεν έχουν τέρμα οι ευθείες, τέρμα ψάχνει και αρχή,
κι ας μοιάζουν τέλειες οι ευθείες,
το τέλειο κι αν ζει, ποιός να χάρηκε όταν το βρήκε,
ένας λογικός Θεός, ένας άγγελος ακόμη,
ίσως και ένας διάβολος σε στιγμή αδυναμίας.

Στρίβει, στρίβει, στρίβει,
κύκλους να μην κάνει,
μαιάνδρους σχηματίζει με το μυαλό του,
παραπλανάται, παραπλανεί.
Στο κέντρο να μην φτάσει
στο τέλειο και διαλυθεί.

Ποιός να χαρεί σαν το βρει,
ποιός τα μάτια του κλείνει και το βάζει σε ευθεία τροχιά,
ποιός σε παράλληλες γραμμές το ξαπλώνει να κοιμηθεί ,
και σε σεντόνια παραλληλόγραμμα τα όνειρά του, αυτά, διπλώνει.

Κι όταν,
κάτι ίδια βράδια σαν σε ευθεία παρατεταγμένα του φαίνονται,
τα δίνει μια με το χέρι,
και τα πιάνει ένα-ένα, με τον δείκτη και τον αντίχειρα,
προσεκτικά, τόσο εύθραστα που μοιάζουν,
και τα πετάει μακριά του.

Κάπου εκεί,
εκείνη την στιγμή,
επιτρέψτε του να νιώσει
σαν ένας παράλογος Θεός,
όχι μικρός,
ένας μεγάλος παράλογος Θεός,
μαιάνδρους να πλάσει
κι εκεί μέσα να χαθεί.

2009-07-27T17:23:00.000+03:00

2009-07-27T15:16:00.001+03:00

Archi-Tech-Cure and More in Berlin

2009-07-23T23:04:00.009+03:00

Thames Evening

2009-07-23T22:51:00.002+03:00

Jesus was a woman(izer)

2009-07-23T22:32:00.004+03:00

Crow Woman

2009-07-23T22:26:00.001+03:00

justelene

2009-06-22T17:48:00.002+03:00

HOME by Yann Arthus-Bertrand

2009-06-15T22:45:00.004+03:00

http://www.youtube.com/homeproject

Taky Risks Made in France...09'

2009-06-09T23:05:00.004+03:00

support your local soldiers....

2009-06-08T23:54:00.001+03:00

Flash(is)Back: THE (REAL)TIME BANDITS

2009-06-05T22:42:00.013+03:00

A CRITIC AT LARGE
TIME BANDITS
What were Einstein and Gödel talking about?
by Jim Holt February 28, 2005

In 1933, with his great scientific discoveries behind him, Albert Einstein came to America. He spent the last twenty-two years of his life in Princeton, New Jersey, where he had been recruited as the star member of the Institute for Advanced Study. Einstein was reasonably content with his new milieu, taking its pretensions in stride. “Princeton is a wonderful piece of earth, and at the same time an exceedingly amusing ceremonial backwater of tiny spindle-shanked demigods,” he observed. His daily routine began with a leisurely walk from his house, at 115 Mercer Street, to his office at the institute. He was by then one of the most famous and, with his distinctive appearance—the whirl of pillow-combed hair, the baggy pants held up by suspenders—most recognizable people in the world.

A decade after arriving in Princeton, Einstein acquired a walking companion, a much younger man who, next to the rumpled Einstein, cut a dapper figure in a white linen suit and matching fedora. The two would talk animatedly in German on their morning amble to the institute and again, later in the day, on their way homeward. The man in the suit may not have been recognized by many townspeople, but Einstein addressed him as a peer, someone who, like him, had single-handedly launched a conceptual revolution. If Einstein had upended our everyday notions about the physical world with his theory of relativity, the younger man, Kurt Gödel, had had a similarly subversive effect on our understanding of the abstract world of mathematics.

Gödel, who has often been called the greatest logician since Aristotle, was a strange and ultimately tragic man. Whereas Einstein was gregarious and full of laughter, Gödel was solemn, solitary, and pessimistic. Einstein, a passionate amateur violinist, loved Beethoven and Mozart. Gödel’s taste ran in another direction: his favorite movie was Walt Disney’s “Snow White and the Seven Dwarfs,” and when his wife put a pink flamingo in their front yard he pronounced it furchtbar herzig—“awfully charming.” Einstein freely indulged his appetite for heavy German cooking; Gödel subsisted on a valetudinarian’s diet of butter, baby food, and laxatives. Although Einstein’s private life was not without its complications, outwardly he was jolly and at home in the world. Gödel, by contrast, had a tendency toward paranoia. He believed in ghosts; he had a morbid dread of being poisoned by refrigerator gases; he refused to go out when certain distinguished mathematicians were in town, apparently out of concern that they might try to kill him. “Every chaos is a wrong appearance,” he insisted—the paranoiac’s first axiom.

Although other members of the institute found the gloomy logician baffling and unapproachable, Einstein told people that he went to his office “just to have the privilege of walking home with Kurt Gödel.” Part of the reason, it seems, was that Gödel was undaunted by Einstein’s reputation and did not hesitate to challenge his ideas. As another member of the institute, the physicist Freeman Dyson, observed, “Gödel was . . . the only one of our colleagues who walked and talked on equal terms with Einstein.” But if Einstein and Gödel seemed to exist on a higher plane than the rest of humanity, it was also true that they had become, in Einstein’s words, “museum pieces.” Einstein never accepted the quantum theory of Niels Bohr and Werner Heisenberg. Gödel believed that mathematical abstractions were every bit as real as tables and chairs, a view that philosophers had come to regard as laughably naïve. Both Gödel and Einstein insisted that the world is independent of our minds, yet rationally organized and open to human understanding. United by a shared sense of intellectual isolation, they found solace in their companionship. “They didn’t want to speak to anybody else,” another member of the institute said. “They only wanted to speak to each other.”

People wondered what they spoke about. Politics was presumably one theme. (Einstein, who supported Adlai Stevenson, was exasperated when Gödel chose to vote for Dwight Eisenhower in 1952.) Physics was no doubt another. Gödel was well versed in the subject; he shared Einstein’s mistrust of the quantum theory, but he was also skeptical of the older physicist’s ambition to supersede it with a “unified field theory” that would encompass all known forces in a deterministic framework. Both were attracted to problems that were, in Einstein’s words, of “genuine importance,” problems pertaining to the most basic elements of reality. Gödel was especially preoccupied by the nature of time, which, he told a friend, was the philosophical question. How could such a “mysterious and seemingly self-contradictory” thing, he wondered, “form the basis of the world’s and our own existence”? That was a matter in which Einstein had shown some expertise.

A century ago, in 1905, Einstein proved that time, as it had been understood by scientist and layman alike, was a fiction. And this was scarcely his only achievement that year, which John S. Rigden skillfully chronicles, month by month, in “Einstein 1905: The Standard of Greatness” (Harvard; $21.95). As it began, Einstein, twenty-five years old, was employed as an inspector in a patent office in Bern, Switzerland. Having earlier failed to get his doctorate in physics, he had temporarily given up on the idea of an academic career, telling a friend that “the whole comedy has become boring.” He had recently read a book by Henri Poincaré, a French mathematician of enormous reputation, which identified three fundamental unsolved problems in science. The first concerned the “photoelectric effect”: how did ultraviolet light knock electrons off the surface of a piece of metal? The second concerned “Brownian motion”: why did pollen particles suspended in water move about in a random zigzag pattern? The third concerned the “luminiferous ether” that was supposed to fill all of space and serve as the medium through which light waves moved, the way sound waves move through air, or ocean waves through water: why had experiments failed to detect the earth’s motion through this ether?

Each of these problems had the potential to reveal what Einstein held to be the underlying simplicity of nature. Working alone, apart from the scientific community, the unknown junior clerk rapidly managed to dispatch all three. His solutions were presented in four papers, written in the months of March, April, May, and June of 1905. In his March paper, on the photoelectric effect, he deduced that light came in discrete particles, which were later dubbed “photons.” In his April and May papers, he established once and for all the reality of atoms, giving a theoretical estimate of their size and showing how their bumping around caused Brownian motion. In his June paper, on the ether problem, he unveiled his theory of relativity. Then, as a sort of encore, he published a three-page note in September containing the most famous equation of all time: E = mc2.

All of these papers had a touch of magic about them, and upset deeply held convictions in the physics community. Yet, for scope and audacity, Einstein’s June paper stood out. In thirty succinct pages, he completely rewrote the laws of physics, beginning with two stark principles. First, the laws of physics are absolute: the same laws must be valid for all observers. Second, the speed of light is absolute; it, too, is the same for all observers. The second principle, though less obvious, had the same sort of logic to recommend it. Since light is an electromagnetic wave (this had been known since the nineteenth century), its speed is fixed by the laws of electromagnetism; those laws ought to be the same for all observers; and therefore everyone should see light moving at the same speed, regardless of the frame of reference. Still, it was bold of Einstein to embrace the light principle, for its consequences seemed downright absurd.

Suppose—to make things vivid—that the speed of light is a hundred miles an hour. Now suppose I am standing by the side of the road and I see a light beam pass by at this speed. Then I see you chasing after it in a car at sixty miles an hour. To me, it appears that the light beam is outpacing you by forty miles an hour. But you, from inside your car, must see the beam escaping you at a hundred miles an hour, just as you would if you were standing still: that is what the light principle demands. What if you gun your engine and speed up to ninety-nine miles an hour? Now I see the beam of light outpacing you by just one mile an hour. Yet to you, inside the car, the beam is still racing ahead at a hundred miles an hour, despite your increased speed. How can this be? Speed, of course, equals distance divided by time. Evidently, the faster you go in your car, the shorter your ruler must become and the slower your clock must tick relative to mine; that is the only way we can continue to agree on the speed of light. (If I were to pull out a pair of binoculars and look at your speeding car, I would actually see its length contracted and you moving in slow motion inside.) So Einstein set about recasting the laws of physics accordingly. To make these laws absolute, he made distance and time relative.

It was the sacrifice of absolute time that was most stunning. Isaac Newton believed that time was regulated by a sort of cosmic grandfather clock. “Absolute, true, mathematical time, of itself, and from its own nature, flows equably without relation to anything external,” he declared at the beginning of his “Principia.” Einstein, however, realized that our idea of time is something we abstract from our experience with rhythmic phenomena: heartbeats, planetary rotations and revolutions, the ticking of clocks. Time judgments always come down to judgments of simultaneity. “If, for instance, I say, ‘That train arrives here at 7 o’clock,’ I mean something like this: ‘The pointing of the small hand of my watch to 7 and the arrival of the train are simultaneous events,’ ” Einstein wrote in the June paper. If the events in question are at some distance from one another, judgments of simultaneity can be made only by sending light signals back and forth. Working from his two basic principles, Einstein proved that whether an observer deems two events to be happening “at the same time” depends on his state of motion. In other words, there is no universal now. With different observers slicing up the timescape into “past,” “present,” and “future” in different ways, it seems to follow that all moments coexist with equal reality.
Einstein’s conclusions were the product of pure thought, proceeding from the most austere assumptions about nature. In the century since he derived them, they have been precisely confirmed by experiment after experiment. Yet his June, 1905, paper on relativity was rejected when he submitted it as a dissertation. (He then submitted his April paper, on the size of atoms, which he thought would be less likely to startle the examiners; they accepted it only after he added one sentence to meet the length threshold.) When Einstein was awarded the 1921 Nobel Prize in Physics, it was for his work on the photoelectric effect. The Swedish Academy forbade him to make any mention of relativity in his acceptance speech. As it happened, Einstein was unable to attend the ceremony in Stockholm. He gave his Nobel lecture in Gothenburg, with King Gustav V seated in the front row. The King wanted to learn about relativity, and Einstein obliged him.

In 1906, the year after Einstein’s annus mirabilis, Kurt Gödel was born in the city of Brno (now in the Czech Republic). As Rebecca Goldstein recounts in her enthralling intellectual biography “Incompleteness: The Proof and Paradox of Kurt Gödel” (Atlas/Norton; $22.95), Kurt was both an inquisitive child—his parents and brother gave him the nickname der Herr Warum, “Mr. Why?”—and a nervous one. At the age of five, he seems to have suffered a mild anxiety neurosis. At eight, he had a terrifying bout of rheumatic fever, which left him with the lifelong conviction that his heart had been fatally damaged.

Gödel entered the University of Vienna in 1924. He had intended to study physics, but he was soon seduced by the beauties of mathematics, and especially by the notion that abstractions like numbers and circles had a perfect, timeless existence independent of the human mind. This doctrine, which is called Platonism, because it descends from Plato’s theory of ideas, has always been popular among mathematicians. In the philosophical world of nineteen-twenties Vienna, however, it was considered distinctly old-fashioned. Among the many intellectual movements that flourished in the city’s rich café culture, one of the most prominent was the Vienna Circle, a group of thinkers united in their belief that philosophy must be cleansed of metaphysics and made over in the image of science. Under the influence of Ludwig Wittgenstein, their reluctant guru, the members of the Vienna Circle regarded mathematics as a game played with symbols, a more intricate version of chess. What made a proposition like “2 + 2 = 4” true, they held, was not that it correctly described some abstract world of numbers but that it could be derived in a logical system according to certain rules.
Gödel was introduced into the Vienna Circle by one of his professors, but he kept quiet about his Platonist views. Being both rigorous and averse to controversy, he did not like to argue his convictions unless he had an airtight way of demonstrating that they were valid. But how could one demonstrate that mathematics could not be reduced to the artifices of logic? Gödel’s strategy—one of “heart-stopping beauty,” as Goldstein justly observes—was to use logic against itself. Beginning with a logical system for mathematics, one presumed to be free of contradictions, he invented an ingenious scheme that allowed the formulas in it to engage in a sort of double speak. A formula that said something about numbers could also, in this scheme, be interpreted as saying something about other formulas and how they were logically related to one another. In fact, as Gödel showed, a numerical formula could even be made to say something about itself. (Goldstein compares this to a play in which the characters are also actors in a play within the play; if the playwright is sufficiently clever, the lines the actors speak in the play within the play can be interpreted as having a “real life” meaning in the play proper.) Having painstakingly built this apparatus of mathematical self-reference, Gödel came up with an astonishing twist: he produced a formula that, while ostensibly saying something about numbers, also says, “I am not provable.” At first, this looks like a paradox, recalling as it does the proverbial Cretan who announces, “All Cretans are liars.” But Gödel’s self-referential formula comments on its provability, not on its truthfulness. Could it be lying? No, because if it were, that would mean it could be proved, which would make it true. So, in asserting that it cannot be proved, it has to be telling the truth. But the truth of this proposition can be seen only from outside the logical system. Inside the system, it is neither provable nor disprovable. The system, then, is incomplete. The conclusion—that no logical system can capture all the truths of mathematics—is known as the first incompleteness theorem. Gödel also proved that no logical system for mathematics could, by its own devices, be shown to be free from inconsistency, a result known as the second incompleteness theorem.

Wittgenstein once averred that “there can never be surprises in logic.” But Gödel’s incompleteness theorems did come as a surprise. In fact, when the fledgling logician presented them at a conference in the German city of Königsberg in 1930, almost no one was able to make any sense of them. What could it mean to say that a mathematical proposition was true if there was no possibility of proving it? The very idea seemed absurd. Even the once great logician Bertrand Russell was baffled; he seems to have been under the misapprehension that Gödel had detected an inconsistency in mathematics. “Are we to think that 2 + 2 is not 4, but 4.001?” Russell asked decades later in dismay, adding that he was “glad [he] was no longer working at mathematical logic.” As the significance of Gödel’s theorems began to sink in, words like “debacle,” “catastrophe,” and “nightmare” were bandied about. It had been an article of faith that, armed with logic, mathematicians could in principle resolve any conundrum at all—that in mathematics, as it had been famously declared, there was no ignorabimus. Gödel’s theorems seemed to have shattered this ideal of complete knowledge.

That was not the way Gödel saw it. He believed he had shown that mathematics has a robust reality that transcends any system of logic. But logic, he was convinced, is not the only route to knowledge of this reality; we also have something like an extrasensory perception of it, which he called “mathematical intuition.” It is this faculty of intuition that allows us to see, for example, that the formula saying “I am not provable” must be true, even though it defies proof within the system where it lives. Some thinkers (like the physicist Roger Penrose) have taken this theme further, maintaining that Gödel’s incompleteness theorems have profound implications for the nature of the human mind. Our mental powers, it is argued, must outstrip those of any computer, since a computer is just a logical system running on hardware, and our minds can arrive at truths that are beyond the reach of a logical system.

Gödel was twenty-four when he proved his incompleteness theorems (a bit younger than Einstein was when he created relativity theory). At the time, much to the disapproval of his strict Lutheran parents, he was courting an older Catholic divorcée by the name of Adele, who, to top things off, was employed as a dancer in a Viennese night club called Der Nachtfalter (the Moth). The political situation in Austria was becoming ever more chaotic with Hitler’s rise to power in Germany, although Gödel seems scarcely to have noticed. In 1936, the Vienna Circle dissolved, after its founder was assassinated by a deranged student. Two years later came the Anschluss. The perilousness of the times was finally borne in upon Gödel when a band of Nazi youths roughed him up and knocked off his glasses, before retreating under the umbrella blows of Adele. He resolved to leave for Princeton, where he had been offered a position by the Institute for Advanced Study. But, the war having broken out, he judged it too risky to cross the Atlantic. So the now married couple took the long way around, traversing Russia, the Pacific, and the United States, and finally arriving in Princeton in early 1940. At the institute, Gödel was given an office almost directly above Einstein’s. For the rest of his life he rarely left Princeton, which he came to find “ten times more congenial” than his once beloved Vienna.

“There it was, inconceivably, K. Goedel, listed just like any other name in the bright orange Princeton community phonebook,” writes Goldstein, who came to Princeton University as a graduate student of philosophy in the early nineteen-seventies. (It’s the setting of her novel “The Mind-Body Problem.”) “It was like opening up the local phonebook and finding B. Spinoza or I. Newton.” Although Gödel was still little known in the world at large, he had a godlike status among the cognoscenti. “I once found the philosopher Richard Rorty standing in a bit of a daze in Davidson’s food market,” Goldstein writes. “He told me in hushed tones that he’d just seen Gödel in the frozen food aisle.”

So naïve and otherworldly was the great logician that Einstein felt obliged to help look after the practical aspects of his life. One much retailed story concerns Gödel’s decision after the war to become an American citizen. The character witnesses at his hearing were to be Einstein and Oskar Morgenstern, one of the founders of game theory. Gödel took the matter of citizenship with great solemnity, preparing for the exam by making a close study of the United States Constitution. On the eve of the hearing, he called Morgenstern in an agitated state, saying he had found an “inconsistency” in the Constitution, one that could allow a dictatorship to arise. Morgenstern was amused, but he realized that Gödel was serious and urged him not to mention it to the judge, fearing that it would jeopardize Gödel’s citizenship bid. On the short drive to Trenton the next day, with Morgenstern serving as chauffeur, Einstein tried to distract Gödel with jokes. When they arrived at the courthouse, the judge was impressed by Gödel’s eminent witnesses, and he invited the trio into his chambers. After some small talk, he said to Gödel, “Up to now you have held German citizenship.”

No, Gödel corrected, Austrian.

“In any case, it was under an evil dictatorship,” the judge continued. “Fortunately that’s not possible in America.”

“On the contrary, I can prove it is possible!” Gödel exclaimed, and he began describing the constitutional loophole he had descried. But the judge told the examinee that “he needn’t go into that,” and Einstein and Morgenstern succeeded in quieting him down. A few months later, Gödel took his oath of citizenship.

Around the same time that Gödel was studying the Constitution, he was also taking a close look at Einstein’s relativity theory. The key principle of relativity is that the laws of physics should be the same for all observers. When Einstein first formulated the principle in his revolutionary 1905 paper, he restricted “all observers” to those who were moving uniformly relative to one another—that is, in a straight line and at a constant speed. But he soon realized that this restriction was arbitrary. If the laws of physics were to provide a truly objective description of nature, they ought to be valid for observers moving in any way relative to one another—spinning, accelerating, spiralling, whatever. It was thus that Einstein made the transition from his “special” theory of relativity of 1905 to his “general” theory, whose equations he worked out over the next decade and published in 1916. What made those equations so powerful was that they explained gravity, the force that governs the over-all shape of the cosmos.

Decades later, Gödel, walking with Einstein, had the privilege of picking up the subtleties of relativity theory from the master himself. Einstein had shown that the flow of time depended on motion and gravity, and that the division of events into “past” and “future” was relative. Gödel took a more radical view: he believed that time, as it was intuitively understood, did not exist at all. As usual, he was not content with a mere verbal argument. Philosophers ranging from Parmenides, in ancient times, to Immanuel Kant, in the eighteenth century, and on to J. M. E. McTaggart, at the beginning of the twentieth century, had produced such arguments, inconclusively. Gödel wanted a proof that had the rigor and certainty of mathematics. And he saw just what he wanted lurking within relativity theory. He presented his argument to Einstein for his seventieth birthday, in 1949, along with an etching. (Gödel’s wife had knitted Einstein a sweater, but she decided not to send it.)

What Gödel found was the possibility of a hitherto unimaginable kind of universe. The equations of general relativity can be solved in a variety of ways. Each solution is, in effect, a model of how the universe might be. Einstein, who believed on philosophical grounds that the universe was eternal and unchanging, had tinkered with his equations so that they would yield such a model—a move he later called “my greatest blunder.” Another physicist (a Jesuit priest, as it happens) found a solution corresponding to an expanding universe born at some moment in the finite past. Since this solution, which has come to be known as the Big Bang model, was consistent with what astronomers observed, it seemed to be the one that described the actual cosmos. But Gödel came up with a third kind of solution to Einstein’s equations, one in which the universe was not expanding but rotating. (The centrifugal force arising from the rotation was what kept everything from collapsing under the force of gravity.) An observer in this universe would see all the galaxies slowly spinning around him; he would know it was the universe doing the spinning, and not himself, because he would feel no dizziness. What makes this rotating universe truly weird, Gödel showed, is the way its geometry mixes up space and time. By completing a sufficiently long round trip in a rocket ship, a resident of Gödel’s universe could travel back to any point in his own past.

Einstein was not entirely pleased with the news that his equations permitted something as Alice in Wonderland-like as spatial paths that looped backward in time; in fact, he confessed to being “disturbed” by Gödel’s universe. Other physicists marvelled that time travel, previously the stuff of science fiction, was apparently consistent with the laws of physics. (Then they started worrying about what would happen if you went back to a time before you were born and killed your own grandfather.) Gödel himself drew a different moral. If time travel is possible, he submitted, then time itself is impossible. A past that can be revisited has not really passed. And the fact that the actual universe is expanding, rather than rotating, is irrelevant. Time, like God, is either necessary or nothing; if it disappears in one possible universe, it is undermined in every possible universe, including our own.

Gödel’s conclusion went almost entirely unnoticed at the time, but it has since found a passionate champion in Palle Yourgrau, a professor of philosophy at Brandeis. In “A World Without Time: The Forgotten Legacy of Gödel and Einstein” (Perseus; $24), Yourgrau does his best to redress his fellow-philosophers’ neglect of the case that Gödel made against time. The “deafening silence,” he submits, can be blamed on the philosophical prejudices of the era. Behind all the esoteric mathematics, Gödel’s reasoning looked suspiciously metaphysical. To this day, Yourgrau complains, Gödel is treated with condescension by philosophers, who regard him, in the words of one, as “a logician par excellence but a philosophical fool.” After ably tracing Gödel’s life, his logical achievements, and his friendship with Einstein, Yourgrau elaborately defends his importance as a philosopher of time. “In a deep sense,” he concludes, “we all do live in Gödel’s universe.”

Gödel’s strange cosmological gift was received by Einstein at a bleak time in his life. His quest for a unified theory of physics was proving fruitless, and his opposition to quantum theory alienated him from the mainstream of physics. Family life provided little consolation. His two marriages had been failures; a daughter born out of wedlock seems to have disappeared from history; of his two sons one was schizophrenic, the other estranged. Einstein’s circle of friends had shrunk to Gödel and a few others. One of them was Queen Elisabeth of Belgium, to whom he confided, in March, 1955, that “the exaggerated esteem in which my lifework is held makes me very ill at ease. I feel compelled to think of myself as an involuntary swindler.” He died a month later, at the age of seventy-six. When Gödel and another colleague went to his office at the institute to deal with his papers, they found the blackboard covered with dead-end equations.

After Einstein’s death, Gödel became ever more withdrawn. He preferred to conduct all conversations by telephone, even if his interlocutor was a few feet distant. When he especially wanted to avoid someone, he would schedule a rendezvous at a precise time and place, and then make sure he was somewhere far away. The honors the world wished to bestow upon him made him chary. He did show up to collect an honorary doctorate in 1953 from Harvard, where his incompleteness theorems were hailed as the most important mathematical discovery of the previous hundred years; but he later complained of being “thrust quite undeservedly into the most highly bellicose company” of John Foster Dulles, a co-honoree. When he was awarded the National Medal of Science, in 1975, he refused to go to Washington to meet Gerald Ford at the White House, despite the offer of a chauffeur for him and his wife. He had hallucinatory episodes and talked darkly of certain forces at work in the world “directly submerging the good.” Fearing that there was a plot to poison him, he persistently refused to eat. Finally, looking like (in the words of a friend) “a living corpse,” he was taken to the Princeton Hospital. There, two weeks later, on January 14, 1978, he succumbed to self-starvation. According to his death certificate, the cause of death was “malnutrition and inanition” brought on by “personality disturbance.”

A certain futility marked the last years of both Gödel and Einstein. What may have been most futile, however, was their willed belief in the unreality of time. The temptation was understandable. If time is merely in our minds, perhaps we can hope to escape it into a timeless eternity. Then we could say, like William Blake, “I see the Past, Present and Future, existing all at once / Before me.” In Gödel’s case, Rebecca Goldstein speculates, it may have been his childhood terror of a fatally damaged heart that attracted him to the idea of a timeless universe. Toward the end of his life, he told one confidant that he had long awaited an epiphany that would enable him to see the world in a new light, but that it never came. Einstein, too, was unable to make a clean break with time. “To those of us who believe in physics,” he wrote to the widow of a friend who had recently died, “this separation between past, present, and future is only an illusion, if a stubborn one.” When his own turn came, a couple of weeks later, he said, “It is time to go

Flash(is)Back: Life is Maths

2009-06-04T19:40:00.005+03:00

Sthn parakatw viografia tou ellhna mathimatikou Xrhstou Papakuriakopoulou vasistike to kataplhktiko vivlio tou Apostolou Doxiadi: Ο θείος Πέτρος και η εικασία του Γκόλντμπαχ

Χρήστος Παπακυριακόπουλος
1914 – 1976

Διεθνούς φήμης έλληνας μαθηματικός. Γεννήθηκε στο Χαλάνδρι το 1914 και ήταν γιος του πλούσιου υφασματέμπορου Δημήτριου Παπακυριακόπουλου με καταγωγή από την Τρίπολη.
Αποφοίτησε από το Βαρβάκειο και το 1933 ενεγράφη στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβειου Πολυτεχνείου. Εκεί συνάντησε τον καθηγητή Μαθηματικών Νικόλαο Κρητικό, ο οποίος αναγνώρισε το μαθηματικό του ταλέντο και τον έπεισε να μετεγγραφεί στη Μαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Τα ενδιαφέροντα του Παπακυριακόπουλου εντοπίζονταν στην τοπολογία, ένα κλάδο των μαθηματικών που εκείνα τα χρόνια βρισκόταν σε εμβρυακό στάδιο. Μελέτησε μόνος του τα συγγράμματα των πρωτοπόρων της τοπολογίας Αλεξαντρώφ και Χοπφ. Μετά την αποφοίτησή του το 1938 εργάσθηκε ως βοηθός του καθηγητή Κρητικού στο ΕΜΠ. Άνθρωπος εσωστρεφής, που δεν ανοιγόταν εύκολα στους συναδέλφους του, περνούσε ώρες ατελείωτες στο γραφείο του, μελετώντας τοπολογία υπό τους ήχους του Βάγκνερ. Γρήγορα κλήθηκε να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία και όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος του '40 βρέθηκε στο αλβανικό μέτωπο.
Πνεύμα προοδευτικό, ψήφισε κατά της επανόδου του βασιλιά στο δημοψήφισμα του 1935, ενώ στην κατοχή εντάχθηκε στο ΕΑΜ. Την ίδια εποχή πήρε το διδακτορικό του δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο Αθηνών με τη διατριβή «Μία μέθοδος αποδείξεως του αναλλοιώτου των ομολογικών συμπλεγμάτων ενός συμπλόκου». Μετά τα «Δεκεμβριανά» (1944), πήρε τα βουνά με τους αντάρτες και βρέθηκε να διδάσκει Αριθμητική σε μικρούς μαθητές στην Καρδίτσα. Μάταια ο νονός του, που ήταν Υπουργός Εσωτερικών, τον έψαχνε για να τον διορίσει Δήμαρχο Χαλανδρίου. Την ίδια περίπου εποχή έχασε τον αδελφό του, που πολεμούσε τους Γερμανούς με την Ταξιαρχία Ρίμινι στη Βόρειο Ιταλία.

Μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας (12 Φεβρουαρίου 1945) ο Παπακυριακόπουλος επανήλθε στο Πολυτεχνείο, αλλά το κλίμα ήταν βαρύ γι' αυτόν, λόγω των αριστερών του φρονημάτων. Απολύθηκε μαζί με τον μέντορά του καθηγητή Κρητικό το 1946. Ασχολήθηκε μόνος του και σε πλήρη επιστημονική απομόνωση με την επιστήμη του και το 1948 προσκλήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, όταν εντυπωσίασε τον αμερικανό μαθηματικό Ραλφ Φοξ με την προσπάθεια λύσης ενός μαθηματικού προβλήματος. Ο νεαρός μαθηματικός αποδέχτηκε την πρόσκληση και δεν ξαναγύρισε ποτέ στην Ελλάδα, εκτός από λίγες μέρες για την κηδεία του πατέρα του το 1952.
Όλο αυτό το διάστημα οι ελληνικές αρχές ασφαλείας προσπαθούσαν να πείσουν τους Αμερικανούς να απελάσουν τον Παπακυριακόπουλο ως «επικίνδυνο κομμουνιστή». Τον υπερασπίστηκε σθεναρά το Πρίνστον, όπως είχε κάνει παλιότερα με τον Αλβέρτο Αϊνστάιν και τον Τόμας Μαν επί Ναζισμού. Ο Παπακυριακόπουλος άρχισε να δουλεύει ως ερευνητής στο Πανεπιστήμιο και γρήγορα ξεχώρισε για την πρωτοτυπία του έργου του.
Η μεγάλη συνεισφορά του «Πάπα», όπως τον αποκαλούσαν οι Αμερικανοί, ήταν τα τρία σπουδαία θεωρήματα που άνοιξαν τον δρόμο για την κατανόηση του χώρου που ζούμε: «Λήμμα του Ντεν», «Θεώρημα του Βρόχου» και «Θεώρημα της Σφαίρας». Με τη δημοσίευσή τους στα τέλη της δεκαετίας του '50, λύθηκαν οριστικά τα προβλήματα που κυριαρχούσαν στην τοπολογία για σχεδόν πενήντα χρόνια. Το 1964 ήλθε η αναγνώριση, καθώς τιμήθηκε με το βραβείο Βέμπλεν, που θεωρείται η ανώτατη τιμητική διάκριση στο χώρο της Γεωμετρίας.
Στον Παπακυριακόπουλο προσφέρθηκε επανειλημμένως καθηγητική έδρα, την οποία δεν αποδεχόταν για να μένει απερίσπαστος στο ερευνητικό έργο, που έβαζε πάνω απ' όλους και όλα. Ζούσε με σπαρτιατική λιτότητα και είχε λιγοστούς φίλους. Από τις αρχές της δεκαετίας του '60 ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την Εικασία του Πουανκαρέ, ένα άλυτο πρόβλημα, πρόκληση για κάθε μεγάλο μαθηματικό μυαλό. Έθεσε τις βάσεις για τη λύση του, την οποία φαίνεται ότι βρήκε ο ρώσος Γκριγκόρι Πέρελμαν το 2002.
Μετά την πτώση της δικτατορίας, του αποδόθηκε και πάλι η ελληνική ιθαγένεια. Ο Χρήστος Παπακυριακόπουλος προγραμμάτιζε το πρώτο του ταξίδι στην Ελλάδα μετά το 1952. Όμως, η μοίρα είχε διαφορετική γνώμη και ο μεγάλος μαθηματικός έφυγε από τη ζωή στις 29 Ιουνίου 1976, χτυπημένος από καρκίνο του στομάχου.
Ενδεικτικό της αξίας του είναι ο διάλογος που δημοσιεύει σε ένα άρθρο του ο μαθηματικός και συγγραφέας Απόστολος Δοξιάδης: «Όταν κάποτε ρώτησα τον πατέρα της θεωρίας των Κατηγοριών Σάμιουελ Άιλενμπεργκ, αν υπάρχει κανένας σύγχρονος έλληνας μαθηματικός στο μέγεθος του Ευκλείδη και του Αρχιμήδη, μου απάντησε χωρίς κανένα δισταγμό: «Φυσικά, ο Πάπα»!

source
http://www.sansimera.gr/archive/biographies/show.php?id=268&name=Christos_Papakyriakopoulos

como esta loco

2009-06-02T15:01:00.000+03:00

handinhand

2009-05-29T02:58:00.000+03:00

Name(the)day

2009-05-29T02:56:00.000+03:00

boom world

2009-05-21T23:44:00.004+03:00

Apparat - Fractales I & II

2009-05-17T02:16:00.000+03:00

Cinemust: Monster or hero? Biopic of French gangster leaves filmgoers to decide

2009-05-16T15:19:00.004+03:00

He was known as France's public enemy No 1, a pathologically violent gangster who claimed to have killed 43 people and staged a jailbreak from every prison he was sent to. He was also "the man with 1,000 faces" who wore three wigs at the same time for easy disguises, and the "French Robin Hood" who waged a war against big business by holding up banks.
Since he was killed in a hail of police bullets in 1979, Jacques Mesrine has been elevated to the status of legend both by his detractors - to whom he was a monster - and his fans, to whom he was a misunderstood hero battling the establishment on behalf of the masses.
Now, for the first time since his death, France is trying to understand the reality of the criminal who divided society and drove police to distraction. The life of the Parisian super-criminal is to be retold in an epic two-part biopic, the first tranche of which opened in French cinemas yesterday to widespread critical acclaim and not a little controversy.

The aim of the double showing was to reveal the "light and shade" of a man whose character has been polarised beyond all recognition, according to the director, Jean-François Richet.
"For one half of the population he was a killer; for the other half he was Robin Hood," he told VSD magazine. "He was neither. We wanted to portray the grey areas of Mesrine."
Retracing the steps of the protagonist through his first ventures in the criminal underworld to his Bonnie and Clyde-esque escape to Canada with his lover, Mesrine: L'Instinct de mort is described as an unflinching depiction of a man at the edges of psychological stability. While refusing to glorify the violence, Richet said he wanted the film to pick up on the softer side to Mesrine's character, in particular his wit and "sense of honour".
That partial rehabilitation has raised eyebrows, however, among those who remember the lurid headlines of Mesrine's life.
A charismatic, immaculately dressed criminal who often carried out multiple bank robberies in the course of one day and who once held-up a casino days after escaping from France's most high-security prison, he was also allegedly involved in so many murders and near-murders that most believe he deserves his negative image.
But his family, who have always claimed Mesrine's eventual killing in a police ambush was little short of a state-sanctioned assassination, have welcomed the portrayal. His son, Bruno Mesrine, told Paris Match: "He was violent like any gangster can be, but that was only one of his character traits. In everyday life he was convivial. He loved kids, bouncing them on his knees."

Whatever the arguments surrounding its factual basis, the film has received almost unified praise as a work of art. Based on an autobiographical manuscript written by Mesrine from one of his many prison cells, it has been greeted by some critics as a French version of Al Pacino's gangster classic Scarface.
Vincent Cassel, the actor who rose to fame in La Haine, said he tried to play Mesrine in a way that would leave the audience free to make up their own minds. "He's still an enigma," he told Le Figaro newspaper. "So we tried to present a study of his character that doesn't force the public to choose one interpretation over another. Was he an anti-establishment icon? Or just a shameless gangster who got the ending he deserved?"
The second film of the biopic, entitled Mesrine: Ennemi public No 1, is due for French release on November 19.

Backstory
Jacques Mesrine was famous for his jailbreaks. In 1969 he and his girlfriend broke out of a Quebec prison armed with a sharpened mug handle. During a second spell in a Montreal jail he cut the fence with pliers. In 1973 he was sent to France's highest-security jail, La Santé, from which no one had ever escaped. He held a trial judge at gunpoint to get away. In 1978, back in La Santé, he locked up his guards, stole their uniforms and climbed down a ladder out of a window.

Article by Guardian on Thursday 23 October 2008

Dí capacitados

2009-05-16T10:29:00.000+03:00

Dí capacitados

2009-05-16T10:26:00.000+03:00

Dí capacitados

2009-05-16T10:20:00.002+03:00

Dí capacitados

2009-05-16T10:16:00.002+03:00

Dí capacitados

2009-05-16T10:12:00.001+03:00

rastros

2009-05-13T17:52:00.002+03:00

The Tibetan Book of The Dead...or how the dead live

2009-05-12T10:36:00.004+03:00

"Dalai Lama said something very interesting; he said, if we're going on holiday somewhere we buy a map and a guidebook, so we know where we're going and we know what to expect. Then he burst out laughing and said, it's funny, isn't it? People do that when they're going on holiday, but they don't want to do it when they know they're going to die. This is that guidebook."

inspired by stef ramone

2009-05-10T18:25:00.001+03:00

2009-05-10T13:04:00.000+03:00

Jimmy

2009-05-10T13:00:00.000+03:00

three sisters

2009-05-10T12:56:00.002+03:00

In "El Retiro"

2009-05-07T21:38:00.003+03:00

2009-05-07T21:38:00.001+03:00

dolls

2009-05-07T15:57:00.005+03:00

2009-05-07T12:51:00.000+03:00

S

2009-05-07T10:49:00.002+03:00

chilitetime

2009-05-07T10:45:00.001+03:00

Queens Day: The Best Party in The World.

2009-05-06T21:22:00.003+03:00

As every year this Queens Day was over the top. I am happy that the Dutch designers of the advertising campaign were over the top too....this is the result

Λεωφορεία

2009-05-06T12:31:00.002+03:00

Λεωφορείο (ένα)

Ξανάδα το λεωφορείο.
Ήταν το ίδιο λεωφορείο, ίδιος ο οδηγός, ίδια λάστιχα, ίδιες διαφημίσεις,
"δεν πιστεύω να με ξέχασες ε;".
Στην ίδια θέση πάλι, εισητήριο παλιό στο χέρι, ισχύει δεν ισχύει και τι ισχύει.
Στον σταθμό με πλησίασε μια γρια που πουλούσε ακουστικά βαρυκοίας.
Έμεινα να σκέφτομαι γιατί πλησίασε εμένα και έμεινε να σκέφτεται γιατί δεν τα αγόρασα.
Δεν μπορούσα να της εξηγήσω γιατί δεν τα χρειάζομαι και πως ακόμη και να τα χρειαζόμουν δεν θα τα ήθελα.
"Γιατί;" με ρώτησε το παιδάκι στο διπλανό κάθισμα που διάβαζε τις σκέψεις μου.
"Γιατί", του είπα, "ορίστε, διαβάζεις τις σκέψεις, τι να τα κάνεις τα ακουστικά βαρυκοίας;",
χαμογέλασε και συνέχισε να παίζει με έναν κύβο του ρούμπικ που τον διέλυε και τον ξανασυναρμολογούσε πάντα λάθος.
"Αχρωματοψία έχεις;" ρώτησα για να συνεχίσω την συζήτηση.
"Όχι ακριβώς, απλά τα βλέπω όλα ασπρόμαυρα" είπε και συνέχισε με τον κύβο.
"Τότε γιατί ασχολείσαι;",
"Μπορεί να σταθώ τυχερός" είπε.
Φορούσε ίδια παπούτσια το ένα πράσινο και το άλλο γαλάζιο, αλλά δεν του το είπα.
"Ωραία".
"Με νευριάζει όταν οι γονείς μου παίρνουν τα ίδια παπούτσια, τα μπερδεύω",
"πες τους το",
"τους το λέω αλλά μπερδεύονται κι αυτοί, βλέπεις αυτοί τα βλέπουν όλα ίδια,δεν καταλαβαίνουν διαφορά και τυχαίνει να μου αγοράζουν ίδια παπούτσια καμιά φορά",
"και δεν μπερδεύεστε γενικώς;",
"μπα, συνηθίσαμε...εσύ γιατί έχεις παλιό εισητήριο;"
"είχα ξεχαστεί",
"συμβαίνει συχνά, κι εγώ έχω ξεχάσει πολλά κι όσο περνάει ο καιρός ξεχνάω περισσότερα, έτσι έχασα τα χρώματα αρχικά",
"τι άλλο έχεις ξεχάσει;",
"δεν θυμάμαι βλέπεις, είναι πολλά αυτά που δεν πρέπει να ξεχάσω αλλά δεν θυμάμαι",
"καταλαβαίνω",
"εσύ θυμάσαι;",
και με αυτήν την ερώτησή του με έφερε σε αδιέξοδο για το τι έπρεπε να θυμάμαι που δεν θυμάμαι.
"νομίζω ναι",
"νομίζεις; στο σχολείο δεν αρέσει στους δασκάλους να αρχίζουμε απάντηση με το νομίζω",
"σαν πολλά δεν ξέρεις;",
"όχι αφού σου είπα ξεχνάω",
"τι σου έρχεται πρώτο στο μυαλό όταν θες να θυμηθείς;",
"οι σκέψεις των άλλων",
"οι δικές σου που είναι;",
"οι δικές μου έρχονται μετά, αν μ' αφήσουν οι άλλοι, αν προλάβω και δεν τις ξεχάσω",
"δεν μπορεις να μην τις ακούς;",
"μα δεν έχεις καταλάβει ακόμη; με προορίζουν για ανακυκλωτή",
"ανακυκλωτή;",
"δεν μ' αρέσει αλλά δεν με βοηθά κανείς"
"μόνος σου δεν μπορεις;",
"δεν θυμάμαι πως",
"σταμάτα να τους ακούς",
και κάπου εκεί σταμάτησε να μου μιλάει,
κοίταξα έξω από το παράθυρο και είδα την ίδια γρια σε άλλη πόλη να μοιράζει ακουστικά βαρυκοίας.
Όταν γύρισα το παιδάκι είχε εξαφανιστεί και είχε μείνει στο κάθισμα ο κύβος έτοιμος με τα σωστά χρώματα σε κάθε πλευρά, δίστασα λίγο αλλά τον πήρα και τον έβαλα στην τσέπη.
Πέρασε και ο ελεγκτής και αφού είδε το παλιό εισητήριο με πέταξε από το λεωφορείο.
"την άλλη φορά", σκέφτηκα.

Λεωφορείο(δύο)

Ξανάδα το λεωφορείο.
Ήταν το ίδιο λεωφορείο, ίδιος ο οδηγός, ίδια λάστιχα, ίδιες διαφημίσεις,
"δεν πιστεύω να με ξέχασες ε;".
Στην ίδια θέση πάλι, εισητήριο παλιό στο χέρι, ισχύει δεν ισχύει και τι ισχύει.
Στον σταθμό με πλησίασε μια γρια που πουλούσε ακουστικά βαρυκοίας.
Έμεινα να σκέφτομαι γιατί πλησίασε εμένα και έμεινε να σκέφτεται γιατί δεν τα αγόρασα.
Δεν μπορούσα να της εξηγήσω γιατί δεν τα χρειάζομαι και πως ακόμη και να τα χρειαζόμουν δεν θα τα ήθελα.
"Γιατί;" με ρώτησε το παιδάκι στο διπλανό κάθισμα που διάβαζε τις σκέψεις μου.
"Γιατί", του είπα, "ορίστε, διαβάζεις τις σκέψεις, τι να τα κάνεις τα ακουστικά βαρυκοίας;",
με κοίταξε και συνέχισε να παίζει με μια χειροβομβίδα, το δάχτυλό του έπαιζε νευρικά με την περόνη.
"Παιχνίδια δεν έχεις;" ρώτησα για να συνεχίσω την συζήτηση.
"Όχι ακριβώς, απλά τα βλέπω όλα ασπρόμαυρα" είπε και συνέχισε.
"Τότε γιατί ασχολείσαι;",
"Μπορεί να σταθώ τυχερός" είπε.
Δεν φορούσε παπούτσια, μόνο ένα παντελονάκι και ένα μπλουζάκι με το λογότυπο μιας εταιρείας ελαφρώς ταλαιπωρημένο, αναρωτήθηκα για τους γονείς του αλλά δεν του το είπα.
"Ωραία".
"Με νευριάζει όταν κάποιοι παριστάνουν τους γονείς μου",
"πες τους το",
"τους το λέω αλλά μπερδεύονται κι αυτοί, βλέπεις αυτοί νομίζουν ότι με βοηθούν, εγώ ξέρω ότι δεν μπορούν αλλά εγώ είμαι ένα παιδί μόνο, δεν με ακούνε, έτσι κατέληξα με το μπλουζάκι, δεν λέω, τουλάχιστον φοράω κάτι αλλά δεν νομίζω ότι αρκεί",
"και οι φίλοι σου τα ίδια λένε;",
"ναι αλλά, συνηθίσαμε...εσύ γιατί έχεις παλιό εισητήριο;"
"είχα ξεχαστεί",
"συμβαίνει συχνά, εγώ δεν μπορώ να ξεχάσω τίποτα",
"δεν μπορεις να ξεχάσεις;",
"απλά συμβαίνουν πάντα τα ίδια και τα θυμάμαι...τα μαθαίνω, για αυτό δεν ξεχνώ",
"καταλαβαίνω",
"εσύ θυμάσαι;",
και με αυτήν την ερώτησή του με έφερε σε αδιέξοδο για το τι έπρεπε να θυμάμαι.
"νομίζω ναι",
"νομίζεις; μάλλον δεν είσαι από εδώ",
"σαν πολλά δεν ξέρεις;",
"ίσως, αλλά δεν θέλεις να τα ακούσεις",
"τι σου έρχεται πρώτο στο μυαλό όταν θες να μιλήσεις;",
"οι σκέψεις των νεκρών",
"οι δικές σου που είναι;",
"δικές μου είναι κι αυτές, δεν γίνεται να μην είναι δικές μου",
"δεν μπορεις να μην τις προσέχεις;",
"μα δεν έχεις καταλάβει ακόμη; με προορίζουν για νεκρό",
"νεκρό;",
"δεν μ' αρέσει αλλά δεν με βοηθά κανείς"
"αφού δεν θέλεις να σε βοηθούν",
"δεν με βοηθούν σωστά",
"εγώ πως να βοηθήσω;",
"απλά να με θυμάσαι"
και κάπου εκεί σταμάτησε να μου μιλάει,
κοίταξα έξω από το παράθυρο και είδα μια βομβαρδισμένη πόλη και την γριά να ψάχνει στα χαλάσματα.
Όταν γύρισα το παιδάκι είχε εξαφανιστεί και είχε μείνει στο κάθισμα η χειροβομβίδα χωρίς την περόνη, γέλασα τόσο δυνατά που ούτε άκουσα τον κρότο.
Την άλλη στιγμή ήμουν ένα παιδάκι χωρίς παπούτσια, με μια χειροβομβίδα στο χέρι μέσα σε χαλάσματα και θυμόμουν.
"την άλλη φορά", σκέφτηκα.

Evening boat t(r)ip...in Dam

2009-05-05T21:27:00.007+03:00

...

2009-05-02T23:23:00.001+03:00

...

2009-05-02T22:58:00.002+03:00

Generaciones

2009-05-02T22:53:00.001+03:00

support your local poets

Death might be your halloween costume

ALGEBRA SUICIDE - please respect our decadence

Γυναίκα, έρχεσαι πάντα…

Αγέλαστος Πέτρα

Θεόφιλος Χατζημιχαήλ

long exposure photography

(i)deal

Mistaken beliefs about Louis-Ferdinand Céline

οι φιλοι των βουνων

O BAΡΝΑΛΗΣ ΑΠΑΓΓΕΛΛΕΙ ΒΑΡΝΑΛΗ - Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΚΥΡ ΜΕΝΤΙΟΥ

stereo nova - το ταξίδι της φάλαινας

Σοφία 120 χρόνων απο τον Γιωργο Σουρή (1853-1919)

Κώστας Αξελός

Mutate Britain

Estel

Small Pleasures

shooting the "shooting"

musicos

calle Rambla

Happy 2010

House Gone Up In Flames

It's in the grain of the wood..(the nightwachman)

truck-man

Flash (is) Back: Τσιφόρος Νίκος, Το Μεγάλο Παιδί Της Πιάτσας

Diogenes on Death

death﻿ is not final only a misunderstanding of time

Η χρήση του ρήματος γαμώ

Jesus -is sick of us-

Plaza Mayor (Madrid)

Fashion Victims

Personas

Personas

Personas

.

.

The Veils(live Kavala 26/09)

.

.

.

Retina

Out by the Open

inside

Blue monster

The Slovackek Sisters and the Rabit (It's not mine)

Midnight in a(n) (im)perfect world

Garbages: 1st they react, then attack

It's a Lesvian Sunset

Estel

.

Reflejos

María

.

By train

the cow and the child

Μαίανδροι

Archi-Tech-Cure and More in Berlin

Thames Evening

Jesus was a woman(izer)

Crow Woman

justelene

HOME by Yann Arthus-Bertrand

Taky Risks Made in France...09'

support your local soldiers....

Flash(is)Back: THE (REAL)TIME BANDITS

Flash(is)Back: Life is Maths

como esta loco

handinhand

Name(the)day

boom world

Apparat - Fractales I & II

Cinemust: Monster or hero? Biopic of French gangster leaves filmgoers to decide

Dí capacitados

Dí capacitados

Dí capacitados

Dí capacitados

Dí capacitados

rastros

The Tibetan Book of The Dead...or how the dead live

inspired by stef ramone

death is not final only a misunderstanding of time